Κατηγορία: ΚΕΙΜΕΝΑ TAXO PARI

Ο εχθρός είναι οι Τούρκοι, όχι ο Ερντογάν!

Ας μιλήσουμε για τη συνεχόμενη μιντιακή απόκρυψη του μισελληνισμού των Τούρκων.

Μην πέφτετε συνεχόμενα στην παγίδα των μέσων παραπληροφόρησης και των συστημικών πολιτικών της χώρας, ως προς τον Πρόεδρο της γείτονας!

Δεν είναι δικτάτορας! Δεν είναι κληρονομικός μονάρχης! Δεν είναι σουλτάνος και χαλίφης!

Είναι νόμιμα και συνεχόμενα εκλεγμένος Πρόεδρος και πρότερα Πρωθυπουργός της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας της Τουρκίας! Και μάλιστα, επιζών και νικητής, καθολικά σχεδόν αποδοκιμασμένου από τον τουρκικό λαό, στρατιωτικού πραξικοπήματος!

Που σημαίνει, πως η πλειοψηφία του τουρκικού λαού προτιμά και τιμά τις επεκτατικές και ανθελληνικές πολιτικές του, όπως άλλωστε και των υπόλοιπων κύριων κομμάτων της τουρκικής Βουλής, που συναγωνίζονται την Κυβέρνηση και την Προεδρία, ως προς τις ακραία ανθελληνικές και επεκτατικές ρητορικές.

Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο το μιντιακό ιδίως σύστημα της χώρας μας, σχετίζει κάθε τι συγκρουσιακό, ως προς τις σχέσεις των δύο χωρών, με έναν αλλαζόνα και μεγαλομανή υποτιθέμενα ”σουλτάνο” και όχι με τη διαχρονική και σταθερά αναθεωρητική πολιτική της γείτονας: ώστε να μη νοήσει ο ελληνικός λαός, πως ο λαός της γείτονας είναι ορκισμένος εχθρός του και διεκδικών το ζωτικό του χώρο και συνεπώς να αποφεύγεται συνεχόμενα μια εκ των πραγμάτων και εκ της ανάγκης, ανταγωνιστική αφύπνιση και ανάταξη των Ελλήνων.

Με απλά λόγια, να ελπίζουμε ως Έλληνες σε μία απλή αλλαγή προσώπων την τουρκική Εξουσία, που υποτιθέμενα θα επιτρέψει στους φαντασιακά φίλους λαούς να συνυπάρξουν εν αρμονία και καλή γειτονία και η οποία παράλληλα θα δικαιολογεί την καμουφλαρισμένη πίσω τον ιδεαλισμό του Διεθνούς Δικαίου, μόνιμη υποχωρητικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων.

Ωσάν να έχουν πάψει οι χαώδεις πολιτισμικές διαφορές μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων!

Ωσάν να έχει υπάρξει αμοιβαία προσπάθεια επούλωσης πληγών αιώνων!

Και ωσάν οι σχέσεις των κρατών και των εθνών να προκύπτουν από ιδεαλισμούς και ψευδοανθρωπισμούς και όχι από τα σταθερά συμφέροντα αυτών!

Μην ακούγετε τις σειρήνες της ηττοπάθειας και του ”ρεαλισμού”.

Ο εχθρός είναι οι Τούρκοι, όχι ο Ερντογάν!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Μία Συζήτηση Για Το Δεύτερο Κύμα Του Κορωνοιού.

-Έχουμε 200 καινούργια κρούσματα!

-Και λοιπόν;

-Μα δεν άκουσες τι σου είπα;! 200 συνάνθρωποι μας διαγνώστηκαν με κορωνοιό!

-Σε άκουσα πολύ καλά. Σε ρώτησα και εγώ λοιπόν, τι σημαίνει αυτό.

-Μα χρειάζεται επεξήγηση;! Δεν καταλαβαίνεις πως αυτό είναι καταστροφικό;!

-Όχι, δεν το καταλαβαίνω. Γιατί πολύ απλά δε μου λέγει κάτι ένας αποκομμένος από οποιοδήποτε πλαίσιο αναφοράς, αριθμός. Πόσο μάλλον όταν αυτός αφορά ιώσεις και όχι το αποτέλεσμα ιώσεων. Γνωρίζεις σε τι μεταφράζεται ο αριθμός αυτός ως προς την υγεία και ευζωία του πληθυσμού;

-Μα οι άνθρωποι αυτοί αρρώστησαν με κορωνοιό! Δε φτάνει αυτό, ώστε να ανησυχούμε;

-Προφανώς κάθε ίωση και ασθένεια συνανθρώπων μας, αποτελεί αιτία προβληματισμού όλων μας. Προκειμένου όμως αυτές να αποτελούν μόνιμη αιτία συνολικής κινητοποίησης, αντίδρασης και εν τέλει και εκ των πραγμάτων πανικού των πάντων, θα πρέπει οι ιώσεις αυτές να μεταφράζονται σε συγκεκριμένη και προφανώς σημαντική θνησιμότητα. Γνωρίζεις πόσοι από αυτούς τους νέους 200 ασθενείς θα καταλήξουν;

-Όχι.

-Θα σου πω εγώ. Ελάχιστοι. Ίσως ούτε καν μετρούμενοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και αυτοί ,κατά πάσα πιθανότητα, όντες υπερήλικες, πάσχοντες από παράλληλα και πολλαπλά χρόνια νοσήματα.

-Μα πως μπορείς να είσαι τόσο αναίσθητος ως προς την ανθρώπινη ζωή; Πως μπορείς και τη κατατάσσεις βάσει ηλικίας;!

-Το ίδιο αναίσθητος με εσένα, ως προς κάθε άλλη και μάλιστα πιο δεδομένη και εντατική αιτία θανάτων στην κοινωνία μας. Δε φαντάζομαι να πανικοβάλλεσαι ανάλογα για τους υπερπολλαπλάσιους νεκρούς στη χώρα μας, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, από πλείστες άλλες αιτίες; Ως προς την ηλικία και τη γενικότερη υγεία των νοσούντων και φυσικά νεκρών, αυτή προφανέστατα λογίζεται ως σημαντική, για τη θεώρηση αυτών. Δε χρειάζεται να είσαι ακραίος υλιστής και ωφελιμιστής, για να θεωρείς πιο σημαντική την υγεία των νεότερων, έναντι εκείνων, που βρίσκονται στο λυκόφως της ζωής τους.

-Μα εδώ ομιλούμε για ακραία μεταδοτική νόσο! Οι 200 αυτοί, μπορεί να έχουν ήδη μεταδώσει τη νόσο σε διπλάσιους ή και περισσότερους ανθρώπους και αυτοί με τη σειρά τους σε ακόμη περισσότερους!

-Το γνωρίζω. Για αυτό άλλωστε και εγώ υποστήριξα πλήρως την πρώτη καραντίνα στη χώρα, καθ’ότι ήμαστε πλήρως απροετοίμαστοι και άσχετοι ως προς τον κινεζοιό. Εν αντιθέσει όμως με τότε, πλέον γνωρίζουμε τα αποτελέσματα της νόσου-ακόμη και σε καταστάσεις μηδενικής ή έστω ελάχιστης καραντίνας-, έχουμε οργανώσει τις πολιτείες μας και ιδίως τα συστήματα υγείας μας και κυρίως ζούμε σε κοινωνίες ακραία κινητοποιημένες, ως προς τη αυτοσυντήρηση και τον αυτοέλεγχο των πολιτών τους. Μπορώ λοιπόν και δε πανικοβάλλομαι τόσο εύκολα, πόσο μάλλον, με πολύ μικρότερες πλέον εξάρσεις της επιδημίας.

-Μα τι είναι αυτά που λέγεις! Δε βλέπεις πόσο αυξάνονται συνεχόμενα τα κρούσμα και οι νεκροί διεθνώς;!

-Καταρχάς, με αφορά κυρίαρχα και πάνω από όλα, το τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Και αυτή, επί της ουσίας, δε χρειάζεται να ανησυχεί ιδιαίτερα, ως προς το τι συμβαίνει στο εξωτερικό, εφόσον διατηρεί τα σύνορα της κλειστά ή έστω ακραία ελεγχόμενα. Τώρα ως προς την αύξηση των κρουσμάτων και νεκρών διεθνώς, αυτή οφείλεται ξεκάθαρα και με την εξαίρεση των Η.Π.Α., στην καθυστερημένη εξάπλωση της νόσου στον αναπτυσσόμενο και Τρίτο Κόσμο, όπου και κατοικεί το μέγιστο μέρος των 7.800.000.000 κατοίκων του Πλανήτη. Ας προσπαθούμε και εμείς οι ίδιοι και παρά την μισθωμένη κινδυνολογία των μέσων παραπληροφόρησης, να θέτουμε τους αριθμούς στο σωστό πλαίσιο αναφοράς.

-Οπότε τελικά δεν ανησυχείς καθόλου για τον κίνδυνο που συνιστά ο κορωνοιός!

-Προφανώς και τον λαμβάνω σοβαρά υπόψη. Καταλαβαίνω όμως, πως αυτός δε μπορεί να καθορίζει αέναα τη ζωή μας και να αναστέλλει μόνιμα κάθε δραστηριότητά μας, στο άκουσμα της παραμικρής αύξησης των κρουσμάτων, ακόμη και των νεκρών λόγω αυτών. Πρέπει επιτέλους να αποδεχτούμε πως η ασθένεια θα προκαλεί ένα δεδομένο και προβλέψιμο αριθμό θανάτων ετησίως. Πρέπει δηλαδή να παύσουμε να αντιμετωπίζουμε τη νόσο ως κάτι έκτακτο, καθώς διαφορετικά δε θα είναι καθόλου έκτακτη η συνολική μας ευμάρεια και ευζωία, λόγω των συνεχόμενων οικονομικών υφέσεων.

Εν τέλει αγαπητέ φοβισμένε μου συνΈλληνα, βρίσκεσαι νοητικά και πρακτικά, μεταξύ της Σκύλλας των ”ειδικών” και δημοσιογράφ, που ηδονίζονται από τον έλεγχο που ασκούν στην ύπαρξη σου, χάρη στον κινεζοιό και της Χάρυβδης των υπερευαίσθητων και ηθικολογικών όχλων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που έχουν ως πατέρα, μητέρα και λύτη κάθε γρίφου της ζωής τους, την κρατική παρέμβαση και εν προκειμένω αυταρχικότητα.

Κόψε λοιπόν επιτέλους τον ομφάλιο λώρο της νόησής σου και αντιλήψου τα όσα ακούγεις στο κουτί ως προς τον κινεζοιό, ως αυτό που πραγματικά είναι: μία αδρά πληρωμένη, μονομερή και μονόπλευρη αφήγηση της πανδημίας, με αποκλειστικό στόχο, την αποδοχή από εσένα, κάθε αναστολής των ελευθεριών και των οικονομικών σου δραστηριοτήτων, που θα κρίνει απαραίτητη η Κυβέρνηση, προκειμένου να ικανοποιεί τα ακραία φοβικά στοιχεία της κοινωνίας και να μειώνει κατά το δυνατό και προς πολιτικό της όφελος τον άμεσο και εμφανή αριθμό των θυμάτων.

Ως προς τα μακροπρόθεσμα και δυνητικά πολλαπλάσια θύματα της οικονομικής ανέχειας, που αυτή η πολιτική προκαλεί, αυτά ούτως ή άλλως θα ξεχαστούν στο λαβύρινθο των δημόσιων στατιστικών και της μιντιακής συσκότισης.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Δίκαιη μοιρασιά, μόνο με δίκαιη και μεταμελημένη Τουρκία!

Ας μιλήσουμε για την απλοχεριά πολλών Ελλήνων έναντι της Τουρκίας.

Απ’ότι θα έχετε παρατηρήσει και εσείς, πληθαίνουν συνεχόμενα φωνές υπέρ μίας δίκαιης υποτιθέμενα συναλλαγής και μοιρασιάς της ΑΟΖ μας με τη γείτονα, εν αντιθέσει προφανώς με τις δικές μας ”μαξιμαλιστικές” και ”μεγαλοϊδεατικές” αντιλήψεις, ως προς τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Μία άποψη, που αναφέρεται προφανώς στην άνιση σύμφωνα με το πνεύμα της λογικής και ίσως και του διεθνούς εθιμικού δικαίου, μέγιστη θαλάσσια επήρεια, που απαιτούμε και επιδιώκουμε ως κράτος για το Καστελόριζο και εν αντιθέσει και ανταγωνισμό φυσικά, με τη πολύ μεγαλύτερη απέναντι κατεχόμενη μικρασιατική ακτή· και η οποία θα μπορούσε να με βρει σύμφωνο, εφόσον ο συλλογισμός αυτός γινόταν μεμονωμένα και αποστασιωποιημένα από την πραγματικότητα των σχέσεων των δύο χώρων ή ακόμη καλύτερα και πιο πιθανά, εφόσον η τελευταία καταστεί μη ανταγωνιστική και σημαντικότερα δίκαιη.

Κάτι που προφανέστατα δε θα συμβεί ποτέ, όσο η Τουρκία είναι μόνιμα και μονόπλευρα επιθετική και αναθεωρητική, ως προς κάθε πτυχή της εθνικής μας κυριαρχίας και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και κυρίως αδιάφορη, ως και περήφανη, για κάθε πρότερο της έγκλημα, που δηλητηριάζει πνευματικά, αλλά και έμπρακτα τη γειτονία μας.

Λογικότατα και δικαιότατα λοιπόν, όταν η Τουρκία αποχωρήσει από την Κύπρο, όταν αποκαλύψει τους τάφους και τις δολοφονίες αμάχων και αιχμαλώτων σε αυτήν, όταν επιτρέψει στους Κωνσταντινουπολίτες, τους Ίμβριους και τους Τενέδιους να επιστρέψουν στον τόπο τους και τους αποζημιώσει για όσα κακά έπαθαν, όταν αναγνωρίσει τη σφαγή 1.000.000 Μικρασιατών και όταν τέλος πάντων λειτουργήσει ειλικρινώς και μεταμελημένα, ως πολιτισμένο κράτος και λαός, τότε και μόνο τότε, θα αποδεχθώ εγώ μία ”δίκαιη” μοιρασιά.

Μέχρι τότε, θα απαιτώ ως Έλλην και οπαδός της λογικής και της δικαιοσύνης, μηδενική υποχώρηση από τα μέγιστα δυνατά κυριαρχικά μας δικαιώματα και απαιτήσεις και αν διαφωνεί η απέναντι πλευρά, συμφωνία με αυτήν, μόνο στο τέλος του Κόσμου και αν είναι δυνατόν και μετά από αυτό!

Καθώς οτιδήποτε άλλο και με βάση την πάγια και αναλλοίωτη ληστρική στάση της γείτονας, θα αποτελεί απλά επιβράβευση αυτής και σαφέστατη πρόσκληση σε κάθε υπαρκτή, αλλά και νέα διεκδίκηση έναντι της Ελλάδος· όπως άλλωστε θα συμφωνούσε και κάθε εθνομηδενιστής, εφόσον γινόταν αναφορά, σε οποιαδήποτε άλλη υποχώρηση έναντι επιτιθέμενου, πέραν του διπόλου Ελλάδος-Τουρκίας.

Ποτέ ”χουβαρνταλίκια” με την ιδιοκτησία του Έθνους! Πόσο μάλλον όταν αυτά αφορούν τον ορκισμένο εθνικό εχθρό και το πρότυπο κράτος-ύαινα του Πλανήτη!

Να είστε ειλικρινείς με τους άλλους και κυρίως με τον εαυτό σας και να μην συγχέετε την αδιαφορία ή και το φόβο σας, με την ηθική μεγαλοσύνη και ανωτερότητα.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Προφανώς οι Αιγύπτιοι είναι οι κερδισμένοι της συμφωνίας.

Ας μιλήσουμε για την παραχώρηση μέρους της ΑΟΖ μας στην Αίγυπτο.

Τις τελευταίες ημέρες αγαπητοί φίλοι, είναι η αλήθεια πως ακούμε και βλέπουμε μια ακατάσχετη θριαμβολογία, ως προς τη τμηματική οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ. μας έναντι εκείνης της Αιγύπτου.

Θριαμβευτικές αναφορές, που επί της ουσίας έχουν ως επίκεντρό τους την ακύρωση του ”άκυρου” τουρκολυβικού συμφώνου και δευτερευόντως την επέκταση, έστω μερικώς, αλλά θεσμικά και διπλωματικά κατοχυρωμένα, της ελληνικής αποκλειστικής ζώνης.

Αφηγήματα, που ούτως ή άλλως είναι αμφισβητήσιμα, τουλάχιστον ως προς το μέγεθος της ελληνικής επιτυχίας, καθώς επί της ουσίας αντιδρούμε σε τουρκικές δράσεις σε χώρο δικό μας συμφερόντων-λιβυκό πέλαγος-και το πράττουμε παράλληλα παραλείποντας επί της ουσίας οποιαδήποτε αιγυπτιακή δέσμευση και κάλυψη ως προς το Καστελόριζο.

Χάρτης τμηματική οριοθέτησης (https://bit.ly/3fHC0g1)

Αφήνοντας όμως κατά μέρος τα παραπάνω και αναφερόμενοι αποκλειστικά στο κείμενο της συμφωνίας με την Αίγυπτο, παρατηρούμε δυστυχώς, πως υπάρχει μια συστηματική αποσιώπηση από πλευράς κυβερνητικών και των υποστηρικτών τους, ως και δικαιολόγηση της εμφανέστατης υποχώρησης μας έναντι της Αιγύπτου, ως προς το μέγεθος της ελληνικής ΑΟΖ.

Και όταν λέγω υποχώρηση, δεν εννοώ φυσικά, ούτε συμμερίζομαι ρητορικές περί εθνικής προδοσίας. Προφανώς η Ελλάς δεν παραχώρησε έδαφός της, ούτε εθνική της κυριαρχία, αλλά μέρος των δυνητικών και μέγιστων κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Η Ελλάς δηλαδή, θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη Α.Ο.Ζ. έναντι της Αιγύπτου και τελικά δέχθηκε τον περιορισμό αυτής, προς εξαγορά ουσιαστικά της βοήθειας της αραβικής χώρας, ως προς τους τουρκικούς τυχοδιωκτισμούς στη Λιβύη.

Και περί αυτού δε χωρά καμία αμφιβολία, βάσει των πάγιων θέσεων της ελληνικής πλευράς, ως προς την έκταση των διεκδικήσεων της στις θάλασσές της.

Η Ελλάς καθορίζει η ίδια συνεχόμενα την Α.Ο.Ζ. της, θεωρώντας τον εαυτό της ουσιαστικά μεικτό αρχιπελαγικό κράτος και έτσι παρεμπιπτόντως παλεύει τις απαιτήσεις της γείτονας, ιδίως ως προς το Καστελόριζο.

Και βάσει λοιπόν των αντίστοιχων άρθρων της Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ του 1982 (UNCLOS) για αρχιπελαγικά κράτη, δέχεται η ίδια ως μέση γραμμή μεταξύ αυτής και των όμορων χωρών της, την ίση απόσταση από τις γραμμές που σχηματίζονται από τις βάσεις των ελληνικών νήσων. Έτσι προκύπτουν άλλωστε οι χάρτες με την ελληνική Α.Ο.Ζ., που βλέπετε διαχρονικά.

UNCLOS: https://bit.ly/3iuUYs9

Τι σας λέγουν οι εορτάζοντες της τμηματικής συμφωνίας;

Πως η Αίγυπτος χαριστικά σχεδόν αναγνωρίζει τη γραμμή 1-2-3 -την ένωση δηλαδή των βάσεων των αντίστοιχων ελληνικών νήσων- και ότι σε αντάλλαγμα πήρε τη γραμμή Α-Β, την πλήρη δηλαδή ευθυγράμμιση των ηπειρωτικών ακτών της. Κοινώς δηλαδή, πως ίσως θα έπρεπε να πάρουν και πρόσθετη θαλάσσια έκταση!

Που σημαίνει βέβαια εν τέλει και προφανέστατα, πως η Ελλάς υποχωρεί από την πάγια θέση για την έκταση της Α.Ο.Ζ. της και κυρίως τον τρόπο καθορισμού αυτής της και δέχεται επίσημα και μόνιμα την απώλεια της δυνητικά ελληνικής, σκιαγραμμένης περιοχής στο χάρτη, καθ΄ότι με βάση τις γραμμές βάσεις 1-2-3 και τη συμφωνημένη γραμμή, προκύπτει μικρότερη από τη μέση απόσταση από την πραγματική αιγυπτιακή ακτή!

Με απλά λόγια, οι Αιγύπτιοι φαίνονται συμβιβαζόμενοι, καθώς δέχονται αυτό που προβλέπει το διεθνές δίκαιο και εμείς κάναμε αυθαίρετη σύμβαση ως προς τη δική τους ακτογραμμή.

Οι Αιγύπτιοι πέτυχαν μεγαλύτερη απόσταση των ηπειρωτικών τους ακτών, από όσο εμείς για τις δικές μας νησιωτικές ακτές.

Και χωρίς μάλιστα να δεσμευθούν νομικά για το Καστελόριζο και έναντι των Τούρκων.

Εκείνοι είναι οι κερδισμένοι της συμφωνίας.-

1+1=2.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου: Γιατί Πανηγυρίζουμε;

Ας μιλήσουμε για την τμηματική οριοθέτηση των Α.Ο.Ζ. Ελλάδας και Αιγύπτου.

Όπως είναι απολύτως λογικό και κατανοητό αγαπητοί φίλοι, καμία ανθρώπινη δράση δε μπορεί να λογίζεται και κυρίως να κρίνεται, εκτός του συνολικού πλαισίου, μέσα στο οποίο λαμβάνει χώρα, καθώς σε διαφορετική περίπτωση αυτό μεταφράζεται σε αποσπασματική και μερική μόνο απόδοση της αλήθειας και της πραγματικότητας.

Έτσι λοιπόν και στην περίπτωση του τμηματικού καθορισμού της ελληνικής θαλάσσιας αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, αυτή δε μπορεί να χαρακτηρίζεται αποσπασματικά ως θρίαμβος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, χωρίς τη σύνδεση της με την ουσιώδη και συνολική αντιπαράθεση με την εθνική εχθρά και κυρίως τον τελικό στόχο της όλης αυτής εθνικής προσπάθειας, που δεν είναι άλλος από τη διασφάλιση της μέγιστης δυνατής Α.Ο.Ζ.· καθ’ότι προφανώς, ο στόχος της ελληνικής πολιτείας είναι η εκμετάλλευση και η μεγιστοποίηση των θαλάσσιων πόρων της και όχι φυσικά μία ατέρμονη αντιπαράθεση με τους γείτονες της.

Κρίνοντας λοιπόν τη ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία, αυτή και με βάση το γενικότερο στρατηγικό πλάνο και πλαίσιο, προφανώς δε λογίζεται ως θρίαμβος, παρά μάλλον ως οριακή υποχώρηση ή καλύτερα ”μπάλωμα”.

Καταρχάς και αναφορικά με την ακύρωση του διαβόητου τουρκολιβυκού μνημονίου, δεν πρέπει να ξεχνούμε, πως η Τουρκία στη Λιβύη, λειτουργώντας ακραία παράτολμα αλλά και επιτυχημένα, έχει δημιουργήσει από το πουθενά ζώνη επιρροής και κυρίως, επιπρόσθετο σημείο πίεσης έναντι της ελληνικής Α.Ο.Ζ..

Ότι και αν πράττει δηλαδή και κυρίως ότι παραχωρεί η χώρας μας, ως προς τα κυριαρχικά της δικαιώματα και για την εξάλειψη της τουρκικής επιρροής και των τουρκικών τετελεσμένων στην περιοχή, αυτό μετριέται νομοτελειακά ως απώλεια της ή στην καλύτερη ως απλή επαναφορά του προηγούμενου status quo.

Η Ελλάς λοιπόν, μπορεί πράγματι να μειώνει σε μεγάλο βαθμό την ισχύ και αναγνωρισιμότητα του τουρκολιβυκού μνημονίου· τούτο όμως έγινε με την παραχώρηση, όχι αμελητέου μέρους της Α.Ο.Ζ. της στη Αίγυπτο, που είναι πολύ αμφίβολο, αν θα γινόταν σε περίπτωση, που δεν υπήρχε το τουρκικό προηγούμενο στη Λιβύη.

Η δε ελληνική υποχώρηση, ως προς την επήρεια της Κρήτης στον καθορισμό της ελληνικής Α.Ο.Ζ., σαφώς και θα έχει μελλοντικές επιπτώσεις στον περαιτέρω καθορισμό της τελευταίας, καθώς τούτο εύλογα θα αποτελεί προηγούμενο για μελλοντική απαίτηση της όμορης Λιβύης, έναντι της Κρήτης.

Παράλληλα, η ελληνοαιγυπτιακή συφμωνία δεν ακυρώνει το αμφίρροπο του λιβυκού εμφυλίου και την περίπτωση τελικής επικράτησης της τουρκόφιλης Τρίπολης, με ότι αυτό συνεπάγεται για το μελλοντικό καθορισμό ανταγωνιστικής προς την Ελλάδα και την Αίγυπτο, Α.Ο.Ζ.· ούτε φυσικά την παρεμβατικότητα της Τουρκίας, η οποία σταθερά θα γραπώνεται από το προηγούμενο της υπογραφής μνημονίου με επίσημη κυβέρνηση της Λιβύης, προκειμένου να αμφισβητεί κάθε ελληνικό διακανονισμό.

Ως προς το άλλο κομβικό και εκκωφαντικά απών κομμάτι της συμφωνίας, τη μη αναφορά δηλαδή στο Καστελόριζο, αυτή μόνο αρνητικά μπορεί να κρίνεται για την Ελλάδα· τόσο λόγω της παντελούς έλλειψης διάθεσης της Αιγύπτου να στηρίξει διπλωματικά-πόσο μάλλον πολεμικά-τα ελληνικά δίκαια στην περιοχή, όσο και κυρίως λόγω της αποδοχής ουσιαστικά και έμμεσα από πλευράς Ελλάδας, του αμφισβητούμενου συνολικά της επήρειας της νήσου στην ελληνική Α.Ο.Ζ., που σαφώς και δείχνει τη διάθεση διαπραγματευτικές υποχώρησης ως κάποιου βαθμού της ελληνικής πολιτείας έναντι της τουρκικής· με τραγικά ίσως αποτελέσματα, ως προς τη συνέχεια της ελληνικής με την κυπριακή Α.Ο.Ζ..

Και επειδή αναφέρονται ως παραδείγματα υπεράσπισης της τμηματικής οριοθέτησης, οι αντίστοιχες οριοθετήσεις της Κύπρου με Ισραήλ και Αίγυπτο, καλό είναι να μη συγκρίνουμε και να εξισώνουμε εθελούσια, την παράλειψη δίκαιης και καίριας ελληνικής υφαλοκρηπίδας, με τυπικές και οριακές αποκλίσεις στο τριμερές των Α.Ο.Ζ. Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου.

Ομιλώντας λοιπόν ρεαλιστικά, η Ελλάς εξαγόρασε τη διπλωματική υποστήριξη της Αιγύπτου, προς αντιμετώπιση ανύπαρκτης πρότερα απειλής στα νότια σύνορα της, οφειλόμενης εν πολλοίς και στη δική της χρόνια αδράνεια και σε συνδυασμό με την προσωρινή τουλάχιστον εξαίρεση του Καστελόριζου, μάλλον βγαίνει ζημιωμένη στη συνολική οριοθέτηση της Α.Ο.Ζ. της, πιθανώς και στην τελική διευθέτηση με την Τουρκία.

Όπως και να έχει όμως, τουλάχιστον φαίνεται να αντιδρά σταθερά πλέον στον τουρκικό τυχοδιωκτισμό, μη αποδεχόμενη και αρνούμενη προφανώς την στρατηγική της ήττα.

Δεν πανηγυρίζουμε ”μπαλώματα”.

Ούτε όμως και μηδενίζουμε.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Ως Πότε Θα Αντιμετωπίζουμε Τον Κορωνοιό, Ως Κάτι Έκτακτο;

Ας μιλήσουμε για την αποδοχή του κινέζικου ιού, ως μέρος της κανονικότητάς μας.

Καταρχάς ας γίνει ξεκάθαρο, πως οι παρακάτω σκέψεις μου, δε στοχεύουν στο μηδενισμό της ύπαρξης και της επικινδυνότητας του Covid19.

Εξαρχής άλλωστε, ήμουν μεταξύ των ελάχιστων σχολιαστών του εξωκοινοβουλευτικού δεξιού χώρου, του τόσο ρέποντα στην αμφιβολία, την αντίδραση και τη συνωμοσιολογία, που υποστήριξα τη λήψη έκτακτων μέτρων περιορισμού των δραστηριοτήτων του πληθυσμού, προς αποφυγή μετάδοσης της νόσου.

Όχι βέβαια ότι μπορούσα τότε να γνωρίζω την αποτελεσματικότητα αυτής της δράσης, πόσο μάλλον τις παράπλευρες επιπτώσεις αυτής.

Δεν είχα δε, την παραμικρή αμφιβολία ως προς τις οικονομικές δυσχέρειες, που θα προκαλούσε μία γενικευμένη καραντίνα, όπως και για το έλλειμμα ελευθερίας, που αυτή θα δημιουργούσε.

Καταλάβαινα όμως, πως με βάση τη μεταδοτικότητα και φονικότητα του ιού και τα ανύπαρκτα τότε μέσα αντιμετώπισής του, η μόνη οδός που φάνταζε λογική, ήταν εκείνη της ατομικής και εν τέλει συλλογικής απομόνωσης.

Κάτι που εκ του αποτελέσματος και τουλάχιστον στην ελληνική περίπτωση, αποδείχθηκε ορθό και σωτήριο.

Η φτωχή Ελλάς, με το παραπαίον και ούτως ή άλλως προβληματικό σύστημα υγείας της, κατάφερε μέχρι στιγμής, να εμφανίσει εκ των μικρότερων δεικτών θνησιμότητας λόγω Covid19 στην Ευρώπη· σε βαθμό μάλιστα τέτοιο, ώστε μέγα μέρος του ελληνικού πληθυσμού, να αμφιβάλλει ως προς την επικινδυνότητα, ως και την ύπαρξη του ιού, απλά και μόνο λόγω των ολίγων αναλογικά θυμάτων του στη χώρα.

Μία επιτυχία, που αν μη τι άλλο και λογικά, μόνο στην άμεση σχετικά επιβεβλημένη καραντίνα στη χώρα, μπορεί να χρεώνεται.

Και ναι, δεν αμφιβάλλω.

Υπάρχουν αρκετές σκιώδεις πτυχές της πανδημίας· πράγμα απολύτως λογικό άλλωστε, εν μέσω κρίσης και ατελείωτης παραπληροφόρησης.

Σαφώς και γεννούν ερωτήματα ως προς τη φονικότητα του κινέζικου ιού, τα αρκετά χαλαρά κριτήρια, ως προς την ταυτοποίηση θανάτων εξαιτίας αυτού.

Σίγουρα επίσης, υπάρχουν ιδιοτελή συμφέροντα και επιδιώξεις ισχύος, που μεγενθύνουν τα αποτελέσματα και τον κίνδυνο της πανδημίας· με χαρακτηριστικότερο φυσικά παράδειγμα, την επίμονη επιβολή καραντίνας στις ελεγχόμενες από τους Δημοκρατικούς Πολιτείες και Δήμους των Η.Π.Α..

Δε χωρά δε αμφιβολία, πως ο ιός έχει εμφανίσει διαφορετικές ως προς τη φονικότητα και μεταδοτικότητά τους μεταλλάξεις και πως μάλλον αυτός έχει μεταδοθεί ασυμπτωματικά, σε αρκετά μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων, απ’ότι αρχικά εκτιμούνταν· με ότι αυτό συνεπάγεται για την αποτελεσματικότητα των μέτρων πρόληψης.

Με βάση όμως το δεδομένα μεγάλο πλέον αριθμό θυμάτων στον Πλανήτη-πολλαπλάσιο εκείνων της εποχικής γρίπης-και τη σαφέστατα μειωμένη θνησιμότητα στην εσώκλειστη επί μήνες Ελλάδα, μπορούμε εν τέλει μάλλον να χαιρόμαστε για τις επιλογές μας· πόσο μάλλον εφόσον αυτές μας ανέλιξαν παράλληλα και ηθικά, λόγω της πρόνοιας και των προσωπικών μας θυσιών, χάριν των γηραιότερων και των πιο αδύναμων μεταξύ ημών.

Λέγοντας τούτα όμως, ποτέ δε κάναμε σύμβαση ως Έλληνες και πολίτες του Κόσμου γενικότερα, πως οι θυσίες μας αυτές θα είναι μόνιμες.

Εξαρχής λογίσαμε την κατάσταση ως έκτακτη και ως τέτοια δικαιολογούσε την αναστολή της κανονικότητας μας· θεωρήσαμε δηλαδή, πως μπορούσαμε να θυσιάσουμε, έστω προσωρινά και έκτακτα, τη συνολική και προσωπική μας ευμάρεια, προς σωτηρία μέρους του πληθυσμού και ορθώς το πράξαμε.

Τι συμβαίνει όμως από τη στιγμή, που η κατάσταση αυτή καθίσταται μόνιμη και ουσιαστικά μόνιμα έκτακτη;

Πως πρέπει να λειτουργούμε και να αντιδρούμε, εφόσον και κατά τα φαινόμενα, ο κινέζικος ιός θα αποτελεί πλέον πάγια εποχική νόσο του ανθρώπινου πληθυσμού;

Δε θα πρέπει πλέον να σχετίζουμε και να συγκρίνουμε τις επιπτώσεις αυτού, με τα αρνητικά αποτελέσματα της μόνιμης προσπάθειας ανάσχεσης του;

Είναι δυνατόν συνολικά το ανθρώπινο είδος, να περιορίζει μόνιμα την οικονομική του δραστηριότητα και με ότι αυτό συνεπάγεται για την ευζωία δισεκατομμυρίων ανθρώπων, χάριν της σωτηρίας της υπέργηρης μειοψηφίας του;

Είναι δυνατόν επίσης, να ανεχόμαστε για τους ίδιους λόγους, το μόνιμο περιορισμό των σκληρά αποκτημένων μας ατομικών μας ελευθεριών και δικαιωμάτων;

Που σταματά η κρατική αυταρχικότητα;

Κάθε φορά που θα εμφανίζεται αύξηση κρουσμάτων και νεκρών του κινέζικου ιού, θα μπορεί η Πολιτεία να επιβάλλει περιορισμό των δραστηριοτήτων μας; Μήπως θα μας επιβάλλει και ετήσιο επαναλαμβανόμενο εμβολιασμό, αποκτώντας πρωτόγνωρο και παράνομο έλεγχο επί του σώματός μας;

Θα ρίξουμε στον κάλαθο των αχρήστων, το ύψιστο επίπεδο ευμάρειας και ελευθερίας στην Ιστορία του ανθρώπου, προκειμένου να περιορίζουμε ατέρμονα μια μόνιμη πλέον αιτία θανάτων, όπως και τόσες άλλες;

Μήπως τελικά αγαπητοί φίλοι, πρέπει να αποδεχθούμε τον κινέζικο ιό ως μέρος της πραγματικότητας και κανονικότητάς μας και όχι ως ρυθμιστή αυτών;

Εύλογα θαρρώ ερωτήματα, που βέβαια, ποτέ δεν πρόκειται να τεθούν σε χρηματισμένα ως προς την κινδυνολογία μέσα παραπληροφόρησης, ούτε και από υποκριτές πολιτικούς, υπηρέτες της ηθικολογίας και του τρόμου όχλων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Μπορούμε όμως να τα θέσουμε στον εαυτό μας και συνολικά στην Εξουσία.

Δίκαιος και ισότιμος δημόσιος διάλογος τώρα.

Φτάνει πια με τον μονόλογο των ”ειδικών”.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Είμαι Νουδούλης;

Ας μιλήσουμε για τη γελοία εκστρατεία συκοφάντησης μου.

Όπως λογικά θα γνωρίζετε πολλοί, τους τελευταίους μήνες μαίνεται μία συστηματική προσπάθεια δαιμονοποίησης και απαξίωσης εμού και όσων άλλων δημιουργών συμμετέχουν στην Conserva, ως προπαγανδιστών, ως και πρακτόρων της Νέα Δημοκρατίας, στον εξωκοινοβουλευτικό δεξιό χώρο και ειδικότερα διαδίκτυο.

Μία μονόπλευρη και κατά βάση επί προσωπικού επίθεση, με κύριο εκφραστή τον ανώνυμο υβριστή, ομιλούντα με το ιδιαιτέρως ταιριαστό ψευδώνυμο Κανένας και τους εξίσου αισχρούς ανώνυμους έφηβους, που αποτελούν κατά βάση το φανατισμένο κοινό του.

Μία επίθεση, που υποτιθέμενα έχει ως αφορμή την προσωπική αντιπαλότητα του συγκεκριμένου ατόμου με τους πρώην συνεργάτες του και νυν ”Νουδούληδες” της Right Society· επί της ουσίας όμως, την προφανή έλλειψη απήχησης του στο δεξιόστροφο κοινό του διαδικτύου και κατά τα φαινόμενα και τις εντολές ακροδεξιών και εθνικοσοσιαλιστικών κύκλων και ομάδων, που ενοχλούνται εξίσου από το συστηματικό διαφωτισμό και αφύπνιση του πειθήνιου ποιμνίου τους.

Επίθεση και στάση παρεμπιπτόντως, από την οποία προφανέστατα δε μπορεί να θεωρείται αποκομμένος και αποστασιοποιημένος, ο οποιοσδήποτε συνεργάτης του συγκεκριμένου συκοφάντη, που συμμετέχει οργανικά στις εκπομπές του, ανεχόμενος ως και επικροτώντας τους τακτικούς χλευασμούς και τις ύβρεις εναντίον μου και των φίλων και συναγωνιστών μου.

Πως ακριβώς αποδεικνύεται υποτιθέμενα, θα αναρωτηθείτε, πως είμαι Νουδούλης;

Δια της αποκάλυψης των στρεβλών ιδεολογικών μου θέσεων και της ταύτισης αυτών με εκείνες της επίσημης Νέας Δημοκρατίας;

Όχι φυσικά!

Πως θα μπορούσε άλλωστε να γίνει κάτι τέτοιο, εφόσον έχω υπάρξει σταθερότατος στις παραδοσιοκρατικές μου θέσεις, τις τόσο αντίθετες σε εκείνες του κυβερνώντος κόμματος;!

Είμαι ξεκάθαρα κατά της Λαθρομετανάστευσης και της αντινατιβιστικής στάσης της ΝΔ·

αποδομώ νυχθημερόν το Δικαιωματισμό και την προφανή αδράνεια της Κυβέρνησης, ως προς την ακύρωση προηγούμενη δικαιωματικής νομοθεσίας·

αρνούμαι τις εκτρώσεις για πάσα σχεδόν δικαιολογία και λοιδορώ τη φοβική στάση της μόνιμα υποκύπτουσας στην Πολιτική Ορθότητα κεντροδεξιάς παράταξης·

προπαγανδίζω την ανταγωνιστική και επιθετική, έναντι της εθνικής εχθράς, εξωτερική πολιτική, αποδομώντας κάθε φοβική και υποχωρητική στάση της Κυβέρνησης·

είμαι σταθερός και μοναχικός σχεδόν κήρυκας της ακύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών και της πλήρους αδιαφορίας της ΝΔ, ως προς αυτήν·

υπήρξα ακόμη και σταθερός αρνητής της ψήφου για το κυβερνών κόμμα στις περασμένες εθνικές εκλογές και παρά την πάνδημη σχεδόν διάθεση αποπομπής της Αριστεράς από την Εξουσία, με κάθε δυνατό μέσο και ιδεολογική θυσία.

Πως λοιπόν προσπαθεί η ”άλλη” πλευρά, να με ”ξεμπροστιάσει”;

Μα φυσικά με συρραφές αποσπασματικών δηλώσεων μου, όπου από τη μία αρνούμαι και καταδικάζω την αντικρατική βία ακροδεξιών και εθνικοσοσιαλιστών-βλέπε επεισόδια με Αστυνομία στα συλλαλητήρια για το Σκοπιανό και το λιντσάρισμα Αστυνομικών και την πολιορκία στρατοπέδου του Ελληνικού Στρατού στη Λέσβο-και από την άλλη επικροτώ θετικές κινήσεις και πρωτοβουλίες της τωρινής κυβέρνησης-βλέπε απόκρουση τουρκικών επιθέσεων στον Έβρο και το Καστελόριζο και προσπάθεια εκκαθάρισης Εξαρχείων-.

Επιβεβαιώνοντας δηλαδή άθελα και βλακωδώς, πως είμαι οπαδός της ευταξίας και ευνομίας και δεκτικός και θετικός απέναντι σε οποιαδήποτε δράση, που βελτιώνει την πραγματικότητα του έθνους, του κράτους και του λαού!

Πρότυπο δηλαδή Συντηρητικού και Πατριώτη!

Όχι λοιπόν, φίλοι μου.

Προφανώς και δεν είμαι Νουδούλης.

Εκείνοι όμως είναι ακροδεξιοί, κήρυκες της αναρχίας από τα Δεξιά και αντιδημοκράτες, κεκαλυμμένοι και ενοχικοί αντισημίτες και νεοναζί, που κηρύσσουν το ανέφικτο πολιτικά και ανάλογα πολεμούν, όποιον κηρύσσει το μετριοπαθή πολιτικό ρεαλισμό και το εφικτό.

Περιθωριακοί και αιθεροβάμονες, που ακριβώς επειδή γνωρίζουν, πως όσα προπαγανδίζουν δεν έχουν καμία εφαρμογή στην πραγματικότητα μας, προσδίδουν ατελείωτο επαναστατικό μεγαλείο στα αφηγήματά τους, προς τέρψιν προφανώς, φαντασμένων και ανώριμων νεανιών.

Επικίνδυνοι, που μόνο δια της απαξίωσης των θεσμών και του έννομου αγώνα και ουσιαστικά της διάλυσης του Κράτους, μπορούν να ελπίζουν στην υλοποίηση των δυστοπικών οραμάτων τους.

Άνθρωποι εν τέλει, που ζουν για την επανάσταση και τον πόλεμο και αδιαφορούν πλήρως για αναλογικές και μετρημένες λύσεις στα προβλήματά μας.

Φοβού τους κήρυκες του εύκολου, αλλά αιματηρού.

Οι ”λύσεις” τους, είναι συχνά χειρότερες των προβλημάτων σας.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.

Βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=cN8yDT3LwnA


Η Μέρκελ Κόντραρε Τον Τουρκικό Στόλο, Ανόητε;

Ας μιλήσουμε για την ακατάσχετη μπουρδολογία, περί σωτήριας επέμβασης Μέρκελ.

Ναι! Είναι γεγονός!

Οι Τούρκοι έβαλαν την ουρά στα σκέλια στο Καστελόριζο και κατευθύνονται πλέον προς τα νότια της Κυπριακής Δημοκρατίας, προκειμένου να σώσουν τα προσχήματα της πολυδιαφημισμένης ναυτικής τους εξόρμησης.

Ένας στόχος σαφώς πιο εφικτός, λόγω της προφανούς αεροναυτικής αδυναμίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και της μεγάλης απόστασης της περιοχής από τις βάσεις της ελληνικής αεροπορίας και του ελληνικού στόλου· με ότι αυτό σημαίνει για την ικανότητα συγκέντρωσης επαρκών ελληνικών δυνάμεων αποτροπής, έναντι των τουρκικών προκλήσεων στην περιοχή.

Όπως και να έχει όμως, οι Τούρκοι απέτυχαν παταγωδώς στην προσπάθεια έμπρακτης αμφισβήτησης της μεθορίου της ελληνικής και της κυπριακής Α.Ο.Ζ., η οποία και θα δημιουργούσε ακόμη μεγαλύτερο ρήγμα και απόσταση μεταξύ των δύο ελεύθερων άκρων του ελληνισμού.

Και αντί λοιπόν να επικροτούνται και να τιμώνται οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις για την αποφασιστική στάση και άρτια οργάνωση και παράταξη τους, όπως φυσικά και η ελληνική πολιτική ηγεσία για την έγκριση της άμεσης και σύσσωμης κινητοποίησης του στρατεύματος, βλέπουμε και ακούγουμε στα ελληνόφωνα μέσα παραπληροφόρησης, να χρεώνεται η σημαντική αυτή ελληνική αποτροπή στη Γερμανίδα Καγκελάριο!

”Η Μέρκελ απέτρεψε στρατιωτική σύγκρουση Ελλάδος-Τουρκίας!”

Άκουσον άκουσον!

Ωσάν η Γερμανία να έχει την παραμικρή ικανότητα στρατιωτικής εμπλοκής και πίεσης στο Αιγαίο, πέρα από την αύξηση των ελληνικών όρων δανεισμού!

Ωσάν η Γερμανία να έχει επιχειρήσει και να έχει επιτύχει ποτέ πρότερα διαμεσολαβητικό ρόλο σε στρατιωτική κρίση μεταξύ των δύο χωρών!

Ωσάν η Γερμανία να μην ακολουθεί σταθερά παρελκυστική και μάλλον φιλότουρκη πολιτική, όπως έδειξε το πρόσφατο συνέδριο για τη Λιβύη στο Βερολίνο ή η τουλάχιστον χλιαρή αντίδραση της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας, ως προς την αισχρότατη ασύμμετρη επίθεση της Τουρκίας στον Έβρο!

Και ωσάν εν τέλει και σημαντικότερα, να μπορούσε ποτέ να υπάρξει περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης, με τον ελληνικό στόλο εν απουσία και εν αδυναμία!

Αγαπητοί βλακέντιοι και άσχετοι δημοσιογράφ, μπορεί να υπάρξει ποτέ πόλεμος, χωρίς την αποφασιστική αντίσταση του αμυνόμενου;!

Ακόμη και να ενεπλάκη πραγματικά η κ. Μέρκελ προς εκτόνωση της κρίσης, η τελευταία θα μπορούσε να έχει υπάρξει, με τον Τουρκικό στόλο κινούμενο προς το στόχο του άνευ αντίστασης και εμποδίου;!

Όχι! Απλά οι Τούρκοι θα είχαν πράξει τα ίδια όπως και στη θαλάσσια επικράτεια της κυπριακής δημοκρατίας και οι Γερμανοί θα είχαν αναμασήσει κατόπιν εορτής γενικόλογες αναφορές, περί σεβασμού στο Διεθνές Δίκαιο και την ειρηνική συνύπαρξη!

Και τέλος πάντων, γιατί δεν υπάρχει σταθερή και άμεση αντίδραση της γερμανικής καγκελαρίας σε τουρκικές πετρελαϊκές έρευνες σε Α.Ο.Ζ. χωρών της Ε.Ε., παρά μόνο όταν μία από αυτές κινητοποιεί τις ένοπλες δυνάμεις της για πόλεμο;

Αν μη τι άλλο, είναι λογικό και απολύτως προφανές, πως η συνομιλία Μέρκελ-Ερνογάν, μάλλον λειτούργησε σωτήρια για την τουρκική πλευρά, καθώς εκείνη μπόρεσε να βρει ευκαιρία εύσχημης υποχώρηση από την αμυντική θέση που βρέθηκε βόρεια του Καστελόριζου, εμφανιζόμενη ως πιεζόμενη από τη Δύση και καλοπροαίρετη έναντι διαμεσολάβησης τρίτου!

Θα αναρωτηθείτε βέβαια εξαγριωμένοι «μα γιατί τόση μιντιακή δουλοπρέπεια προς το Βερολίνο;»

Καταρχάς πρέπει να αντιληφθούμε, πως ομιλούμε κατά βάση για ανθρώπους με αντίληψη αμοιβάδας, ως προς οτιδήποτε που ξεπερνά την ανάγνωση οτοκιού, οι οποίοι πέραν των άλλων, μάλλον έχουν ενστερνιστεί και οι ίδιοι, τον τρόμο και την ηττοπάθεια έναντι της γείτονας, που καλλιεργούνν επαγγελματικά σε εμάς.

Κυρίαρχα όμως, πρέπει να καταλάβουμε, πως οι ελληνικές πολιτικές και όχι μόνο ελίτ, έχουν επενδύσει πλήρως την ύπαρξή τους, στην ευρωπαϊκή συμπόρευση και ενοποίηση και συνεπώς οποιαδήποτε διαπίστωση, πόσο μάλλον επικρότηση, της ελληνικής άμυνας και αποτροπής, ενέχει τον κίνδυνο αφύπνισης του ελληνικού λαού, ως προς τη δυνατότητα αυτόνομης εθνικής πορείας του και σημαντικότερα ίσως, την ανάγκη σταθερής συντήρησης και εξοπλισμού αξιόμαχου στρατεύματος.

Πρόκειται λοιπόν για επικίνδυνους ευρωλάγνους γραικύλους, που θα μηδενίσουν ακόμη και άμεση στρατιωτική νίκη της χώρας, προκειμένου αυτή να μην ξεφύγει από την τροχιά των Βρυξελλών και του Βερολίνου και ουσιαστικά να μην λειτουργήσει εθνοκεντρικά και αυτοσυντηρητικά.

Μόνο ροχάλα και πτύελο στα φερέφωνα της Γερμανίας!

Ζήτω ο Στρατός!

Ζήτω το Ναυτικό!

Ζήτω η Αεροπορία!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Όχι Ανόητε! Η Ελλάς Δεν Είναι Στρατιωτικά Αδύναμη Έναντι Της Τουρκίας!

Ας μιλήσουμε για τις αυταπάτες και την ασχετοσύνη ως προς την ελληνική άμυνα.

Είναι απολύτως λογικό, ο μέσος συμπολίτης μας, να έχει ελάχιστη και αποσπασματική γνώση και αντίληψη ως προς τη διεξαγωγή του πολέμου.

Όχι μόνο, δε συνιστά μέρος της φρενήρους βιοποριστικής καθημερινότητάς του, αλλά επιπλέον και επί της ουσίας, αντίκειται νοητικά ως φαινόμενο και εργαλείο πολιτικής, στην ιδεαλιστική και φιλελεύθερη ψευδαίσθηση που συνιστά η πραγματικότητά του.

Μία άγνοια, που προφανέστατα είναι ακραία επιζήμια, τουλάχιστον ως προς την ελληνική εμπειρία και πραγματικότητα, καθ’ότι προφανέστατα ο στρατηγικός μας περίγυρος απέχει μακράν από τις ακτές της Βόρειας Θάλασσας και τον ρου του Δούναβη.

Η Ελλάς και ειδικά στα ανατολικά της, αντιμετωπίζει το μόνιμο κίνδυνο σμίκρυνσης και εδαφικού ακρωτηριασμού, ως αποτέλεσμα της σταθερά επεκτατικής πολιτικής, μιας δύναμης αναίσθητης ως προς τις σταθερές και τους ιδεαλιστικούς στόχους του Διεθνούς Δικαίου και αδιάφορης ως προς τις ρητορικές κατά βάση συνέπειες της παραβίασής του.

Ο Έλληνας σαφέστατα θα έπρεπε να είναι εξοικειωμένος με την έννοια, τουλάχιστον, του Πολέμου, τόσο προς συναισθηματική ετοιμότητα του έναντι αυτού, όσο κυρίως προς αποδοχή του ως πραγματικού εργαλείου αποτροπής της επιθετικότητας της Τουρκίας και όχι μόνο.

Πέρα όμως από την άγνοια και αμάθεια-που τουλάχιστον αφήνουν περιθώρια στην αποδοχή της αυθεντίας-υπάρχει η ακόμη χειρότερη και πιο επικίνδυνη ημιμάθεια των μηδενιστών, αλλά και των υπεραισιόδοξων ”ειδικών” των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που αναπαράγουν και αναμασούν γενικόλογες διαδικτυακές στατιστικές και απλές συγκρίσεις στρατευσίμων και οπλισμού, ως άρνηση ή ενθάρρυνση αντίστοιχα οποιασδήποτε πιθανής πολεμικής εμπλοκής.

Που βέβαια είναι βολικό και απολύτως συμβατό με τη λατρεία του σύγχρονου ανθρώπου για τη γενίκευση και την άμεση διαμόρφωση γνώμης, σίγουρα όμως δε μπορεί να αποτελεί σοβαρή επιχειρηματολογία ως προς την Πολιτική και ιδίως την ένοπλη μορφή της.

Χωρίς δε να μηδενίζω τον κίνδυνο της πολεμολαγνείας κάποιων, θα επικεντρώσω την κριτική μου στους φαντασιόπληκτους μηδενιστές της ελληνικής ικανότητας αποτροπής, καθώς αυτοί αντικειμενικά είναι πολύ περισσότεροι και επειδή το πρόβλημα της χώρας μας εντοπίζεται και επικεντρώνεται κυρίαρχα στη φοβική στάση και υποχωρητικότητα του λαού της συνολικά έναντι της γείτονας, παρά στην ανύπαρκτη και παράτολμη επιθετικότητά της.

Δε χωρά αμφιβολία, πως η απλή παράθεση αριθμών, εκτός πλαισίου και της εφαρμογής αυτών, αποτελεί ανορθολογική στάση και προσέγγιση σε κάθε τομέα του ανθρώπινου επιστητού· χωρίς φυσικά να αποτελεί εξαίρεση ο Πόλεμος και η Στρατηγική, που μάλλον πρέπει να θεωρούνται οι πιο συγκυριακές και εμπειρικές ανθρώπινες δραστηριότητες.

Ο Πόλεμος ειδικότερα, είναι τόσο εξαρτημένος από την ψυχολογία, τις υποκειμενικές αποφάσεις και διαίσθηση των ηγητόρων, ακόμη και την απλή τύχη και σύμπτωση, ώστε θα ήταν ούτως ή άλλως βλακώδες να προκρίνει κανείς το αποτέλεσμα μιας πολεμικής αναμέτρησης βάσει αριθμών, ακόμη και πολύ δυσανάλογων.

Έστω όμως πως παραβλέπουμε τις συγκυρίες και το απρόβλεπτο της μάχης και προσπαθούμε να εξάγουμε κάποια βασικά συμπεράσματα ως προς την ικανότητα και τη ισχύ ενός στρατεύματος σε καιρό ειρήνης.

Μπορεί να γίνει αυτό, απλά και μόνο μετρώντας τον αριθμό των στρατευσίμων, των πλοίων, των αεροσκαφών και των στρατιωτικών οχημάτων της, χωρίς καμία αναφορά στην έκταση και τη φύση των συνόρων και των αντίπαλων στρατευμάτων της;

Χωρίς να λάβουμε υπόψη την ποιότητα και το σύγχρονο του οπλισμού της;

Χωρίς τέλος να αξιολογήσουμε την εμπειρία και το επίπεδο εκπαίδευσης και ετοιμότητας του στρατιωτικού προσωπικού της;

Προφανέστατα όχι!

Είναι μεγαλύτερη η ισχύς του Ινδονησιακού στρατού από εκείνη του ελληνικού, επειδή ο πρώτος μετρά 300.000 και ο δεύτερος 100.000;

Φυσικά και όχι!

Ο ινδονησιακός στρατός πρέπει να καλύπτει απείρως πιο μεγάλη και ασύνδετη επικράτεια σε σχέση με την ελληνική, αντιμετωπίζει πλήθος εσωτερικών και εξωτερικών απειλών, εν αντιθέσει με τη μία και μόνη απειλή που αντιμετωπίζει ο ελληνικός στρατός και εν τέλει και κυριότερα συνιστά κατά βάση δύναμη ελαφρού πεζικού, κατάλληλη για αγώνα σε τροπικό κλίμα, παρά βαριά μηχανοκίνητη δύναμη, όπως το ελληνικό στράτευμα.

Είναι το Ναυτικό της Βραζιλίας πιο ισχυρό του ελληνικού, επειδή έχει σημαντικά μεγαλύτερο τονάζ και επιπλέον ένα ελαφρύ αεροπλανοφόρο;

Ούτε για αστείο!

Οι κύριες μονάδες επιφανείας και τα υποβρύχια της Ελλάδος είναι και περισσότερα και πιο σύγχρονα ή εκσυγχρονισμένα, το βραζιλιάνικο ελικοπτεροφόρο-αεροπλανοφόρο έχει τόση ισχύ, όση προστασία του προσφέρει ο υπόλοιπος στόλος, ενώ το μέγιστο τμήμα του βραζιλιάνου στόλου αποτελείται από άοπλα σχεδόν βαρέα και ελαφρά περιπολικά και ερευνητικά σκάφη, προς κάλυψη των ατελείωτων ποταμών της χώρας και την έρευνα και διάσωση στην τεράστια ωκεάνια Α.Ο.Ζ. της νοτιοαμερικάνικης χώρας.

Είναι τέλος ο στόλος αναχαιτιστικών της Λούφτβαφε πιο ισχυρός από εκείνον της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας, επειδή ο πρώτος αποτελείται από ισάριθμα με τα ελληνικά Εφ 16 και Μιράζ 2000, Γιουροφάιτερ;

Όχι!

Πέραν των σαφών και χρόνιων προβλημάτων επιμελητείας και λειτουργίας των γερμανικών Γιουροφάιτερ, που έχουν ως αποτέλεσμα τη σαφώς μικρότερη διαθεσιμότητά τους έναντι των απλούστερων ελληνικών μαχητικών, υπάρχει και σαφέστατη διαφορά εκπαίδευσης και πτητικής εμπειρίας, που δημιουργεί η στασιμότητα του γερμανικού στόλου και κυρίως η ατελείωτη μάχιμη σχεδόν εκπαίδευση των Ελλήνων χειριστών πάνω από το Αιγαίο, σε κλειστές ιδίως αερομαχίες.

Ανάλογα λοιπόν θα πρέπει να προσεγγίσουμε και τη διαφορά και την αναλογία ισχύος μεταξύ των στρατευμάτων Ελλάδος και Τουρκίας, λαμβάνοντας υπόψη τα επιμέρους χαρακτηριστικά της γεωγραφικής θέσης και του περίγυρου κάθε χώρας και φυσικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του προσωπικού και του οπλισμού τους.

Η Τουρκία σαφώς και έχει υπερδιπλάσιο χερσαίο στράτευμα από την Ελλάδα. Αυτός όμως πρέπει να καλύπτει όχι μόνο τον Έβρο, τα μικρασιατικά παράλια και την κατεχόμενη Κύπρο, αλλά και εξίσου εχθρικά σύνορα στην Αρμενία και ιδίως στη Συρία, όπου μία ενδεχόμενη μαζική σύρραξη Ελλάδος-Τουρκία θα αποτελούσε πρώτης τάξεως ευκαιρία ανατροπής των όποιων εδαφικών κερδών της γείτονας, στα πλαίσια της ενεργούς συμμετοχής της στο συριακό εμφύλιο, ίσως δε και μία ευκαιριακή αναθέρμανση του κουρδικού αντάρτικου εντός της Τουρκίας.

Η Ελλάς από την άλλη, μην αντιμετωπίζοντας ουσιαστικά άλλο αξιόμαχο γειτονικό στράτευμα, μπορεί και συγκεντρώνει το σύνολο του στρατού της έναντι των συνόρων της με την Τουρκία, εκμεταλλευόμενη παράλληλα την αμυντική και γεωγραφική της θέση, οι οποίες ούτως ή άλλως απαιτούν πολλαπλάσιο αριθμό εχθρικών στρατευμάτων για ανατροπή τους.

Προκειμένου οι Τούρκοι να διατρήσουν το μέτωπο του Έβρου, θα πρέπει να επιτύχουν πολλαπλά προγεφυρώματα σε ιδιαίτερα ευμετάβλητο ως προς την παροχή του ποταμό και να προελάσουν σε ημιορεινό έδαφος και στενό μέτωπο, έναντι της μάζας του οχυρωμένου ελληνικού στρατού· αντιμετωπίζοντας δε πάντα το ενδεχόμενο και σε περίπτωση αποτυχίας τους, να υποστούν εκείνοι αντεπίθεση και πόλεμο ελιγμών στο πεδινό έδαφος της Ανατολικής Θράκης και ολίγα χιλιόμετρα έξω από την Πόλη.

Εξίσου δε ριψοκίνδυνη φαντάζει και η όποια προσπάθεια κατάληψης κύριου νησιού του οχυρωμένου Ανατολικού Αιγαίου, με την παρουσία χιλιάδων στρατευμένων και εθνοφυλάκων σε κάθε ένα από αυτά· αποβατικές επιχειρήσεις που μάλλον θα απαιτούσαν πολλαπλάσιο αριθμό προσωπικού για την πραγμάτωσή τους.

Θα μου πείτε «τα μικρότερα νησιά;»· σαφώς και είναι εντός των δυνατοτήτων των ισχυρών αποβατικών δυνάμεων και μέσων των Τούρκων. Πάντα όμως με την προϋπόθεση πως θα έχουν επιτύχει τέτοια αεροναυτική υπεροχή, ώστε να μπορούν να μεταφέρουν τις δυνάμεις τους, να τις ενισχύουν και να εμποδίζουν την προσπάθεια ελληνικής ανακατάληψής τους.

Είναι όμως τέτοια η υπεροχή των Τούρκων σε υλικό σε θάλασσα, αέρα και και ξηρά, ώστε να θεωρείται νομοτελειακή μία τέτοια κατάσταση;

Ευτυχώς όχι ακόμη.

Ο Στόλος διαθέτει ίσο σχεδόν αριθμό κύριων μονάδων επιφανείας και υποβρυχίων, με τα τελευταία δε να είναι ξεκάθαρα πιο σύγχρονα και φονικά από τα αντίστοιχα τουρκικά· ο δε τουρκικός στόλος αντιμετωπίζει μόνιμα το πρόβλημα του μη ασφαλούς ελλιμενισμού του, λόγω της εγγύτητας των μικρασιατικών παραλίων στο μέτωπο του Αιγαίου.

Η Αεροπορία κατορθώνει ακόμη, παρά τη χρόνια έλλειψη εξοπλισμών και χάρη και στην ανόητη προτίμηση των Τούρκων στα μη λειτουργικά ακόμη Ες 400, έναντι των επίφοβων μαχητικών κρούσης Εφ 35, σχετική ποσοτική και ποιοτική ισορροπία έναντι της τουρκικής αεροπορίας και συντριπτική ανωτερότητα σε αντιαεροπορικά συστήματα, χωρίς μάλιστα να γνωρίζουμε πόσο αρνητικά έχει επηρεάσει το αξιόμαχο των Τούρκων, η μαζική φυγή και δίωξη έμπειρων αεροπόρων τους.

Ο Στρατός τέλος, διαθέτει επί της ουσίας και σε αναλογία πάντα με τη αμυντική του θέση, ίσο αριθμό κύριων συστημάτων-άρματα τρίτης γενιάς, αυτοκινούμενα πυροβόλα, πολλαπλούς εκτοξευτές πυραύλων, επιθετικά ελικόπτερα κ.ο.κ.-, καθώς ακόμη οι Τούρκοι δεν έχουν παράξει κατά μάζες τα νέα και εγχώρια κατά βάση σύγχρονα συστήματά τους-άρμα Αλτάι, ΤΟΜΑ Τουλπάρ κ.ο.κ.-.

Η πιο προβληματική μάλλον περιοχή για την όλη ελληνική άμυνα, είναι φυσικά το μέτωπο της Κύπρου, λόγω της απόστασης της νήσου και της έλλειψης σταθερής ελληνικής αεροναυτικής παρουσίας, που όμως δε μειώνει το μακράν πιο αξιόμαχο-από ότι το 74- της ίδιας της Εθνικής Φρουράς και των εφέδρων της.

Καταληκτικά και ως προς τη μεγαλύτερη μάχιμη εμπειρία των Τούρκων και συγκεκριμένα του στρατού και των ειδικών τους δυνάμεων, αυτή προφανώς είναι υπαρκτή, λόγω της εμπλοκής της γείτονας στη Συρία και στα βουνά της Ανατολίας. Συνίσταται όμως κυρίως σε αγώνα κατά ανταρτών και σχεδόν άοπλου ελαφρού πεζικού, παρά σε αγώνα κατά σύγχρονου μηχανοκίνητου στρατού, όπως στην περίπτωση της εμπλοκής τουρκικών δυνάμεων έναντι Σύρων και Ρώσων στο μέτωπο του Ιντλίπ, που μόνο ως τιμητική για τη γείτονα δε φαντάζει…

Καταληκτικά, λέγοντας όλα αυτά, δεν επιδιώκω φυσικά να ωραιοποιήσω τα πράγματα και να καθησυχάζω.

Σαφώς και υπάρχει ψαλίδα της στρατιωτικής ισχύος των δύο χωρών, η οποία μεγαλώνει συνεχόμενα, απλά και μόνο λόγω της διαφοράς εξοπλισμών αυτών και της δημογραφικής δυσαναλογίας τους.

Τούτο όμως δε σημαίνει πως δεν πρέπει να εκτιμούμε ρεαλιστικά την τωρινή αποτρεπτική ικανότητα των Ενόπλων μας Δυνάμεων, που αποτελεί και τον ουσιαστικό λόγο πίσω από τη αποφασιστική δράση της γείτονας, προς οριστική απόκτηση των όσων επιδιώκει έναντι του Ελληνισμού και όχι προφανώς υπεκφυγικές συνομιλίες με τη Γερμανίδα καγκελάριο…

Αντιθέτως, πρέπει να τονίζουμε πάντα την πραγματικότητα αυτή, καθ’ότι μόνο έτσι θα γίνεται αντιληπτή και κατανοητή στον μέσο Έλληνα, η ανάγκη μόνιμων οικονομικών θυσιών για τη διατήρηση του στρατιωτικού αξιόμαχου και ουσιαστικά της αυτονομίας του Έθνους.

Αναθαρρείτε λοιπόν Έλληνες και μην απελπίζεστε από ηλίθιους και κακόβουλους.

Ζήτω ο Στρατός!

Ζήτω το Ναυτικό!

Ζήτω η Αεροπορία!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Καταργήστε Την Αριστερά Και Όχι Την Αστυνομία!

Ας μιλήσουμε για τα συνεχόμενα υποκριτικά δάκρυα, ως προς την αστυνομική βία.

Και όταν λέγουμε αστυνομική βία, εννοούμε προφανώς τη δράση εκείνη αστυνομικών, που ξεπερνά τα επιτρεπτά επίπεδα καταστολής και εφαρμογής του Νόμου και της θέλησης της Εξουσίας.

Καθ’ότι η κρατική βία καθ’αυτή, αποτελεί δεδομένο και απαραίτητο εργαλείο προς επιβολή κοινών κανόνων συμπεριφοράς και διατήρηση της κοινωνικής γαλήνης, που συνιστούν και τα προαπαιτούμενα και συνάμα ζητούμενα κάθε οργανωμένης ανθρώπινης συνύπαρξης.

Εκτός φυσικά και αν νομίζει κανείς φαντασιόπληκτος, πως η κοινωνική ειρήνη και συνεργασία μπορούν να βασίζονται αποκλειστικά στην καλή θέληση των συμπολιτών του, οπότε δεν έχει παρά να μελετήσει τον εφήμερο βίο της πρόσφατης αναρχοκομμουνιστικής κολεκτίβας του CHOP (Capitol Hill Autonomous Zone) στο Σιάτλ των Η.Π.Α., που έληξε μέσα στη βία και τα ναρκωτικά, εμφανίζοντας αύξηση της εγκληματικότητας κατά 525%, σε σχέση με την ίδια περίοδο πέρσι, υπό καπιταλιστική και κρατική κυριαρχία!

https://bit.ly/3eLYegi

Ομιλώντας λοιπόν περί της αχρείαστης αυταρχικότητας αστυνομικών οργάνων, αυτή προφανέστατα είναι καταδικαστέα!

Κανείς δεν είναι υπεράνω του Νόμου· ιδίως μάλιστα εκείνος που τον επιβάλλει, καθώς η συμπεριφορά του αντανακλά άμεσα στη υπόληψη που χαίρει ο Νόμος και το Κράτος μεταξύ των Πολιτών.

Τούτο όμως, δε σημαίνει φυσικά, πως πρέπει να φθάνουμε στο σημείο να γενικεύουμε αρνητικές συμπεριφορές Αστυνομικών και να τις θέτουμε εκτός του γενικότερου πλαισίου και της πραγματικότητας, απλά και μόνο προκειμένου να προωθούμε συγκεκριμένη αντικρατική ατζέντα.

Η υπερβολική βία Αστυνομικών πρέπει να συγκρίνεται με το μέσο όρο και την απόδοση των συναδέλφων τους και μόνο και εφόσον αυτές συμπίπτουν, θα μπορούμε και θα πρέπει να ομιλούμε περί συστημικού προβλήματος βίας και αυταρχικότητας στην Αστυνομία και να απαιτούμε δυναμικά της αναμόρφωση της τελευταίας.

Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα πρέπει τέτοιες συμπεριφορές να αντιμετωπίζονται υπό το πρίσμα της ατομικής ευθύνης του παραβάτη και να τιμωρούνται ανάλογα, χωρίς συνολική δαιμονοποίηση και τιμωρία της Αστυνομίας· κάτι που ούτως ή άλλως θα λειτουργήσει ως παράδειγμα και προειδοποίηση για κάθε ανάλογη συμπεριφορά στο μέλλον.

Εκτός φυσικά και πάλι, εάν ο στόχος μας είναι η παράλυση συνολικά της αστυνόμευσης, στην οποία ξεκάθαρα συμβάλλει ο συστηματικός περιορισμός και ακρωτηριασμός της αστυνομικής δράσης, με αφορμή μεμονωμένες πράξεις ανίκανων ή επικίνδυνων οργάνων της Τάξης.

Με χαρακτηριστικότερο φυσικά παράδειγμα, τον πρόσφατο φόνο του Τζορτζ Φλόιντ από αστυνομικό στη Μινεάπολη των Η.Π.Α.· έναν από τους 5-10 φόνους άοπλων Μαύρων από αστυνομικούς στις Η.Π.Α. των 328 εκατομμυρίων, κάθε χρόνο, που αποτέλεσε αφορμή και δικαιολογία προς μαζικές ταραχές, εμπρησμούς και λεηλασίες, 20 σχεδόν δολοφονίες από ακροαριστερούς όχλους και κυρίως καλέσματα και πραγματικά νομοθετήματα προς περιορισμό της Αστυνόμευσης και μάλιστα σε περιοχές και πόλεις των Η.Π.Α., που όλως τυχαίως και συντριπτικά, κυβερνώνται επί δεκαετίες από προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις και είναι οι μόνες στη χώρα, όπου το έγκλημα ενδημεί και αυξάνεται σταθερά!

Κάτι που μας φέρνει και στο ουσιώδες και ακραία υποκριτικό του σύγχρονου και τεχνητού κατά κύριο λόγο σάλου περί αστυνομικής βίας, που δεν είναι άλλο από γεγονός, πως οι κύριοι εκφραστές της όλης αυτής ρητορικής, είναι κατά βάση οι χειρότεροι εχθροί της κοινωνικής μας συνοχής και οι περισσότερο πληττόμενοι από την ύπαρξη κρατικής καταστολής και άμυνας, το σύγχρονο σκυλολόι της Νέας Αριστεράς και της Αναρχίας!

Που στην περίπτωση την ελληνική, είναι και οι κύριοι παραλήπτες της ”συστημικής αστυνομικής βίας”, την οποία εκείνοι προκαλούν, με την ατελείωτη αντικρατική δράση τους!

Πόσο βολικό αλήθεια αγαπητοί φίλοι της ευταξίας και της ευνομίας, εκείνοι που κανονικοποιούν και νομιμοποιούν την πολιτική βία και την τρομοκρατία και κηρύττουν ξεκάθαρα και ξεδιάντροπα την καταστροφή του κράτους μας και την καταναγκαστική αναδόμηση της κοινωνίας μας, να ηγούνται της προσπάθειας απαξίωσης και παράλυσης της μόνης άμυνας που διαθέτουμε εναντίον τους και πόσο ηλίθιοι εμείς, που λόγω ηθικολογίας και φόβου της πολιτικής ορθότητας, αποδεχόμαστε το υποτιθέμενα ανθρωπιστικό και ανιδιοτελές των παραπάνω κηρυγμάτων!

Ξυπνήστε!

Ο εχθρός είναι προ των πυλών!

Πύλες τις οποίες εμείς του ανοίγουμε, θαρρώντας πως εκείνος είναι ο σωτήρας μας και άγγελος της Προόδου!

Καταργήστε την Αριστερά από τη συνείδησή σας!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.