Κατηγορία: ΚΕΙΜΕΝΑ TAXO PARI

Όχι Κύριοι! Η Αγία Σοφία Είναι Διμερές Και Εθνικό Πρόβλημα!

Ας μιλήσουμε για τις υπεκφυγές της πολιτικής μας εξουσίας ως προς την ιεροσυλία της τουρκικής πολιτείας.

Σχεδόν δύο ημέρες έχουν παρέλθει από την ιταμή πρόκληση Ερντογάν και όμως ακόμη η ελληνική Πολιτεία δεν έχει προχωρήσει στην παραμικρή λήψη αντιποίνων έναντι της γείτονας, ως προς μια κίνηση, που σαφέστατα και κυρίαρχα στρέφεται κατά τη χώρας μας.

Και αν αμφιβάλλει κανείς για το τελευταίο, δεν έχει παρά να αναγνώσει τις επίσημες και τουλάχιστον χλιαρές αντιδράσεις κάθε μεγάλης δύναμης του Πλανήτη· οι οποίες άλλωστε φαντάζουν απολύτως λογικές, καθ’ότι και επί της ουσίας η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί δεν αντανακλά αρνητικά στα κύρια συμφέροντα καμίας από αυτές.

Η Τουρκία έχει λειτουργήσει ακραία πιο παραδόπιστα και αναθεωρητικά την τελευταία δεκαετία, αμφισβητώντας ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα και την κυριαρχία πλείστων γειτονικών και όχι μόνο χωρών και εισδύοντας παράτολμα σε χώρους συμφερόντων μεγαλύτερων της δυνάμεων και όμως δεν έχει δεχθεί την παραμικρή ουσιαστική νουθεσία και τιμωρία ως προς τη δράση της, από τη Διεθνή Κοινότητα.

Θα ήταν λοιπόν αστείο πραγματικά να νομίζει κανείς, πως θα συμβεί κάτι τέτοιο με αφορμή την τεμενοποίηση ενός μνημείου της επικράτειας της, που μάλιστα και παρά την τεράστια ιστορική και πολιτιστική του αξία, δεν εκφράζει παρά τις ιδιαίτερες αντιλήψεις και παραδόσεις μιας και μόνο κύριας δύναμης του Κόσμου, της Ρωσικής Ομοσπονδίας· που και αυτή όμως ακόμη και βάσει των αντιδράσεων της, δε φαίνεται διατεθειμένη να διαταράξει την επισφαλή συμμαχία της με την Τουρκία, χάριν ενός ναού, έστω και τόσο σημαντικού.

Η δε θρησκευτική πτυχή του θέματος, μάλλον υπερεκτιμάται ως προς τις διαθέσεις των κρατών του Κόσμου και ιδίως της Δύσης, όχι μόνο λόγω του διαφορετικού κατά βάσει χριστιανικού δόγματος αυτής, αλλά κυρίως λόγω της μικρής έως και ανύπαρκτης επιρροής του απαξιωμένου και διωκόμενου ουσιαστικά χριστιανικού αισθήματος σε αυτήν.

Ας είμαστε λοιπόν ρεαλιστές αγαπητοί φίλοι και ας αντιληφθούμε πως το όλο θέμα αφορά ουσιαστικά μόνο τη γείτονα και εμάς· τη γείτονα και την ηγεσία της ως κίνηση μικροπολιτικού συμφέροντος και επιβεβαίωσης της ισλαμικής και αντιδυτικής της στροφής και εμάς ως χλευασμός του θρησκευτικού μας αισθήματος και κυρίαρχα του εθνικού μας μύθου.

Καθώς προφανέστατα η Αγία Σοφία δεν αποτελεί απλά έναν ορθόδοξο χριστιανικό ναό και συνεπώς αντικείμενο και επίκεντρο λατρείας των Ελλήνων Ορθοδόξων, αλλά παράλληλα και ουσιαστικά ενσάρκωση του αφηγήματος του σύγχρονου ελληνισμού, που παρά τις νεοελληνικές αστικές και διεθνιστικές φαντασιώσεις, συνίσταται στην εδαφική ολοκλήρωση του μεσαιωνικού ελληνικού χώρου και όχι στην Πολυπολιτισμικότητα και το Δικαιωματισμό.

Φαντάζει λοιπόν απολύτως λογικό και αυτοσυντηρητικό, η ελληνική πολιτεία να αντιδράσει μονομερώς έναντι της Τουρκίας για την αισχρή αυτή προσβολή, με τη λήψη αναλογικών και λελογισμένων αντιποίνων.

Και όχι φυσικά με τη ψευδαίσθηση, πως κάτι τέτοιο θα επαναφέρει την Αγία Σοφία στην πρότερη χρήση της· κάτι τέτοιο μάλλον πρέπει να αποκλείεται-άνευ στρατιωτικού απροόπτου και τετελεσμένου-για την επόμενη τουλάχιστον γενιά.

Τα όποια αντίποινα λάβει υποθετικά η ελληνική Κυβέρνηση, θα πρέπει να έχουν ως στόχο την εμπέδωση αισθήματος συνεπειών και τιμωρίας στους γείτονες μας και κυρίως τη διάσωση του πληγωμένου εθνικού φρονήματος και της εναπομείνουσας υπόληψης που έχει η ελληνική πολιτεία μεταξύ των υπηκόων της.

Τι βλέπουμε όμως να συμβαίνει αντ’αυτού;

Μα προφανώς και κατά την πάγια νεοελληνική παρελκυστική συνήθεια, την ελληνική κυβέρνηση και τα συγκοινωνούντα με αυτήν διεθνιστικά και ευρωπαϊστικά παραμάγαζα, να ”ρίχνουν την μπάλα” στην ευρωπαϊκή ”εξέδρα”, προς υποτιθέμενη μετατροπή του διμερούς αυτού προβλήματος με την Τουρκία, σε συνολικό ευρωπαϊκό.

Που βέβαια και θεωρητικά φαντάζει θετική στρατηγική, καθ’ότι προφανέστατα τα κράτη της Ένωσης συνολικά συνιστούν μεγαλύτερο γεωπολιτικό μέγεθος από την Ελλάδα. Προϋποθέτει όμως επί της ουσίας, ένα τέτοιο πολιτικό και οικονομικό απόθεμα από πλευράς της χώρας μας, ώστε οι εταίροι μας και ιδίως οι δανειστές μας Γερμανοί, να παραβλέψουν τις όποιες εμπορικές και στρατηγικές τους σχέσεις με την Τουρκία και να μετατρέψουν τα δικά μας προβλήματα και σε δικά τους.

Κάτι που σαφέστατα δε συμβαίνει ποτέ, με αποτέλεσμα εν τέλει και κατά συνέπεια, η Ελλάς να απαντά στις αναθεωρητικές κινήσεις της Τουρκίας, με ανούσιες φραστικές επικρίσεις και καταδικαστικές δηλώσεις και μόνο.

Πρόκειται δηλαδή επί της ουσίας για απλή προσπάθεια επιμερισμού των ευθυνών των φοβικών μας κυβερνήσεων με το διεθνή παράγοντα, που σε συνδυασμό με τον επικοινωνιακό μετριασμό της κρίσης στο εσωτερικό, απλά αναπαράγει την ίδια μονομερή υποχωρητικότητα της Ελλάδας και επιβραβεύει ουσιαστικά την επιθετική πολιτική της γείτονας.

Ανάθεμα λοιπόν στην τουρκική πολιτεία για τη βλασφημία της και ντροπή και αίσχος στο ελληνικό πολιτικό σύστημα για τη φοβικότητα και την αδιαφορία του.

Η Αγία Σοφία ήταν, είναι και θα παραμείνει ελληνική!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.

Βίντεο: https://www.bitchute.com/video/Oke3C6ZXo9I7/ https://www.brighteon.com/0b11e214-3e83-4b0d-9eb6-a769fd7ffa47


Όχι. Δεν είναι υποχρέωση του Τύπου να μας τρομοκρατεί ως προς τον κινέζικο ιό.

Ας μιλήσουμε για το χρηματισμό των βοθροκάναλων ως προς τον κινέζικο ιό.

Ακούω και διαβάζω συνεχόμενα απόψεις του τύπου: ”τα κανάλια έπρεπε να κάνουν καμπάνια για τον κινέζικο ιό από μόνα τους και χωρίς δημόσιο χρήμα.”

Είναι προφανές πως όσοι ομιλούν έτσι έχουν μαύρα μεσάνυχτα ως προς το ρόλο του Τύπου και την έννοια της ελευθεροτυπίας.

Δεν είναι υποχρέωση του Τύπου να αναμασά αδιαμαρτύρητα το αφήγημα της εκάστοτε Κυβέρνησης, ακόμη και όταν πρόκειται για σχέδιο αντιμετώπισης μιας επιδημίας.

Είναι όμως υποχρέωση του-εφόσον φυσικά θέλει να λειτουργεί ως επόπτης της Εξουσίας- να θέτει ερωτήματα και αμφιβολίες και να προβάλλει και την πιο αιρετική και μειοψηφική γνώμη.

Ο Τύπος και εξαιτίας της μηδαμηνότητας του ατόμου στη σύγχρονη κοινωνία μας, είναι το μόνο μέσο έκφρασης και προβολής ουσιαστικά, που διαθέτει εκείνο, προκειμένου να μη συντρίβεται κάτω από το βάρος της κοινής γνώμης και της αδυσώπητης πλειοψηφίας, πόσο μάλλον για αμφιλεγόμενες καταστάσεις, που ενέχουν σημαντικούς κινδύνους για την προσωπική του ευμάρεια και ευζωία.

Αν είχαμε λοιπόν πραγματικά ελεύθερο και ανιδιοτελή Τύπο, θα έπρεπε να ακούγονται όλες οι φωνές περί της επιδημίας σε αυτόν, ακόμη και εκείνες του μηδενισμού της ή της αδιαφορίας έναντι αυτής.

Κάτι μάλιστα, που θα βοηθούσε και το ίδιο το αφήγημα της καραντίνας και των μέτρων προστασίας, καθ’ότι θα αποκτούσε περαιτέρω αληθοφάνεια και αξιοπιστία, μέσω της αντιπαράθεσης του με συνωμοσιολογικές και ακραία υλιστικές ρητορικές.

Αντ’αυτού, έχουμε Τύπο που εξαγοράζεται προκειμένου να πουλά μηχανικά ακραία κινδυνολογία και εκφοβισμό ως προς την επιδημία και μηδενική κριτική ως προς τη γενικότερη πολιτική της Κυβέρνησης.

Λογικός απολύτως λοιπόν είναι ο ξεδιάντροπος χρηματισμός των τηλεοπτικών καναλιών, με βάση την προσπάθεια επιβολής της Εξουσίας και την αδηφάγα επέκταση της σε κάθε δραστηριότητα των Πολιτών.

Παράλογος εντελώς είναι όποιος θαρρεί πως ο Τύπος και το δημοκρατικό πολίτευμα στη χώρα βαίνουν καλώς.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Εσύ «Διαιρείς» Και Η Αριστερά Βασιλεύει.

Ας μιλήσουμε για την απόλυτη υποκρισία της καταχθόνιας Αριστεράς.

Έχετε αλήθεια αναρωτηθεί ποτέ, πόσο ανεστραμμένη είναι η πολιτική σας θέση και άποψη στην κοινωνία;

Γιατί αλήθεια αγαπητοί φίλοι, χαρακτηρίζεστε περιθωριακοί, ακραίοι και αντικοινωνικοί;;

Επειδή πράγματι δράτε παρά τα φυσιολογικά ένστικτα και αντιλήψεις της πλειοψηφίας ή επειδή απλά αντιδράτε σε νεοπαγείς και επιβαλλόμενες κοινωνικές νόρμες και αντιλήψεις;

Μήπως απλά ζείτε σε μία κοινωνία, τόσο καθοδηγούμενη νοητικά και συνειδησιακά από δυναμικές και υπονομευτικές μειοψηφίες, ώστε είναι δυνατό σε αυτήν, εκείνες να χαρακτηρίζονται ως φορείς της κοινής γνώμης και κανονικότητας και εσείς που απλά και φυσιολογικά πολεμάτε την κοινωνική αναδόμηση και αποδόμηση, να χαρακτηρίζεστε ως αντικοινωνικά και ανατρεπτικά στοιχεία;

Μήπως δηλαδή τελικά, οι ιδεολογικοί σας αντίπαλοι έχουν κατορθώσει να προβάλλουν σε εσάς, κάθε δική τους ανατρεπτική και διασπαστική συμπεριφορά;

Γιατί, ποιοι αλήθεια είναι εκείνοι, που εισάγουν το νέο και επαναστατικό στην κοινωνία και ποιοι εκείνοι που εντείνουν και αναμοχλεύουν σε κάθε ευκαιρία τις διαφορές και αντιθέσεις μεταξύ των ανθρώπων;

Ποιοι είναι εκείνοι που πιέζουν και πειθαναγκάζουν ατελείωτα την πλειοψηφία και την Εξουσία, προς υποδοχή εκατομμυρίων αλλοεθνών από κάθε γωνιά της Γης, παντελώς ασύμβατων πολιτισμικά και οικονομικά ανταγωνιστικών προς τους ιθαγενείς, με φυσιολογικό αποτέλεσμα την ένταση των διαφυλετικών και διαπολιτισμικών αντιθέσεων και μισών και εν τέλει τον πραγματικό ρατσισμό;

Ποιοι είναι εκείνοι που προωθούν την ευφάνταστη και δυστοπική πολυπολιτισμικότητα, την έχουσα ως αποτέλεσμα τη διάσπαση της κοινωνίας σε πλήθος αυτόνομων και ξένων μεταξύ τους κοινοτήτων και παράλληλα τη μεταφορά σε αυτήν κάθε εθνικής και πολιτισμικής αντιπαράθεσης του Κόσμου;

Ποιοι είναι εκείνοι που ενοχοποιούν ως προνομιούχους τους Λευκούς της Δύσης, ακόμη και τους ιθαγενείς Ευρωπαίους και Έλληνες και παράλληλα δικαιολογούν κάθε ανάστροφο ρατσισμό, με λογικότατο αποτέλεσμα την ανάπτυξη πραγματικού λευκού εξτρεμισμού;

Ποιοι είναι εκείνοι που πολεμούν με νύχια και με δόντια τη χριστιανική θρησκεία των ιθαγενών και παράλληλα υποστηρίζουν αναφανδόν μία θρησκεία ξένη και καταφανέστατα και ακραία μισαλλόδοξη και βίαιη, περιθωριοποιώντας έτσι τους πιστούς της πρώτης και αποθρασύνοντας εκείνους της δεύτερης;

Ποιοι είναι εκείνοι που καθιστούν τη συνύπαρξη ανδρών και γυναικών ανταγωνιστική και σχεδόν πολεμική, χρεώνοντας κάθε φυσιολογική διαφοροποίηση των δύο στους άνδρες και εντείνοντας έτσι τη μνησικακία και τον πραγματικό μισογυνισμό μεταξύ των τελευταίων;

Ποιοι είναι εκείνοι που κανονικοποιούν κάθε είδους ακραία μειοψηφικής και παρεκκλίνουσας σεξουαλικής και όχι μόνο συμπεριφοράς και βομβαρδίζουν με αυτήν σε βαθμό κορεσμού και πνιγμού την πλειοψηφία;

Ποιοι είναι εκείνοι που δαιμονοποιούν τις βασικές βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου, ακόμη και την ίδια του την κυριαρχία και συνέχεια επί του πλανήτη αυτού, θέτοντας ουσιαστικά τον άνθρωπο κατά του ίδιου του είδους του;

Ποιοι είναι εν τέλει εκείνοι που απαγορεύουν οποιονδήποτε δίκαιο δημόσιο διάλογο, που λογικά θα οδηγούσε στην αλληλοκατανόηση και μετριοπάθεια, καθ’ότι κάτι τέτοιο θα νομιμοποιούσε τον αντίλογο και συνεπώς θα οδηγούσε στο ξεμπρόστιασμα των παρανοϊκών αφηγημάτων τους και της διασπαστικής τους δραστηριότητας;

Μα φυσικά αυτοί που αποκαλούν εσάς περιθωριακούς και ταραχοποιούς, ενώ προφανέστατα εκείνοι είναι οι απόλυτοι εχθροί και υπονομευτές της κοινωνικής μας γαλήνης και συνοχής!

Φτάνει πια με τις ψευδαισθήσεις και την ανεστραμμένη πραγματικότητα!

Πίσω οι κλόουν στα τσίρκο!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Ναι. Είναι η νέα ηθικολογική αριστοκρατία, ηλίθιε.

Ας μιλήσουμε για τους νέους αριστοκράτες και μονοπωλητές των ηθών.

Εσύ!

Εσύ ανήθικε ρατσιστή, σεξιστή και παν-ιστή!

Εσύ κακόμοιρε και δυστυχή καρπαζοεισπράκτορα του δικαιωματισμού, της κλιματοπληξίας και της πολυπολιτισμικότητας!

Σκέφτηκες ποτέ, πόσο εύκολη και ωφέλιμη είναι για τους τους ηθικούς σου επικυρίαρχους, η προώθηση και επικρότηση των πάσης φύσεως κοινωνικών αγώνων και κινημάτων, που δυναστεύουν τη συνείδηση και τη ζωή σου ολόκληρη;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να είσαι υπέρμαχος της πολυπολιτισμικότητας, όταν η μόνη σου εμπειρία από άλλες πολιτισμικές συμπεριφορές είναι εκείνες τις οποίες πλήρωσες να βιώσεις σε τροπικούς τουριστικούς παραδείσους;

Ξέρεις πόσο εύκολα λες μπράβο στο Μεγάλο Περίπατο, όταν έχεις την άνεση να εργάζεσαι δίπλα ή και μέσα στο σπίτι σου ή όταν βλέπεις το άστυ από το προάστιο σου ως μεγάλο ζωολογικό κήπο;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να υπερασπίζεσαι κλιματόπληκτα αφηγήματα και να ασπάζεσαι χιλιαστικές περιβαλλοντολογικές δοξασίες, όταν ο λογαριασμός σου της Δ.Ε.Η., ισούται με το ωρομίσθιο σου;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να δηλώνεις πως μόνο οι μαύρες ζωές μετρούν, όταν δεδομένα και νομοτελειακά οι ζωές των πάντων αξίζουν λιγότερο από τη δική σου;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να συμφωνείς με τη χαλαρή και περιορισμένη αστυνόμευση, όταν ζεις σε αστικό φρούριο με στρατιές ιδιωτικών και όχι μόνο φυλάκων, αποστειρωμένο από παραβατικά στοιχεία και προλετάριους;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να υπερθεματίζεις τα ανοιχτά σύνορα και την ελεύθερη μετανάστευση, όταν μπορείς και μεταφέρεις τα εκατομμύρια σου οπουδήποτε στον Κόσμο και όταν έχεις εγγυημένο το διορισμό και την αποκατάστασή σου σε κάποια ευρωπαϊκή ή διεθνιστική γραφειοκρατία και Μ.Κ.Ο.;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να δηλώνεις αντιρατσιστής και υπέρμαχος του πολυφυλετισμού, όταν ζεις σε ακραία μονοφυλετική συνοικία και κοινότητα και η αντίληψή σου ως προς τι άλλες φυλές περιορίζεται στο μεγάλο υποτιθέμενα αφρικανικό φαλλό;

Ξέρεις πόσο εύκολα κηρύττεις στους άλλους την εθελούσια καραντίνα, όταν τα εισοδήματα σου τρέχουν περισσότερο από εσένα ή όταν πληρώνεσαι για να κάθεσαι και να ηθικολογείς στους υπόλοιπους;

Ξέρεις πόσο εύκολα επικροτείς το φιλελεύθερο σωφρονισμό και τις ποινές-τουρισμό, όταν έχεις πλουτίσει φοροδιαφεύγοντας και καταχρώμενος δημόσιο χρήμα και ενδίδεις παράλληλα σε κάθε εκφυλισμένη ασωτία;

Ξέρεις πόσο εύκολα ηθικολογείς στους άλλους περί μειονοτήτων και δικαιωμάτων αυτών, όταν επιδιώκεις την ασυλία για το δικό σου σεξισμό, ρατσιτσμό και -ισμό πάσης φύσεως;

Ξέρεις τέλος, πόσο όμορφο φαντάζει να σε λατρεύει η πλέμπα για την ηθική σου ανωτερότητα και όχι μόνο να σε ζηλεύει για τον πλουτισμό και την ευμάρεια σου;

Ναι, είναι η νέα ηθικολογική αριστοκρατία, ηλίθιε.

Και όπως κάθε αριστοκρατία στην Ιστορία, έτσι κι εκείνη θέλει να νομίζεις πως είσαι ανήθικος αγροίκος και κολίγος.

Δείξε της λοιπόν και εσύ, πόσο άξεστος αρνητής της ”ηθικής” της είσαι.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Μερικές αλήθειες για τα ποσοστά του Προέδρου Τραμπ.

Ας μιλήσουμε περί των επερχόμενων αμερικανικών προεδρικών εκλογών.

Δε χωρά αμφιβολία αγαπητοί φίλοι, πως οι δημοσκοπήσεις αποτελούν σημαντικότατη ένδειξη των διαθέσεων της κοινής γνώμης και κρίσιμο εργαλείο κάθε προεκλογικής εκστρατείας κάθε κόμματος, που επί της ουσίας εκκινεί από την επομένη των περασμένων εκλογών.

Παρά δε, τις επιμέρους σημαντικές αποκλίσεις ιδιαίτερα μονομερών και μεροληπτικών μετρήσεων, που χαρακτηρίζουν τους ιδιαίτερα πολωμένους πολιτικά καιρούς μας, οι δημοσκοπήσεις-τουλάχιστον υπό συγκεντρωτική μορφή-προσεγγίζουν σταθερά και διαχρονικά την εκάστοτε λαϊκή ετυμηγορία· κάτι, που προφανώς ισχύει και για τις Η.Π.Α..

«Μα Πάρι», θα με ρωτήσετε, «πιστεύεις ειλικρινά τους αριθμούς που εμφανίζουν ως προς τη διαφορά Τραμπ-Μπάιντεν, τα αμερικάνικα μέσα και οι δημοσκοπικές εταιρείες;»

Δυστυχώς ή ευτυχώς ναι.

Και εγώ, καθόλου δε χαίρομαι για τις διαφορές 6, 8 και 10 μονάδων που αυτές αποτυπώνουν, ως προς τη δημοφιλία των δύο υποψηφίων. Καταλαβαίνω όμως, πως αυτές προκύπτουν απολύτως λογικά, βάσει των δημογραφικών και πολιτικών συνθηκών των Η.Π.Α. και πως καθόλου δεν αντανακλούν το τελικό αποτέλεσμα και ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από την εκλογή στην Προεδρία της Υπερδύναμης.

Καταρχάς πρέπει να νοήσουμε, πως ο εκλογικό σύστημα για την αμερικανική προεδρία, δεν είναι αναλογικό, αλλά πλειοψηφικό και εκλεκτορικό.

Νικητής δηλαδή στις προεδρικές εκλογές στην εκάστοτε Πολιτεία, αναδεικνύεται εκείνος που συγκεντρώνει απλά περισσότερες ψήφους από τον αντίπαλο του και κατά συνέπεια τους εκλέκτορες που αναλογούν στη συγκεκριμένη πολιτεία και νικητής συνολικά στην Ομοσπονδία, εκείνος που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο αριθμό εκλεκτόρων.

Με απλά λόγια, η απόλυτη αριθμητική υπεροχή ως προς τις ψήφους, καμία απολύτως διαφορά δεν ποιεί, εφόσον αυτή εκφράζεται σε ολίγες πολυάνθρωπες Πολιτείες, όπως της Νέας Υόρκης και της Καλιφόρνιας.

Όταν λοιπόν βλέπουμε τόσο μεγάλες διαφορές σε δημοσκοπήσεις στις Η.Π.Α., πρέπει πάντα να λαμβάνουμε υπόψη, πως αυτές περιλαμβάνουν και υπαρκτές αριθμητικές πλειοψηφίες σε δημοκρατικά ελεγχόμενες πολιτείες, που όμως δεν καθορίζουν το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών.

Κατά δεύτερον, δεν πρέπει ποτέ να πέφτουμε στην παγίδα να λαμβάνουμε ως αξιόπιστη εικόνα, το αποτέλεσμα μιας και μόνο δημοσκόπησης, καθ’ότι αυτή μπορεί κάλλιστα-και ιδίως στην περίπτωση τηλεοπτικών σταθμών-να γίνεται σε επιλεγμένο και στοχευμένο πολιτικά κοινό. Μπορεί δηλαδή-και συμβαίνει συχνά-αυτή να λαμβάνει χώρα σε περιοχή γνωστή ως προς την κομματική της κατανομή και νομιμοφροσύνη.

https://53eig.ht/2Buid5o

Προκειμένου να έχουμε όσο το δυνατό πιο αντικειμενική αντίληψη ως προς τη διαφορά δημοφιλίας των δύο υποψηφίων, είναι απαραίτητο να παρακολουθούμε τον εθνικό μέσο όρο των δημοσκοπήσεων, που και αυτός ακόμη φαντάζει μονομερής, εξαιτίας της σαφέστατης και εκφρασμένης σε ακραίο βαθμό μεροληψίας εις βάρος του Ντόναλντ Τραμπ, των περισσότερων δημοσκοπικών εταιρειών και μέσων παραπληροφόρησης στις Η.Π.Α., εκκινώντας από τις τραγικές πραγματικά προβλέψεις εκλογής της Χίλαρι Κλίντον το 2016.

Έχοντας λοιπόν ως σημείο αναφοράς τον εθνικό μέσο όρο, βλέπουμε πως ο Πρόεδρος Τραμπ κινείται στο 42-43%, μόλις 3-4 μονάδες από το ποσοστό που του έδωσε τη νίκη στις προηγούμενες εκλογές και μάλιστα, μετά από 5 μήνες ατελείωτων χτυπημάτων στην εσωτερική γαλήνη των Η.Π.Α. και φυσικά την Προεδρία του, από την απώλεια 120.000 Αμερικανικών λόγω του κινέζικου ιού και την οικονομική κατάρρευση λόγω του τελευταίου, ως και τις μαζικές ταραχές με αφορμή το θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ, που αν μην τι άλλο, θα ανέμενε κανείς, πως θα έριχναν τις πιθανότητες επανεκλογής του στα Τάρταρα.

Κατά τρίτον και ίσως σημαντικότερα, η προεκλογική εκστρατεία μόλις τώρα πραγματικά εκκινεί υπό πραγματικούς και συνηθισμένους πολιτικούς όρους.

Μόλις το περασμένο Σάββατο έλαβε χώρα η πρώτη προεκλογική συγκέντρωση και μόλις χθες ανακοινώθηκε η συμφωνία των δύο πλευρών για τηλεοπτικά ντιμπέιτ. Δραστηριότητες, που σαφέστατα ευνοούν τον τωρινό Πρόεδρο, λόγω του φοβερά ανώτερου ενθουσιασμού της βάσης του και της προφανούς νοητικής ανισορροπίας του αντιπάλου του και οι οποίες ήταν και εκείνες που του έδωσαν τη νίκη στις προηγούμενες εκλογές, όπου κατάφερε να συντρίψει επί προσωπικού και να ξεπεράσει κατά πολύ σε ενεργητικότητα και προβολή, τη σαφώς πιο δημοφιλή και πιο ”ζωντανή” από το Τζο Μπάιντεν, Χίλαρι Κλίντον.

Καταστάσεις και πραγματικότητες, που εξηγούν παρεμπιπτόντως και τη συστηματική προσπάθεια μηδενισμού των συνήθων προεκλογικών διαδικασιών από πλευράς Δημοκρατικών, με τη δικαιολογία του κινέζικου ιού και παρά την υποκριτικότατη ανοχή τους σε συστηματικές ταραχές και δημόσιους συγχρωτισμούς, με μοναδικούς κατά τα φαινόμενα στόχους, το πλιάτσικο και την αποδόμηση του Προέδρου.

Μην απελπίζεστε λοιπόν με τους αριθμούς, πόσο μάλλον όταν αυτοί τίθενται εκτός του πραγματικού πολιτικού πλαισίου.

Αναλογιστείτε δε καλύτερα, πόσο θα βαρύνει εν τέλει στην υποψηφιότητα Μπάιντεν, η υποστήριξη στις παναμερικανικές ταραχές, η μη καταδίκη της πολιτικής βίας και των πλιατσικολόγων και κυριότερα ο εμμονικός και πολιτικά σκόπιμος περιορισμός των Αμερικανών πολιτών στις ”μπλε” Πολιτείες της χώρας.

Πιστέψτε.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Φτάνει Πια Με Τον Κατευνασμό Της Αριστεράς!

Ας μιλήσουμε για το μέγιστο δίλημμα της εποχής μας.

Δε χωρά αμφιβολία αγαπητοί φίλοι, πως βιώνουμε την πιο άνετη και πιο ελεύθερη εποχή της γνωστής ανθρώπινης ύπαρξης.

Ποτέ στην πρότερη, γνωστή τουλάχιστον ιστορία του, ο Δυτικός και ο Έλλην, δε γνώρισαν τόση υλική ευμάρεια και προσωπική ελευθερία, όσο στο τώρα.

Και ναι. Φυσικότατα πολλοί και ειδικότερα οι ρομαντικότεροι, θα αντιτείνουν πως ζούμε στιγμές ηθικής και πνευματικής κατάπτωσης και πως η ανθρωπότητα άγεται πλέον από τη μετριότητα και την ύλη.

Δε θα διαφωνήσω καθόλου.

Και εκείνοι όμως θα συμφωνήσουν λογικά, πως ποτέ ξανά τόσοι πολλοί άνθρωποι, δεν είχαν τόσα αγαθά και ανέσεις στη διάθεσή τους, όπως και τόση αυτονομία και ελευθερία, ως προς την πορεία και τη μορφή του βίου τους.-

Η πραγματικότητα αυτή δε, είναι σαφέστατα το αποτέλεσμα του πολιτειακού πλαισίου και του πολιτεύματος των κοινωνιών μας και των ηθών και αξιών που αυτά συνακόλουθα έχουν διαμορφώσει σε αυτές.

Η Δημοκρατία και η συνδεδεμένη με αυτήν επιδίωξη της ισότητας, είναι που έχουν οδηγήσει και συνεχίζουν να οδηγούν το σύγχρονο άνθρωπο προς την ατελείωτη επιδίωξη της ευμάρειας και την αποθέωση ουσιαστικά της ατομικότητας του.

Και όταν λέγουμε Δημοκρατία, εννοούμε σαφώς και κυρίαρχα την ανοχή στη διαφορετικότητα και συγκεκριμένα εκείνη της γνώμης. Η ανοχή αυτή, είναι που επιτρέπει την ανάδειξη δια του ανταγωνισμού, της καλύτερης ή καλύτερα, της ελκυστικότερης στην κοινή γνώμη πολιτικής και παράλληλα περιφρουρεί τη διαφορετικότητα και αυτονομία του ατόμου.

Τι γίνεται όμως, όταν η πλειοψηφία χάσει το ενδιαφέρον της για τα κοινά ή χειρότερα ακόμη, απαξιώσει πλήρως το περιεχόμενο της πολιτικής;

Τι γίνεται, όταν αυτή επενδύει το χρόνο της αποκλειστικά στην εύρεση και ικανοποίηση υλικών απολαύσεων;

Τι γίνεται εν τέλει, όταν αυτή θεοποιεί τη διαφορετικότητα στον ιδιωτικό βίο, ξεχνώντας πως αυτή προκύπτει από τη διαφορετικότητα στην Πολιτική;

Μα προφανέστατα η επικράτηση δυναμικών και ιδιαίτερα θορυβωδών, ως και βίαιων μειοψηφιών, που κατορθώνουν να οικειοποιηθούν τον πολιτικό στίβο ή τουλάχιστον να ταυτίσουν συνολικά την Ανοχή, με την απαγόρευση της διαφορετικής και αντιτιθέμενης στις δικές τους επιδιώξεις, γνώμης.

Ότι δηλαδή ακριβώς συμβαίνει στο σύγχρονο δυτικό κόσμο και όλο και πιο πολύ και στην Ελλάδα: η ταύτιση των εννοιών της προόδου και της ισότητας με τα δυστοπικά κοινωνικά αφηγήματα και την εξίσωση της παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς αντίστοιχα, που προάγουν και προτάσσουν ο Δικαιωματισμός και η Νέα Αριστερά.

Λίγο λοιπόν ο πιεστικός καταναλωτισμός και ηδονισμός της εποχής μας, λίγο η μαλθακότητα και αδιαφορία που αυτοί παράγουν και λίγο η συστηματική διείσδυση και κυριαρχία των Αριστεριστών στα μέσα εκφοράς και διαμόρφωσης του δημόσιου λόγου και της κοινής γνώμης, έχουν διαμορφώσει μία κοινωνία, όπου οι δυναμικοί ολίγοι επιζητούν και εκβιάζουν τα πάντα και οι απορροφημένοι και ικανοποιημένοι στην ιδιωτικότητά τους πολλοί, κάνουν τα πάντα ώστε να κατευνάσουν τους πρώτους, πιστεύοντας πως έτσι θα αποφύγουν τη διασάλευση της κοινωνικής ειρήνης, καταλήγοντας όμως επί της ουσίας, να χάνουν τη διαφορερικότητα της γνώμης τους και ουσιαστικά όσα διακρίνουν την ύπαρξη τους.

Καθώς είναι δεδομένο, πως η εφαρμογή των δυστοπικών οραμάτων της Νέας Αριστεράς, περί συστηματικής αναδιανομής του ιδιωτικώς παραγόμενου πλούτου και της σύνθλιψης οτιδήποτε συνιστά μέρος του ανθρωπιστικού μας πολιτισμού, θα οδηγήσει σε μία πολιτεία αυταρχική και καθόλου μα καθόλου ατομικιστική.

Κάτι που μας φέρνει τελικά και στο ουσιώδες δίλημμα που αντιμετωπίζουμε όλοι εμείς που ανήκουμε στη σιωπηλή μειοψηφία, είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι. Το πως δηλαδή θα αντιδράσουμε στη συντριπτική αυτή επίθεση, κατά του τρόπου ζωής μας και του πολιτισμού που τον γέννησε.

Θα ανεχθούμε τη Νέα Αριστερά, αρκούμενοι και ελπίζοντας απλά, στην απόλαυση κατά το δυνατό της εναπομείνουσας ζωής μας;

Θα ταχθούμε με την πλευρά εκείνη, που προκρίνει τον ”πόλεμο” και την ανατροπή από τα άκρα δεξιά, εξίσου κατά της Αριστεράς και της τωρινής μας ύπαρξης;

Ή θα αποφασίσουμε επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε την τεράστια δύναμη που μας δίνουν οι αριθμοί μας και θα πολιτικοποιηθούμε εκ νέου, συντρίβοντας κάθε ανατρεπτική του βίου μας μειοψηφία και ιδίως αριστερή;

Και επειδή προφανώς κάποιοι θα αναρωτηθείτε μήπως έγινα Αστός, θα σας πω πως η δημοκρατική αντίδραση στον πολιτισμικό πόλεμο που μας έχει κηρύξει η Νέα Αριστερά και ο Δικαιωματισμός, μπορεί να εκφραστεί αποτελεσματικά και άμεσα, μόνο από αντιδραστικούς και Συντηρητικούς, καθώς μόνο εκείνοι μπορούν να κρίνουν αποστασιοποιημένα τη σύγχρονη κατάληξη του Προοδευτισμού και μόνο εκείνοι έχουν προφανώς το πολιτικό απόθεμα, το απαραίτητο, για την ισορρόπηση του ιδεολογικού εκκρεμούς της κοινωνίας μας.

Φτάνει λοιπόν με τον κατευνασμό!

Επίθεση στο Δικαιωματισμό και τη Νέα Αριστερά!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Ο Δικαιωματισμός Είναι Η Μεγαλύτερη Κομπίνα Της Ιστορίας.

Ας μοιραστούμε μία αποκάλυψή μου.

Δε σας κρύβω αγαπητοί φίλοι, πως στοχάζομαι μονίμως επάνω στα κίνητρα και τις δυνάμεις, που κινούν τους ιδεολογικούς μας αντιπάλους και όχι μόνο.

Πάντα δε, προσπαθώ να ”κινούμαι” στο νοητικό γκρίζο και να μην παγιδεύομαι σε μονοδιάστατους συλλογισμούς και θεωρήσεις, που βέβαια είναι ευκολοχώνευτοι, λίγο όμως βοηθούν στην κατανόηση της πραγματικότητας.

Έτσι λοιπόν και τις προάλλες, ενώ ένα ακόμη βράδυ αγρυπνούσα συλλογιζόμενος, μου ”ήρθε” επιφώτιση ως προς την πραγματική, θαρρώ, φύση του Μεταμαρξισμού, της Νέα Αριστεράς και ειδικότερα του Δικαιωματισμού.

Ενός κινήματος και μιας κοσμοθεωρίας, που επί χρόνια πίστευα πραγματικά, πως έχει κοινωνικά αιτήματα και πως στοχεύει στην εξίσωση συμπεριφορών, κλίσεων και ταυτοτήτων, εν αντιθέσει με τον παρωχημένο και υλιστικό κατά βάση Μαρξισμό.

Πίστευα δηλαδή, πως εν αντιθέσει με τους Κομμουνιστές, που αγωνίζονται για τη δόμηση ενός νέου οικονομικού συστήματος και την οικονομική εξίσωση όλων εντός και μέσω αυτού, οι Δικαιωματιστές και λόγω φυσικά της σταθερής ανόδου του βιοτικού επιπέδου και της εξάλειψης της ακραίας φτώχειας και οικονομικής ανισότητας στο δυτικό σοσιαλφιλελεύθερο κράτος, επιδιώκουν την ισότητα και εξίσωση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και υπόστασης, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής και σεξουαλικής προτίμησης και τον τερματισμό πάσης φύσεως διάκρισης βάσει αυτών, χωρίς παράλληλα να προπαγανδίζουν ένα νέο οικονομικό σύστημα.

Πως όμως αλήθεια εκφράζονται και αποτυπώνονται οι διακρίσεις στις οποίες στηρίζεται το δικαιωματικό αφήγημα;

Όλως περιέργως με οικονομικούς όρους!

Μπορεί ο Δικαιωματιστής να ωρύεται νυχθημερόν για υποτιθέμενες συστημικές διακρίσεις και να αποκαλεί πάντες αντιφρονούντες, φασίστες, σεξιστές και ομοφοβικούς· όταν όμως κληθεί να στοιχειοθετήσει και να δικαιολογήσει τους κοινωνικούς προβληματισμούς του, το πράττει χρησιμοποιώντας και ερμηνεύοντας κατά βάση και κατά το δοκούν οικονομικές ανισότητες!

Γιατί οι άνδρες και οι γυναίκες είναι ακόμη άνισες;

Γιατί οι πρώτοι ”βγάζουν” κατά μέσο όρο περισσότερα χρήματα από τις δεύτερες!

Γιατί οι Λευκοί στις Η.Π.Α. ζουν προνομιακά έναντι των Μαύρων;

Γιατί οι πρώτοι ”βγάζουν” κατά μέσο όρο περισσότερα χρήματα από τους δεύτερους!

Γιατί υπάρχουν προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές από τον Τρίτο Κόσμο στη Δύση;

Γιατί η δεύτερη αναπτύχθηκε εις βάρος του πρώτου!

Και πως θα λυθούν όλες αυτές οι ανισότητες;

Μα φυσικά μέσω της περαιτέρω και ριζοσπαστικότερης αναδιανομής του πλούτου των δυτικών κοινωνιών:

θα επιβάλλουμε ποσόστωση στην εργασία ως προς το φύλο και τη φυλή,

θα παρέχουμε πάσης φύσεως παροχές και διευκολύνσεις σε μειονότητες

και θα κανονικοποιούμε και θα βοηθούμε υλικά κάθε μετανάστη, παράνομο και μη.

Ομιλούμε δηλαδή και πάλι για τον ταξικό αγώνα, αυτή τη φορά μεταξύ της τάξης των ”ευνοημένων” που παράγουν και των ”αδικημένων” που δεν παράγουν και ξανά για το ίσο οικονομικό αποτέλεσμα, ειπωμένο από την ανάποδη.

Και σαν να μην έφθανε το εξωφρενικά υποκριτικό του όλο αφηγήματος, η όλη προώθηση και προπαγάνδισή του, γίνεται κυρίαρχα από τη δυτική πλειοψηφία και ιδίως τους ακαδημαϊκά γαλουχημένους και φανατισμένους με Δικαιωματισμό Δυτικούς νεανίες και νεαρές και με μόνο ουσιαστικά αντίτιμο, την εξιλέωση των στρεβλών ενοχικών συνδρόμων τους!

Είναι ο Κομμουνισμός, ηλίθιε, για τους ολίγους, χωρίς τον κόπο και τις θυσίες της Επανάστασης, αλλά δια του Καπιταλιστικού μόχθου των πολλών!

Πραγματικά, η μεγαλύτερη οικονομική κομπίνα της Ιστορίας και μάλιστα μετά του δικού μας επικροτήματος!

Απλά, ιδιοφυές.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Το Πραγματικό Πρόβλημα Είναι Ο Ρατσισμός Κατά Των Λευκών.

Ας μιλήσουμε για την κανονικότητα του ρατσισμού κατά των Λευκών.

Και όταν λέγουμε ρατσισμό, εννοούμε προφανώς την αδιάκριτη και συνολική ταύτιση όλων των μελών μιας φυλής, με μία αρνητική κατά βάση συμπεριφορά, υποτιθέμενη ή και υπαρκτή, της τελευταίας.

Και αναφερόμενοι στη Λευκή φυλή και ουσιαστικά στους ευρωπαϊκής καταγωγής πληθυσμούς του Πλανήτη, ο ρατσισμός αυτός σαφέστατα υπάρχει και είναι συστημικός, τόσο στον υπόλοιπο κόσμο, όσο κυρίως και σημαντικότερα στις ίδιες τις δυτικές κοινωνίες.

Ο δυτικός άνθρωπος, ακόμη και ο ανήκων σε έθνος με ανύπαρκτη συνάφεια με αρνητικές διαφυλετικές καταστάσεις του παρελθόντος, όπως η δουλοκτησία Αφρικανών και η Αποικιοκρατία, θεωρείται νομοτελειακά ένοχος για τα λάθη των προγόνων του και υποχρεωμένος να απολογείται, ως και να πληρώνει για αυτά.

Ταυτίζεται δηλαδή εκ γενετής και καταγωγής με μία αρνητική κληρονομιά και ιδιοσυγκρασία και τούτο, όπως καταλαβαίνει και ο πιο αδαής, συνιστά ξεκάθαρη έκφραση ρατσισμού· πόσο μάλλον, εφόσον αυτό συμβαίνει αποκλειστικά και μόνο στη δική του περίπτωση.

Κανείς δε ζητά αιώνια μαρτυρία και θυσία του μέσου Μογγόλου, για τις συστηματικές γενοκτονίες των προγόνων του στην Ευρασία επί αιώνες.

Κανείς δε ζητά αποζημιώσεις και απολογίες από τους Άραβες, για τους αιώνες απαγωγών και δουλεμπορίου Ευρωπαίων και Αφρικανών.

Κανείς δεν τολμά να ομιλήσει ακόμη και περί υπαρκτού και σύγχρονου ρατσισμού, όπως στη στάση των Κινέζων Χαν έναντι των Ουιγούρων και Θιβετιανών της Λαϊκής Βοθροκρατίας ή της Μαύρης πλειοψηφίας κατά των Αφρικάνερς στη Νότια Αφρική.

Όλοι όμως μπορούν και δαιμονοποιούν το δυτικό Λευκό, για όλα τα πρότερα και τωρινά κρίματα της Ανθρωπότητας, τόσο οι ανταγωνιστές του αλλόφυλοι ανά τον Πλανήτη, όσο και μέγα μέρος των ίδιων των αδελφών και συμπολιτών του.

Και περί της αλήθειας αυτής της διαπίστωσης, δεν έχετε παρά να αναρωτηθείτε, αν εσείς οι ίδιοι μπορείτε να αντικρούσετε το ενοχικό αυτό αφήγημα και την πολιτική ορθότητα που το περιφρουρεί, χωρίς να χαρακτηριστείτε ρατσιστές!

Εξωφρενικότερα όμως όλων, ο σύγχρονος δυτικός κατηγορείται για ρατσισμό, ακόμη και υποτιθέμενη διακριτή προνομιακή του ύπαρξη, στο τώρα, παρά το γεγονός, πως είναι ο μόνος-βλαξ-άνθρωπος στην Ιστορία, που όχι μόνο ανέχεται την παρουσία αλλόφυλων και αλλογενών στον τόπο του, αλλά και μοιράζεται με αυτούς συστηματικά, εθελούσια και ισότιμα, κάθε πόρο και ευκαιρία, που η κληρονομιά και η ισχύς θα του επέτρεπε να απολαμβάνει αποκλειστικά ο ίδιος.

Που και αυτή βέβαια η συμπεριφορά, είναι ξεκάθαρο αποτέλεσμα της προηγούμενης συστηματικά καλλιεργημένης ενοχικής διάθεσης.

Το γεγονός δηλαδή, πως ο Δυτικός έχει πιστέψει αληθινά, πως είναι ρατσιστής ή έστω φορέας και απολογητής του υποτιθέμενου ρατσισμού των προγόνων του, είναι εκείνο που τον ωθεί να αποδέχεται κάθε είδους συνολική θυσία στο βωμό της φυλετικής εξιλέωσης· που όμως ποτέ δεν είναι αρκετή, καθ’ότι εκείνοι που τον έχουν γαλουχήσει με το αφήγημα αυτό, η κυριαρχούμενη από τη Νέα Αριστερά δηλαδή δυτική Ακαδημία και Ιντελιγκέντσια, έχουν καταφέρει να ταυτίσουν το ”ρατσισμό” των δυτικών κοινωνιών, με την ίδια τη δομή και λειτουργία τους· που σημαίνει προφανώς, πως ο φαντασιακός ρατσισμός των Λευκών θα τερματιστεί μόνον, όταν και εφόσον η Κοινωνία τους παύσει να είναι λευκή και δυτική.

Γι’αυτό αποδεχόμαστε τόσο άκριτα κάθε είδους σπατάλη και διευκόλυνση του υπόλοιπου Κόσμου και ιδίως των απόκληρων του.

Γι’αυτό κάνουμε τα στραβά μάτια σε κάθε αναίδεια και αχαριστία, από ανθρώπους τους οποίους ανυψώσαμε και σώσαμε από την πρότερη τριτοκοσμική του ύπαρξη.

Γι’αυτό τέλος ανεχόμαστε ακόμη και μαζικές ταραχές, εξεγέρσεις και πλιάτσικα, στο όνομα της φυλετικής εξίσωσης και δικαιοσύνης.

Ναι αγαπητοί φίλοι, είμαστε δέσμιοι και όμηροι της πεποίθησής μας, πως είμαστε ρατσιστές και ουσιαστικά της ανοχής σε κάθε είδους ρητορική και προπαγάνδα, που συνοδεύει το δημοκρατικό και προοδευτικό πλαίσιο των κοινωνιών μας.

Και όπως είναι απολύτως λογικό, η όποια νοητική και ιδεολογική μας λύτρωση, δε μπορεί παρά να προέλθει από τη συντηρητική αντίδραση, την μόνη αποκομμένη από το Δικαιωματισμό και υλιστικούς διεθνιστικούς μηχανισμούς.

Πείτε όχι στο Ρατσισμό κατά των Λευκών.

Πείτε ναι στην πραγματική διαφορετικότητα.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Ο Ντόναλντ Τραμπ Είναι Ο Ηγέτης Που Χρειαζόμαστε

Ας μιλήσουμε για την αντίληψη μας περί του Αμερικανού Προέδρου.

Από τη στιγμή κιόλας της εκλογής του και παρά το προφανώς αντιδραστικό πρόσημο της προεκλογικής του εκστρατείας, ήταν εμφανές και δεδομένο, πως ο Ντόναλντ Τραμπ θα έπρεπε να αγωνιστεί σκληρά, ώστε να κερδίσει την εκτίμηση των καχύποπτων συντηρητικών και γενικότερα αντιδραστικών του Πλανήτη.

Λίγο ο νεοπαγής αντιαμερικανισμός, ως αποτέλεσμα του τραγικού Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας, λίγο το φαινομενικά ανέφικτο των υποσχέσεων του, λίγο η ίδια η εικόνα και η συμπεριφορά του Πρόεδρου, η τόσο πομπώδης και άξεστη και τόσο διαφορετική από εκείνη του ευπρεπούς αλλά ακραία ανήθικου νομικού προκατόχου του, έθεταν και θέτουν συνεχόμενα εμπόδια στην αναγνώριση της συνεισφοράς του στον κυριολεκτικό αγώνα κατά της πτώσης του δυτικού πολιτισμού.

Ειδικότερα δε στην Ελλάδα, η πραγματική αυτή συνεισφορά του Προέδρου, μηδενίζεται ακόμη περισσότερο, εν πολλοίς λόγω του επαρχιώτικου καθωσπρεπισμού που μας διακρίνει ως προς την πολιτική, ιδίως όμως λόγω του δογματικού αντισιωνισμού-αντισημιτισμού που κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος της εξωκοινοβουλευτικής Δεξιάς και ο οποίος δυστυχώς τείνει να συνδέει και να κρίνει στα άτομα τις πράξεις και τις ρητορικές, με βάση τις σχέσεις τους με το Ισραήλ και το υποτιθέμενο συνωμοτικό και υποχθόνιο διεθνές εβραϊκό κίνημα.

Όχι βέβαια πως ο Ντόναλντ Τραμ σκιάζεται ιδιαίτερα για την αντίληψη και άποψη που έχουν οι Έλληνες και γενικά οι πολίτες του Κόσμου για το πραγματικό ποιόν του.

Ο Ντόναλντ Τραμπ νοιάζεται κυρίαρχα για την αντίληψη των δικών του ψηφοφόρων, που είναι και εκείνοι που τον ενδυναμώνουν στο δύσκολο και επίπονο έργο της αναστροφής δεκαετιών ολόκληρων, εσωτερικής και εσκεμμένης υπονόμευσης το αμερικανικού ονείρου και της αμερικανικής μοναδικότητας από την αμερικανική Νέα Αριστερά.

Αντιθέτως, εμείς θα έπρεπε να είμαστε εκείνοι, που θα έπρεπε να αγωνιούμε για τη θετική προβολή του και την προστασία της εικόνας του, αν όχι για τα επιτεύγματα του, τουλάχιστον και κυρίαρχα για το κύρος που δίνει στη συντηρητική αντίδραση και νοητική επανάσταση, απλά και μόνο λόγω της θέσης που κατέχει.

Μπορούμε να μηδενίζουμε το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, που παρά ταύτα και παρά τις ατελείωτες κωλυσιεργίες του δημοκρατικά ελεγχόμενου Κοινοβουλίου, επιτέλους χρηματοδοτείται και επεκτείνεται.

Μπορούμε να αδιαφορούμε για την αποχώρηση από το Σύμφωνο Παρισίων για το Κλίμα και τον Π.Ο.Υ., τη συνεχόμενη κριτική και τα οικονομικά αντίποινα στον Ο.Η.Ε. και τις συνεχείς επιβολές δασμών και επαναδιαπραγματεύσεις εμπορικών συμβάσεων με τις χώρες του Κόσμου, ως απλή και αδιάφορη για εμάς προώθηση των συμφερόντων των Η.Π.Α..

Μπορούμε ακόμη και να αρνούμαστε και να δικαιολογούμε τη συνεχόμενα ειρηνική διάθεση του Προέδρου, ως προς τις διεθνείς πολεμικές εμπλοκές των Η.Π.Α. και την πραγματική και πρωτόγνωρη για τη σύγχρονη PAX AMERICANA διεθνή νηνεμία, ως αποτέλεσμα της συνεχόμενης αποδυνάμωσης των Η.Π.Α. και την ανάδειξη ενός πολυπολικού κόσμου.

Δε μπορούμε όμως να αρνηθούμε, πως το γεγονός, πως ο Πλανητάρχης, ο πιο ισχυρός δηλαδή άνθρωπος στον Κόσμο, διακηρύσσει νυχθημερόν ουσιαστικά ταυτόσημες με τις δικές μας, ανησυχίες για τη συνέχεια του Δυτικού Κόσμου και μάχεται-ρητορικά τουλάχιστον-μέχρις τελικής πτώσεως την Πολιτική Ορθότητα και τις όσες βλακωδείες συνιστούν κανονικότητα στον κλόουν κόσμου που ζούμε, δίνει συνεχόμενο θάρρος σε κάθε αντιδραστική ψυχή στην Ελλάδα και στη Δύση και κυρίως ελπίδα εκλογής σε κάθε οργανωμένο συντηρητικό, λαϊκιστικό και εθνικιστικό κίνημα στις χώρες μας.

Καθώς αν μπόρεσε να εκλεγεί και να κυβερνά τις Η.Π.Α., τις πρωτοπόρες και πρωταθλήτριες του καπιταλιστικού και φιλελεύθερου διεθνισμού και πηγές κάθε νεώτερου δικαιωματικού βοθρώδους αφηγήματος, άνθρωπος αντιπαγκοσμιοποιητής και εθνοκεντρικός, τότε προφανώς αυτό μπορεί να επιτευχθεί και οπουδήποτε αλλού!

Και αν τέλος πάντων δε σας πείθουν ούτε οι πράξεις του, ούτε και η αξία της παρουσίας του στον προεδρικό θώκο των Η.Π.Α., αναλογιστείτε απλά τον πρωτόγνωρο και άνευ ορίων θεσμικό, μιντιακό και πλέον και πραγματικό πόλεμο, τον οποίο δέχεται από φορείς και κινήματα, τα οποία κατά τα άλλα θεωρείτε θανάσιμους εχθρούς και αντιπάλους της κοσμοθεωρίας και της ίδιας της ύπαρξης σας!

Γιατί μπορεί εσείς να απαξιείτε ακόμη τον Ντόναλντ Τραμπ ως κλόουν και ηλίθιο, η καθεστηκυία όμως τάξη και ιδίως τα Μίντια των Η.Π.Α. και του Κόσμου συνολικά, φαίνονται να λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψιν τον κίνδυνο που το άτομο του συνιστά για τα σχέδια τους και ανάλογα επενδύουν συστηματικά και συνδυασμένα σύσσωμη την ενέργεια τους, στη δολοφονία του χαρακτήρα του και φυσικά της Προεδρίας του.

Ξυπνάτε λοιπόν και πιστέψτε.

Ο Ντόναλντ Τραμπ σίγουρα δεν είναι ο ηγέτης που ονειρευόμασταν.

Σίγουρα όμως είναι ο ηγέτης που χρειαζόμαστε.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.

Βίντεο: https://www.bitchute.com/video/jZ77BWEf0rB1/ https://www.youtube.com/watch?v=rFtVPB_bxeM&t=9s http://brighteon.com/1c77f5a9-a73e-4ab9-983b-e5557c4dfac5


Η Απόλυτη Υποκρισία Ως Προς Το Φόνο Του Τζορτζ Φλόιντ.

Ας μιλήσουμε για το το φόνο του Τζορτζ Φλόιντ.

Και λέγω φόνος και όχι δολοφονία και μάλιστα ρατσιστική, καθ’ότι και προφανώς θα αποφανθεί η Δικαιοσύνη για τα κίνητρα του θύτη και όχι ο κάθε Τζατζ Ντρεντ του διαδικτύου και των Μέσων Μαζικής Παραπληροφόρησης.

Μόνο ένας βλάκας ή ακραία τυφλωμένος από το δογματισμό του-εκ των οποίων προφανώς υπάρχουν άπειροι-θα μπορούσε ποτέ να σκεφτεί, πως ένας φόνος έχει νομοτελειακά φυλετιστικά κίνητρα, απλά και μόνο επειδή ο θύτης και το θύμα έχουν διαφορετικό χρώμα!

Αφήστε που αν ίσχυε κάτι τέτοιο και αντιλαμβανόμασταν έτσι την πραγματικότητα, θα ομιλούσαμε σαφέστατα και μόνιμα για πολλά περισσότερα ρατσιστικά εγκλήματα και γενικότερα ρατσιστικά αισθήματα κατά Λευκών από Μαύρους στις Η.Π.Α., όπως προκύπτει ξεκάθαρα από τα επίσημα εγκληματολογικά στατιστικά της χώρας (βλέπε επόμενο πίνακα).

U.S. Department of Justice, Criminal Victimization 2018 (https://bit.ly/36SsAvh).

Και επειδή λοιπόν η συζήτηση περί νομοτελειακά ρατσιστικής διάθεσης στο έγκλημα, υποβαθμίζει πλήρως της Λογική και αποδομεί την επιχειρηματολογία της άλλης πλευράς, η τελευταία επικεντρώνεται στην υποτιθέμενη κοινωνική αδικία και συγκεκριμένα του άδικους κοινωνικούς μηχανισμούς, που ενοχοποιούν τους Μαύρους των Η.Π.Α. και τους καθιστούν πιο ευεπίφορους στην παραβατικότητα· πως δηλαδή ο φόνος του Φλόιντ Τζορτζ είναι ρατσιστικός, επειδή η αμερικάνικη κοινωνία συντηρεί τις οικονομικές διακρίσεις και τα αρνητικά φυλετικά στερεότυπα.

Μία επιχειρηματολογία προφανέστατα θεμιτή και σίγουρα αληθοφανής, που όμως πάσχει επίσης, λόγω των συνεχόμενων και εντατικών προσπαθειών της ακόμη κυρίαρχα λευκής αμερικάνικης κοινωνίας, προς άρση των όποιων περιορισμών και διακρίσεων (Πρόνοια-Ομπάμακερ, διευκόλυνση εισαγωγής σε Κολέγια και Πανεπιστήμια, αντιρατσιστική νομοθεσία κ.ο.κ.) και κυρίως λόγω της σταθερά και αυτοτοφοδοτούμενης ακυρωτικής κουλτούρας μεγάλης μερίδας τους μαύρου πληθυσμού.

Ας δεχθούμε όμως για χάρη του αντιλόγου, πως η όλη υπόθεση είναι μέρος ενός συστημικού προβλήματος και όχι προσωπικό λάθος και ευθύνη ενός και μόνο ανθρώπου.

Ας δεχθούμε δηλαδή έστω, πως ο Τζορτζ Φλόιντ δολοφονήθηκε από την ακολοθούμενη πολιτική φυλετικών διακρίσεων στις Η.Π.Α..

Ποιος είναι κυρίαρχα φορέας της υποτιθέμενης αυτής πολιτικής;

Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, το κόμμα της χειραφέτησης των Μαύρων των Η.Π.Α. ή το Δημοκρατικό Κόμμα, ο πολιτικός φορέας και κληρονόμος της διαβόητης Κου Κλοξ Κλαν και των νόμων του Τζιμ Κρο;

Οι Συντηρητικοί των Η.Π.Α., οι υπέρμαχοι της ατομικής οικονομικής ανέλιξης και ελευθερίας ή οι Σοσιαφιλελεύθεροι και Δημοκράτες Σοσιαλιστές των Δημοκρατικών, οι πρωταθλητές του κρατισμού και των εξαρτημένων από την Πρόνοια θυματοποιημένων Μαύρων;

Ο Πρόεδρος Τραμπ, ο πολυβραβευμένος για τη συνεισφορά στη αποδοχή των μειονοτήτων και ο έχων επιτύχει προ της έλευσης του κινέζικου ιού, τους καλύτερους οικονομικούς δείκτες για τη μαύρη μειοψηφία εδώ και πολλές δεκαετίες ή ο ”ιδιοκτήτης” της μαύρης ψήφου Τζο Μπάιντεν και ο μόνιμος κήρυκας της λευκής ενοχής Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα;

Και εφόσον ομιλούμε περί Πολιτικής, δε θα έπρεπε εν τέλει να αναζητήσουμε και εξετάσουμε αυτήν πρωταρχικά στην ίδια την κοινωνία της Μινεάπολης και της ευρύτερης Πολιτείας της Μινεσότα;

Ξέρετε ποιος κυβερνά τις αυτοδιοικούμενης αυτές κοινότητες και περιοχές της Ομοσπονδίας;

Μα φυσικά οι Δημοκρατικοί! Όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε σχεδόν περίπτωση κακοδιαχείρησης και διαφυλετικής σύγκρουσης στις Η.Π.Α. (βλέπε Πολιτείας Νέας Υόρκης-κινέζικος ιός, κατάρρευση αστικού ιστού Ντιτρόιτ, εγκληματικότητα Σικάγο, ταραχές 1992 Λος Άντζελες κ.α.)!

Η Μινεάπολις έχει Δημοκρατικό Δήμαρχο!
Η Μινεάπολις έχει Δημοκρατικό και Μαύρο Αρχηγό Αστυνομίας!
Η Μινεσότα έχει Δημοκρατικό Κυβερνήτη!
Η Μινεσότα έχει δύο Δημοκρατικούς Γερουσιαστές!
Η Μινεάπολις και η Μινεσότα είναι μπλε , όπως μπλε και αναρχομπλέ είναι και οι αλήτες που ληστεύουν και καίνε περιουσίες αθώων Πολιτών!

Αν ψάχνετε λοιπόν τους πραγματικούς υπεύθυνους της όλης κρίσης, δεν έχετε παρά να στραφείτε στους αχρείους και ανίκανους πολιτικάντηδες του Δημοκρατικού Κόμματος, που φυτοζωούν επί των διαφυλετικών ανισοτήτων και συγκρούσεων, που οι ίδιοι καλλιεργούν και αναζωπυρώνουν!

Σταματήστε επιτέλους να είστε μέλη της αγέλης ”λέω τα ίδια και εύκολα με τους υπόλοιπους” και γίνετε πραγματικά φιλάνθρωποι και σκεπτόμενοι!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.