ΚΕΙΜΕΝΑ TAXO PARI

Ως Πότε Θα Αντιμετωπίζουμε Τον Κορωνοιό, Ως Κάτι Έκτακτο;

Ας μιλήσουμε για την αποδοχή του κινέζικου ιού, ως μέρος της κανονικότητάς μας.

Καταρχάς ας γίνει ξεκάθαρο, πως οι παρακάτω σκέψεις μου, δε στοχεύουν στο μηδενισμό της ύπαρξης και της επικινδυνότητας του Covid19.

Εξαρχής άλλωστε, ήμουν μεταξύ των ελάχιστων σχολιαστών του εξωκοινοβουλευτικού δεξιού χώρου, του τόσο ρέποντα στην αμφιβολία, την αντίδραση και τη συνωμοσιολογία, που υποστήριξα τη λήψη έκτακτων μέτρων περιορισμού των δραστηριοτήτων του πληθυσμού, προς αποφυγή μετάδοσης της νόσου.

Όχι βέβαια ότι μπορούσα τότε να γνωρίζω την αποτελεσματικότητα αυτής της δράσης, πόσο μάλλον τις παράπλευρες επιπτώσεις αυτής.

Δεν είχα δε, την παραμικρή αμφιβολία ως προς τις οικονομικές δυσχέρειες, που θα προκαλούσε μία γενικευμένη καραντίνα, όπως και για το έλλειμμα ελευθερίας, που αυτή θα δημιουργούσε.

Καταλάβαινα όμως, πως με βάση τη μεταδοτικότητα και φονικότητα του ιού και τα ανύπαρκτα τότε μέσα αντιμετώπισής του, η μόνη οδός που φάνταζε λογική, ήταν εκείνη της ατομικής και εν τέλει συλλογικής απομόνωσης.

Κάτι που εκ του αποτελέσματος και τουλάχιστον στην ελληνική περίπτωση, αποδείχθηκε ορθό και σωτήριο.

Η φτωχή Ελλάς, με το παραπαίον και ούτως ή άλλως προβληματικό σύστημα υγείας της, κατάφερε μέχρι στιγμής, να εμφανίσει εκ των μικρότερων δεικτών θνησιμότητας λόγω Covid19 στην Ευρώπη· σε βαθμό μάλιστα τέτοιο, ώστε μέγα μέρος του ελληνικού πληθυσμού, να αμφιβάλλει ως προς την επικινδυνότητα, ως και την ύπαρξη του ιού, απλά και μόνο λόγω των ολίγων αναλογικά θυμάτων του στη χώρα.

Μία επιτυχία, που αν μη τι άλλο και λογικά, μόνο στην άμεση σχετικά επιβεβλημένη καραντίνα στη χώρα, μπορεί να χρεώνεται.

Και ναι, δεν αμφιβάλλω.

Υπάρχουν αρκετές σκιώδεις πτυχές της πανδημίας· πράγμα απολύτως λογικό άλλωστε, εν μέσω κρίσης και ατελείωτης παραπληροφόρησης.

Σαφώς και γεννούν ερωτήματα ως προς τη φονικότητα του κινέζικου ιού, τα αρκετά χαλαρά κριτήρια, ως προς την ταυτοποίηση θανάτων εξαιτίας αυτού.

Σίγουρα επίσης, υπάρχουν ιδιοτελή συμφέροντα και επιδιώξεις ισχύος, που μεγενθύνουν τα αποτελέσματα και τον κίνδυνο της πανδημίας· με χαρακτηριστικότερο φυσικά παράδειγμα, την επίμονη επιβολή καραντίνας στις ελεγχόμενες από τους Δημοκρατικούς Πολιτείες και Δήμους των Η.Π.Α..

Δε χωρά δε αμφιβολία, πως ο ιός έχει εμφανίσει διαφορετικές ως προς τη φονικότητα και μεταδοτικότητά τους μεταλλάξεις και πως μάλλον αυτός έχει μεταδοθεί ασυμπτωματικά, σε αρκετά μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων, απ’ότι αρχικά εκτιμούνταν· με ότι αυτό συνεπάγεται για την αποτελεσματικότητα των μέτρων πρόληψης.

Με βάση όμως το δεδομένα μεγάλο πλέον αριθμό θυμάτων στον Πλανήτη-πολλαπλάσιο εκείνων της εποχικής γρίπης-και τη σαφέστατα μειωμένη θνησιμότητα στην εσώκλειστη επί μήνες Ελλάδα, μπορούμε εν τέλει μάλλον να χαιρόμαστε για τις επιλογές μας· πόσο μάλλον εφόσον αυτές μας ανέλιξαν παράλληλα και ηθικά, λόγω της πρόνοιας και των προσωπικών μας θυσιών, χάριν των γηραιότερων και των πιο αδύναμων μεταξύ ημών.

Λέγοντας τούτα όμως, ποτέ δε κάναμε σύμβαση ως Έλληνες και πολίτες του Κόσμου γενικότερα, πως οι θυσίες μας αυτές θα είναι μόνιμες.

Εξαρχής λογίσαμε την κατάσταση ως έκτακτη και ως τέτοια δικαιολογούσε την αναστολή της κανονικότητας μας· θεωρήσαμε δηλαδή, πως μπορούσαμε να θυσιάσουμε, έστω προσωρινά και έκτακτα, τη συνολική και προσωπική μας ευμάρεια, προς σωτηρία μέρους του πληθυσμού και ορθώς το πράξαμε.

Τι συμβαίνει όμως από τη στιγμή, που η κατάσταση αυτή καθίσταται μόνιμη και ουσιαστικά μόνιμα έκτακτη;

Πως πρέπει να λειτουργούμε και να αντιδρούμε, εφόσον και κατά τα φαινόμενα, ο κινέζικος ιός θα αποτελεί πλέον πάγια εποχική νόσο του ανθρώπινου πληθυσμού;

Δε θα πρέπει πλέον να σχετίζουμε και να συγκρίνουμε τις επιπτώσεις αυτού, με τα αρνητικά αποτελέσματα της μόνιμης προσπάθειας ανάσχεσης του;

Είναι δυνατόν συνολικά το ανθρώπινο είδος, να περιορίζει μόνιμα την οικονομική του δραστηριότητα και με ότι αυτό συνεπάγεται για την ευζωία δισεκατομμυρίων ανθρώπων, χάριν της σωτηρίας της υπέργηρης μειοψηφίας του;

Είναι δυνατόν επίσης, να ανεχόμαστε για τους ίδιους λόγους, το μόνιμο περιορισμό των σκληρά αποκτημένων μας ατομικών μας ελευθεριών και δικαιωμάτων;

Που σταματά η κρατική αυταρχικότητα;

Κάθε φορά που θα εμφανίζεται αύξηση κρουσμάτων και νεκρών του κινέζικου ιού, θα μπορεί η Πολιτεία να επιβάλλει περιορισμό των δραστηριοτήτων μας; Μήπως θα μας επιβάλλει και ετήσιο επαναλαμβανόμενο εμβολιασμό, αποκτώντας πρωτόγνωρο και παράνομο έλεγχο επί του σώματός μας;

Θα ρίξουμε στον κάλαθο των αχρήστων, το ύψιστο επίπεδο ευμάρειας και ελευθερίας στην Ιστορία του ανθρώπου, προκειμένου να περιορίζουμε ατέρμονα μια μόνιμη πλέον αιτία θανάτων, όπως και τόσες άλλες;

Μήπως τελικά αγαπητοί φίλοι, πρέπει να αποδεχθούμε τον κινέζικο ιό ως μέρος της πραγματικότητας και κανονικότητάς μας και όχι ως ρυθμιστή αυτών;

Εύλογα θαρρώ ερωτήματα, που βέβαια, ποτέ δεν πρόκειται να τεθούν σε χρηματισμένα ως προς την κινδυνολογία μέσα παραπληροφόρησης, ούτε και από υποκριτές πολιτικούς, υπηρέτες της ηθικολογίας και του τρόμου όχλων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Μπορούμε όμως να τα θέσουμε στον εαυτό μας και συνολικά στην Εξουσία.

Δίκαιος και ισότιμος δημόσιος διάλογος τώρα.

Φτάνει πια με τον μονόλογο των ”ειδικών”.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Είμαι Νουδούλης;

Ας μιλήσουμε για τη γελοία εκστρατεία συκοφάντησης μου.

Όπως λογικά θα γνωρίζετε πολλοί, τους τελευταίους μήνες μαίνεται μία συστηματική προσπάθεια δαιμονοποίησης και απαξίωσης εμού και όσων άλλων δημιουργών συμμετέχουν στην Conserva, ως προπαγανδιστών, ως και πρακτόρων της Νέα Δημοκρατίας, στον εξωκοινοβουλευτικό δεξιό χώρο και ειδικότερα διαδίκτυο.

Μία μονόπλευρη και κατά βάση επί προσωπικού επίθεση, με κύριο εκφραστή τον ανώνυμο υβριστή, ομιλούντα με το ιδιαιτέρως ταιριαστό ψευδώνυμο Κανένας και τους εξίσου αισχρούς ανώνυμους έφηβους, που αποτελούν κατά βάση το φανατισμένο κοινό του.

Μία επίθεση, που υποτιθέμενα έχει ως αφορμή την προσωπική αντιπαλότητα του συγκεκριμένου ατόμου με τους πρώην συνεργάτες του και νυν ”Νουδούληδες” της Right Society· επί της ουσίας όμως, την προφανή έλλειψη απήχησης του στο δεξιόστροφο κοινό του διαδικτύου και κατά τα φαινόμενα και τις εντολές ακροδεξιών και εθνικοσοσιαλιστικών κύκλων και ομάδων, που ενοχλούνται εξίσου από το συστηματικό διαφωτισμό και αφύπνιση του πειθήνιου ποιμνίου τους.

Επίθεση και στάση παρεμπιπτόντως, από την οποία προφανέστατα δε μπορεί να θεωρείται αποκομμένος και αποστασιοποιημένος, ο οποιοσδήποτε συνεργάτης του συγκεκριμένου συκοφάντη, που συμμετέχει οργανικά στις εκπομπές του, ανεχόμενος ως και επικροτώντας τους τακτικούς χλευασμούς και τις ύβρεις εναντίον μου και των φίλων και συναγωνιστών μου.

Πως ακριβώς αποδεικνύεται υποτιθέμενα, θα αναρωτηθείτε, πως είμαι Νουδούλης;

Δια της αποκάλυψης των στρεβλών ιδεολογικών μου θέσεων και της ταύτισης αυτών με εκείνες της επίσημης Νέας Δημοκρατίας;

Όχι φυσικά!

Πως θα μπορούσε άλλωστε να γίνει κάτι τέτοιο, εφόσον έχω υπάρξει σταθερότατος στις παραδοσιοκρατικές μου θέσεις, τις τόσο αντίθετες σε εκείνες του κυβερνώντος κόμματος;!

Είμαι ξεκάθαρα κατά της Λαθρομετανάστευσης και της αντινατιβιστικής στάσης της ΝΔ·

αποδομώ νυχθημερόν το Δικαιωματισμό και την προφανή αδράνεια της Κυβέρνησης, ως προς την ακύρωση προηγούμενη δικαιωματικής νομοθεσίας·

αρνούμαι τις εκτρώσεις για πάσα σχεδόν δικαιολογία και λοιδορώ τη φοβική στάση της μόνιμα υποκύπτουσας στην Πολιτική Ορθότητα κεντροδεξιάς παράταξης·

προπαγανδίζω την ανταγωνιστική και επιθετική, έναντι της εθνικής εχθράς, εξωτερική πολιτική, αποδομώντας κάθε φοβική και υποχωρητική στάση της Κυβέρνησης·

είμαι σταθερός και μοναχικός σχεδόν κήρυκας της ακύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών και της πλήρους αδιαφορίας της ΝΔ, ως προς αυτήν·

υπήρξα ακόμη και σταθερός αρνητής της ψήφου για το κυβερνών κόμμα στις περασμένες εθνικές εκλογές και παρά την πάνδημη σχεδόν διάθεση αποπομπής της Αριστεράς από την Εξουσία, με κάθε δυνατό μέσο και ιδεολογική θυσία.

Πως λοιπόν προσπαθεί η ”άλλη” πλευρά, να με ”ξεμπροστιάσει”;

Μα φυσικά με συρραφές αποσπασματικών δηλώσεων μου, όπου από τη μία αρνούμαι και καταδικάζω την αντικρατική βία ακροδεξιών και εθνικοσοσιαλιστών-βλέπε επεισόδια με Αστυνομία στα συλλαλητήρια για το Σκοπιανό και το λιντσάρισμα Αστυνομικών και την πολιορκία στρατοπέδου του Ελληνικού Στρατού στη Λέσβο-και από την άλλη επικροτώ θετικές κινήσεις και πρωτοβουλίες της τωρινής κυβέρνησης-βλέπε απόκρουση τουρκικών επιθέσεων στον Έβρο και το Καστελόριζο και προσπάθεια εκκαθάρισης Εξαρχείων-.

Επιβεβαιώνοντας δηλαδή άθελα και βλακωδώς, πως είμαι οπαδός της ευταξίας και ευνομίας και δεκτικός και θετικός απέναντι σε οποιαδήποτε δράση, που βελτιώνει την πραγματικότητα του έθνους, του κράτους και του λαού!

Πρότυπο δηλαδή Συντηρητικού και Πατριώτη!

Όχι λοιπόν, φίλοι μου.

Προφανώς και δεν είμαι Νουδούλης.

Εκείνοι όμως είναι ακροδεξιοί, κήρυκες της αναρχίας από τα Δεξιά και αντιδημοκράτες, κεκαλυμμένοι και ενοχικοί αντισημίτες και νεοναζί, που κηρύσσουν το ανέφικτο πολιτικά και ανάλογα πολεμούν, όποιον κηρύσσει το μετριοπαθή πολιτικό ρεαλισμό και το εφικτό.

Περιθωριακοί και αιθεροβάμονες, που ακριβώς επειδή γνωρίζουν, πως όσα προπαγανδίζουν δεν έχουν καμία εφαρμογή στην πραγματικότητα μας, προσδίδουν ατελείωτο επαναστατικό μεγαλείο στα αφηγήματά τους, προς τέρψιν προφανώς, φαντασμένων και ανώριμων νεανιών.

Επικίνδυνοι, που μόνο δια της απαξίωσης των θεσμών και του έννομου αγώνα και ουσιαστικά της διάλυσης του Κράτους, μπορούν να ελπίζουν στην υλοποίηση των δυστοπικών οραμάτων τους.

Άνθρωποι εν τέλει, που ζουν για την επανάσταση και τον πόλεμο και αδιαφορούν πλήρως για αναλογικές και μετρημένες λύσεις στα προβλήματά μας.

Φοβού τους κήρυκες του εύκολου, αλλά αιματηρού.

Οι ”λύσεις” τους, είναι συχνά χειρότερες των προβλημάτων σας.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.

Βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=cN8yDT3LwnA


Η Μέρκελ Κόντραρε Τον Τουρκικό Στόλο, Ανόητε;

Ας μιλήσουμε για την ακατάσχετη μπουρδολογία, περί σωτήριας επέμβασης Μέρκελ.

Ναι! Είναι γεγονός!

Οι Τούρκοι έβαλαν την ουρά στα σκέλια στο Καστελόριζο και κατευθύνονται πλέον προς τα νότια της Κυπριακής Δημοκρατίας, προκειμένου να σώσουν τα προσχήματα της πολυδιαφημισμένης ναυτικής τους εξόρμησης.

Ένας στόχος σαφώς πιο εφικτός, λόγω της προφανούς αεροναυτικής αδυναμίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και της μεγάλης απόστασης της περιοχής από τις βάσεις της ελληνικής αεροπορίας και του ελληνικού στόλου· με ότι αυτό σημαίνει για την ικανότητα συγκέντρωσης επαρκών ελληνικών δυνάμεων αποτροπής, έναντι των τουρκικών προκλήσεων στην περιοχή.

Όπως και να έχει όμως, οι Τούρκοι απέτυχαν παταγωδώς στην προσπάθεια έμπρακτης αμφισβήτησης της μεθορίου της ελληνικής και της κυπριακής Α.Ο.Ζ., η οποία και θα δημιουργούσε ακόμη μεγαλύτερο ρήγμα και απόσταση μεταξύ των δύο ελεύθερων άκρων του ελληνισμού.

Και αντί λοιπόν να επικροτούνται και να τιμώνται οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις για την αποφασιστική στάση και άρτια οργάνωση και παράταξη τους, όπως φυσικά και η ελληνική πολιτική ηγεσία για την έγκριση της άμεσης και σύσσωμης κινητοποίησης του στρατεύματος, βλέπουμε και ακούγουμε στα ελληνόφωνα μέσα παραπληροφόρησης, να χρεώνεται η σημαντική αυτή ελληνική αποτροπή στη Γερμανίδα Καγκελάριο!

”Η Μέρκελ απέτρεψε στρατιωτική σύγκρουση Ελλάδος-Τουρκίας!”

Άκουσον άκουσον!

Ωσάν η Γερμανία να έχει την παραμικρή ικανότητα στρατιωτικής εμπλοκής και πίεσης στο Αιγαίο, πέρα από την αύξηση των ελληνικών όρων δανεισμού!

Ωσάν η Γερμανία να έχει επιχειρήσει και να έχει επιτύχει ποτέ πρότερα διαμεσολαβητικό ρόλο σε στρατιωτική κρίση μεταξύ των δύο χωρών!

Ωσάν η Γερμανία να μην ακολουθεί σταθερά παρελκυστική και μάλλον φιλότουρκη πολιτική, όπως έδειξε το πρόσφατο συνέδριο για τη Λιβύη στο Βερολίνο ή η τουλάχιστον χλιαρή αντίδραση της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας, ως προς την αισχρότατη ασύμμετρη επίθεση της Τουρκίας στον Έβρο!

Και ωσάν εν τέλει και σημαντικότερα, να μπορούσε ποτέ να υπάρξει περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης, με τον ελληνικό στόλο εν απουσία και εν αδυναμία!

Αγαπητοί βλακέντιοι και άσχετοι δημοσιογράφ, μπορεί να υπάρξει ποτέ πόλεμος, χωρίς την αποφασιστική αντίσταση του αμυνόμενου;!

Ακόμη και να ενεπλάκη πραγματικά η κ. Μέρκελ προς εκτόνωση της κρίσης, η τελευταία θα μπορούσε να έχει υπάρξει, με τον Τουρκικό στόλο κινούμενο προς το στόχο του άνευ αντίστασης και εμποδίου;!

Όχι! Απλά οι Τούρκοι θα είχαν πράξει τα ίδια όπως και στη θαλάσσια επικράτεια της κυπριακής δημοκρατίας και οι Γερμανοί θα είχαν αναμασήσει κατόπιν εορτής γενικόλογες αναφορές, περί σεβασμού στο Διεθνές Δίκαιο και την ειρηνική συνύπαρξη!

Και τέλος πάντων, γιατί δεν υπάρχει σταθερή και άμεση αντίδραση της γερμανικής καγκελαρίας σε τουρκικές πετρελαϊκές έρευνες σε Α.Ο.Ζ. χωρών της Ε.Ε., παρά μόνο όταν μία από αυτές κινητοποιεί τις ένοπλες δυνάμεις της για πόλεμο;

Αν μη τι άλλο, είναι λογικό και απολύτως προφανές, πως η συνομιλία Μέρκελ-Ερνογάν, μάλλον λειτούργησε σωτήρια για την τουρκική πλευρά, καθώς εκείνη μπόρεσε να βρει ευκαιρία εύσχημης υποχώρηση από την αμυντική θέση που βρέθηκε βόρεια του Καστελόριζου, εμφανιζόμενη ως πιεζόμενη από τη Δύση και καλοπροαίρετη έναντι διαμεσολάβησης τρίτου!

Θα αναρωτηθείτε βέβαια εξαγριωμένοι «μα γιατί τόση μιντιακή δουλοπρέπεια προς το Βερολίνο;»

Καταρχάς πρέπει να αντιληφθούμε, πως ομιλούμε κατά βάση για ανθρώπους με αντίληψη αμοιβάδας, ως προς οτιδήποτε που ξεπερνά την ανάγνωση οτοκιού, οι οποίοι πέραν των άλλων, μάλλον έχουν ενστερνιστεί και οι ίδιοι, τον τρόμο και την ηττοπάθεια έναντι της γείτονας, που καλλιεργούνν επαγγελματικά σε εμάς.

Κυρίαρχα όμως, πρέπει να καταλάβουμε, πως οι ελληνικές πολιτικές και όχι μόνο ελίτ, έχουν επενδύσει πλήρως την ύπαρξή τους, στην ευρωπαϊκή συμπόρευση και ενοποίηση και συνεπώς οποιαδήποτε διαπίστωση, πόσο μάλλον επικρότηση, της ελληνικής άμυνας και αποτροπής, ενέχει τον κίνδυνο αφύπνισης του ελληνικού λαού, ως προς τη δυνατότητα αυτόνομης εθνικής πορείας του και σημαντικότερα ίσως, την ανάγκη σταθερής συντήρησης και εξοπλισμού αξιόμαχου στρατεύματος.

Πρόκειται λοιπόν για επικίνδυνους ευρωλάγνους γραικύλους, που θα μηδενίσουν ακόμη και άμεση στρατιωτική νίκη της χώρας, προκειμένου αυτή να μην ξεφύγει από την τροχιά των Βρυξελλών και του Βερολίνου και ουσιαστικά να μην λειτουργήσει εθνοκεντρικά και αυτοσυντηρητικά.

Μόνο ροχάλα και πτύελο στα φερέφωνα της Γερμανίας!

Ζήτω ο Στρατός!

Ζήτω το Ναυτικό!

Ζήτω η Αεροπορία!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Όχι Ανόητε! Η Ελλάς Δεν Είναι Στρατιωτικά Αδύναμη Έναντι Της Τουρκίας!

Ας μιλήσουμε για τις αυταπάτες και την ασχετοσύνη ως προς την ελληνική άμυνα.

Είναι απολύτως λογικό, ο μέσος συμπολίτης μας, να έχει ελάχιστη και αποσπασματική γνώση και αντίληψη ως προς τη διεξαγωγή του πολέμου.

Όχι μόνο, δε συνιστά μέρος της φρενήρους βιοποριστικής καθημερινότητάς του, αλλά επιπλέον και επί της ουσίας, αντίκειται νοητικά ως φαινόμενο και εργαλείο πολιτικής, στην ιδεαλιστική και φιλελεύθερη ψευδαίσθηση που συνιστά η πραγματικότητά του.

Μία άγνοια, που προφανέστατα είναι ακραία επιζήμια, τουλάχιστον ως προς την ελληνική εμπειρία και πραγματικότητα, καθ’ότι προφανέστατα ο στρατηγικός μας περίγυρος απέχει μακράν από τις ακτές της Βόρειας Θάλασσας και τον ρου του Δούναβη.

Η Ελλάς και ειδικά στα ανατολικά της, αντιμετωπίζει το μόνιμο κίνδυνο σμίκρυνσης και εδαφικού ακρωτηριασμού, ως αποτέλεσμα της σταθερά επεκτατικής πολιτικής, μιας δύναμης αναίσθητης ως προς τις σταθερές και τους ιδεαλιστικούς στόχους του Διεθνούς Δικαίου και αδιάφορης ως προς τις ρητορικές κατά βάση συνέπειες της παραβίασής του.

Ο Έλληνας σαφέστατα θα έπρεπε να είναι εξοικειωμένος με την έννοια, τουλάχιστον, του Πολέμου, τόσο προς συναισθηματική ετοιμότητα του έναντι αυτού, όσο κυρίως προς αποδοχή του ως πραγματικού εργαλείου αποτροπής της επιθετικότητας της Τουρκίας και όχι μόνο.

Πέρα όμως από την άγνοια και αμάθεια-που τουλάχιστον αφήνουν περιθώρια στην αποδοχή της αυθεντίας-υπάρχει η ακόμη χειρότερη και πιο επικίνδυνη ημιμάθεια των μηδενιστών, αλλά και των υπεραισιόδοξων ”ειδικών” των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που αναπαράγουν και αναμασούν γενικόλογες διαδικτυακές στατιστικές και απλές συγκρίσεις στρατευσίμων και οπλισμού, ως άρνηση ή ενθάρρυνση αντίστοιχα οποιασδήποτε πιθανής πολεμικής εμπλοκής.

Που βέβαια είναι βολικό και απολύτως συμβατό με τη λατρεία του σύγχρονου ανθρώπου για τη γενίκευση και την άμεση διαμόρφωση γνώμης, σίγουρα όμως δε μπορεί να αποτελεί σοβαρή επιχειρηματολογία ως προς την Πολιτική και ιδίως την ένοπλη μορφή της.

Χωρίς δε να μηδενίζω τον κίνδυνο της πολεμολαγνείας κάποιων, θα επικεντρώσω την κριτική μου στους φαντασιόπληκτους μηδενιστές της ελληνικής ικανότητας αποτροπής, καθώς αυτοί αντικειμενικά είναι πολύ περισσότεροι και επειδή το πρόβλημα της χώρας μας εντοπίζεται και επικεντρώνεται κυρίαρχα στη φοβική στάση και υποχωρητικότητα του λαού της συνολικά έναντι της γείτονας, παρά στην ανύπαρκτη και παράτολμη επιθετικότητά της.

Δε χωρά αμφιβολία, πως η απλή παράθεση αριθμών, εκτός πλαισίου και της εφαρμογής αυτών, αποτελεί ανορθολογική στάση και προσέγγιση σε κάθε τομέα του ανθρώπινου επιστητού· χωρίς φυσικά να αποτελεί εξαίρεση ο Πόλεμος και η Στρατηγική, που μάλλον πρέπει να θεωρούνται οι πιο συγκυριακές και εμπειρικές ανθρώπινες δραστηριότητες.

Ο Πόλεμος ειδικότερα, είναι τόσο εξαρτημένος από την ψυχολογία, τις υποκειμενικές αποφάσεις και διαίσθηση των ηγητόρων, ακόμη και την απλή τύχη και σύμπτωση, ώστε θα ήταν ούτως ή άλλως βλακώδες να προκρίνει κανείς το αποτέλεσμα μιας πολεμικής αναμέτρησης βάσει αριθμών, ακόμη και πολύ δυσανάλογων.

Έστω όμως πως παραβλέπουμε τις συγκυρίες και το απρόβλεπτο της μάχης και προσπαθούμε να εξάγουμε κάποια βασικά συμπεράσματα ως προς την ικανότητα και τη ισχύ ενός στρατεύματος σε καιρό ειρήνης.

Μπορεί να γίνει αυτό, απλά και μόνο μετρώντας τον αριθμό των στρατευσίμων, των πλοίων, των αεροσκαφών και των στρατιωτικών οχημάτων της, χωρίς καμία αναφορά στην έκταση και τη φύση των συνόρων και των αντίπαλων στρατευμάτων της;

Χωρίς να λάβουμε υπόψη την ποιότητα και το σύγχρονο του οπλισμού της;

Χωρίς τέλος να αξιολογήσουμε την εμπειρία και το επίπεδο εκπαίδευσης και ετοιμότητας του στρατιωτικού προσωπικού της;

Προφανέστατα όχι!

Είναι μεγαλύτερη η ισχύς του Ινδονησιακού στρατού από εκείνη του ελληνικού, επειδή ο πρώτος μετρά 300.000 και ο δεύτερος 100.000;

Φυσικά και όχι!

Ο ινδονησιακός στρατός πρέπει να καλύπτει απείρως πιο μεγάλη και ασύνδετη επικράτεια σε σχέση με την ελληνική, αντιμετωπίζει πλήθος εσωτερικών και εξωτερικών απειλών, εν αντιθέσει με τη μία και μόνη απειλή που αντιμετωπίζει ο ελληνικός στρατός και εν τέλει και κυριότερα συνιστά κατά βάση δύναμη ελαφρού πεζικού, κατάλληλη για αγώνα σε τροπικό κλίμα, παρά βαριά μηχανοκίνητη δύναμη, όπως το ελληνικό στράτευμα.

Είναι το Ναυτικό της Βραζιλίας πιο ισχυρό του ελληνικού, επειδή έχει σημαντικά μεγαλύτερο τονάζ και επιπλέον ένα ελαφρύ αεροπλανοφόρο;

Ούτε για αστείο!

Οι κύριες μονάδες επιφανείας και τα υποβρύχια της Ελλάδος είναι και περισσότερα και πιο σύγχρονα ή εκσυγχρονισμένα, το βραζιλιάνικο ελικοπτεροφόρο-αεροπλανοφόρο έχει τόση ισχύ, όση προστασία του προσφέρει ο υπόλοιπος στόλος, ενώ το μέγιστο τμήμα του βραζιλιάνου στόλου αποτελείται από άοπλα σχεδόν βαρέα και ελαφρά περιπολικά και ερευνητικά σκάφη, προς κάλυψη των ατελείωτων ποταμών της χώρας και την έρευνα και διάσωση στην τεράστια ωκεάνια Α.Ο.Ζ. της νοτιοαμερικάνικης χώρας.

Είναι τέλος ο στόλος αναχαιτιστικών της Λούφτβαφε πιο ισχυρός από εκείνον της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας, επειδή ο πρώτος αποτελείται από ισάριθμα με τα ελληνικά Εφ 16 και Μιράζ 2000, Γιουροφάιτερ;

Όχι!

Πέραν των σαφών και χρόνιων προβλημάτων επιμελητείας και λειτουργίας των γερμανικών Γιουροφάιτερ, που έχουν ως αποτέλεσμα τη σαφώς μικρότερη διαθεσιμότητά τους έναντι των απλούστερων ελληνικών μαχητικών, υπάρχει και σαφέστατη διαφορά εκπαίδευσης και πτητικής εμπειρίας, που δημιουργεί η στασιμότητα του γερμανικού στόλου και κυρίως η ατελείωτη μάχιμη σχεδόν εκπαίδευση των Ελλήνων χειριστών πάνω από το Αιγαίο, σε κλειστές ιδίως αερομαχίες.

Ανάλογα λοιπόν θα πρέπει να προσεγγίσουμε και τη διαφορά και την αναλογία ισχύος μεταξύ των στρατευμάτων Ελλάδος και Τουρκίας, λαμβάνοντας υπόψη τα επιμέρους χαρακτηριστικά της γεωγραφικής θέσης και του περίγυρου κάθε χώρας και φυσικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του προσωπικού και του οπλισμού τους.

Η Τουρκία σαφώς και έχει υπερδιπλάσιο χερσαίο στράτευμα από την Ελλάδα. Αυτός όμως πρέπει να καλύπτει όχι μόνο τον Έβρο, τα μικρασιατικά παράλια και την κατεχόμενη Κύπρο, αλλά και εξίσου εχθρικά σύνορα στην Αρμενία και ιδίως στη Συρία, όπου μία ενδεχόμενη μαζική σύρραξη Ελλάδος-Τουρκία θα αποτελούσε πρώτης τάξεως ευκαιρία ανατροπής των όποιων εδαφικών κερδών της γείτονας, στα πλαίσια της ενεργούς συμμετοχής της στο συριακό εμφύλιο, ίσως δε και μία ευκαιριακή αναθέρμανση του κουρδικού αντάρτικου εντός της Τουρκίας.

Η Ελλάς από την άλλη, μην αντιμετωπίζοντας ουσιαστικά άλλο αξιόμαχο γειτονικό στράτευμα, μπορεί και συγκεντρώνει το σύνολο του στρατού της έναντι των συνόρων της με την Τουρκία, εκμεταλλευόμενη παράλληλα την αμυντική και γεωγραφική της θέση, οι οποίες ούτως ή άλλως απαιτούν πολλαπλάσιο αριθμό εχθρικών στρατευμάτων για ανατροπή τους.

Προκειμένου οι Τούρκοι να διατρήσουν το μέτωπο του Έβρου, θα πρέπει να επιτύχουν πολλαπλά προγεφυρώματα σε ιδιαίτερα ευμετάβλητο ως προς την παροχή του ποταμό και να προελάσουν σε ημιορεινό έδαφος και στενό μέτωπο, έναντι της μάζας του οχυρωμένου ελληνικού στρατού· αντιμετωπίζοντας δε πάντα το ενδεχόμενο και σε περίπτωση αποτυχίας τους, να υποστούν εκείνοι αντεπίθεση και πόλεμο ελιγμών στο πεδινό έδαφος της Ανατολικής Θράκης και ολίγα χιλιόμετρα έξω από την Πόλη.

Εξίσου δε ριψοκίνδυνη φαντάζει και η όποια προσπάθεια κατάληψης κύριου νησιού του οχυρωμένου Ανατολικού Αιγαίου, με την παρουσία χιλιάδων στρατευμένων και εθνοφυλάκων σε κάθε ένα από αυτά· αποβατικές επιχειρήσεις που μάλλον θα απαιτούσαν πολλαπλάσιο αριθμό προσωπικού για την πραγμάτωσή τους.

Θα μου πείτε «τα μικρότερα νησιά;»· σαφώς και είναι εντός των δυνατοτήτων των ισχυρών αποβατικών δυνάμεων και μέσων των Τούρκων. Πάντα όμως με την προϋπόθεση πως θα έχουν επιτύχει τέτοια αεροναυτική υπεροχή, ώστε να μπορούν να μεταφέρουν τις δυνάμεις τους, να τις ενισχύουν και να εμποδίζουν την προσπάθεια ελληνικής ανακατάληψής τους.

Είναι όμως τέτοια η υπεροχή των Τούρκων σε υλικό σε θάλασσα, αέρα και και ξηρά, ώστε να θεωρείται νομοτελειακή μία τέτοια κατάσταση;

Ευτυχώς όχι ακόμη.

Ο Στόλος διαθέτει ίσο σχεδόν αριθμό κύριων μονάδων επιφανείας και υποβρυχίων, με τα τελευταία δε να είναι ξεκάθαρα πιο σύγχρονα και φονικά από τα αντίστοιχα τουρκικά· ο δε τουρκικός στόλος αντιμετωπίζει μόνιμα το πρόβλημα του μη ασφαλούς ελλιμενισμού του, λόγω της εγγύτητας των μικρασιατικών παραλίων στο μέτωπο του Αιγαίου.

Η Αεροπορία κατορθώνει ακόμη, παρά τη χρόνια έλλειψη εξοπλισμών και χάρη και στην ανόητη προτίμηση των Τούρκων στα μη λειτουργικά ακόμη Ες 400, έναντι των επίφοβων μαχητικών κρούσης Εφ 35, σχετική ποσοτική και ποιοτική ισορροπία έναντι της τουρκικής αεροπορίας και συντριπτική ανωτερότητα σε αντιαεροπορικά συστήματα, χωρίς μάλιστα να γνωρίζουμε πόσο αρνητικά έχει επηρεάσει το αξιόμαχο των Τούρκων, η μαζική φυγή και δίωξη έμπειρων αεροπόρων τους.

Ο Στρατός τέλος, διαθέτει επί της ουσίας και σε αναλογία πάντα με τη αμυντική του θέση, ίσο αριθμό κύριων συστημάτων-άρματα τρίτης γενιάς, αυτοκινούμενα πυροβόλα, πολλαπλούς εκτοξευτές πυραύλων, επιθετικά ελικόπτερα κ.ο.κ.-, καθώς ακόμη οι Τούρκοι δεν έχουν παράξει κατά μάζες τα νέα και εγχώρια κατά βάση σύγχρονα συστήματά τους-άρμα Αλτάι, ΤΟΜΑ Τουλπάρ κ.ο.κ.-.

Η πιο προβληματική μάλλον περιοχή για την όλη ελληνική άμυνα, είναι φυσικά το μέτωπο της Κύπρου, λόγω της απόστασης της νήσου και της έλλειψης σταθερής ελληνικής αεροναυτικής παρουσίας, που όμως δε μειώνει το μακράν πιο αξιόμαχο-από ότι το 74- της ίδιας της Εθνικής Φρουράς και των εφέδρων της.

Καταληκτικά και ως προς τη μεγαλύτερη μάχιμη εμπειρία των Τούρκων και συγκεκριμένα του στρατού και των ειδικών τους δυνάμεων, αυτή προφανώς είναι υπαρκτή, λόγω της εμπλοκής της γείτονας στη Συρία και στα βουνά της Ανατολίας. Συνίσταται όμως κυρίως σε αγώνα κατά ανταρτών και σχεδόν άοπλου ελαφρού πεζικού, παρά σε αγώνα κατά σύγχρονου μηχανοκίνητου στρατού, όπως στην περίπτωση της εμπλοκής τουρκικών δυνάμεων έναντι Σύρων και Ρώσων στο μέτωπο του Ιντλίπ, που μόνο ως τιμητική για τη γείτονα δε φαντάζει…

Καταληκτικά, λέγοντας όλα αυτά, δεν επιδιώκω φυσικά να ωραιοποιήσω τα πράγματα και να καθησυχάζω.

Σαφώς και υπάρχει ψαλίδα της στρατιωτικής ισχύος των δύο χωρών, η οποία μεγαλώνει συνεχόμενα, απλά και μόνο λόγω της διαφοράς εξοπλισμών αυτών και της δημογραφικής δυσαναλογίας τους.

Τούτο όμως δε σημαίνει πως δεν πρέπει να εκτιμούμε ρεαλιστικά την τωρινή αποτρεπτική ικανότητα των Ενόπλων μας Δυνάμεων, που αποτελεί και τον ουσιαστικό λόγο πίσω από τη αποφασιστική δράση της γείτονας, προς οριστική απόκτηση των όσων επιδιώκει έναντι του Ελληνισμού και όχι προφανώς υπεκφυγικές συνομιλίες με τη Γερμανίδα καγκελάριο…

Αντιθέτως, πρέπει να τονίζουμε πάντα την πραγματικότητα αυτή, καθ’ότι μόνο έτσι θα γίνεται αντιληπτή και κατανοητή στον μέσο Έλληνα, η ανάγκη μόνιμων οικονομικών θυσιών για τη διατήρηση του στρατιωτικού αξιόμαχου και ουσιαστικά της αυτονομίας του Έθνους.

Αναθαρρείτε λοιπόν Έλληνες και μην απελπίζεστε από ηλίθιους και κακόβουλους.

Ζήτω ο Στρατός!

Ζήτω το Ναυτικό!

Ζήτω η Αεροπορία!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Καταργήστε Την Αριστερά Και Όχι Την Αστυνομία!

Ας μιλήσουμε για τα συνεχόμενα υποκριτικά δάκρυα, ως προς την αστυνομική βία.

Και όταν λέγουμε αστυνομική βία, εννοούμε προφανώς τη δράση εκείνη αστυνομικών, που ξεπερνά τα επιτρεπτά επίπεδα καταστολής και εφαρμογής του Νόμου και της θέλησης της Εξουσίας.

Καθ’ότι η κρατική βία καθ’αυτή, αποτελεί δεδομένο και απαραίτητο εργαλείο προς επιβολή κοινών κανόνων συμπεριφοράς και διατήρηση της κοινωνικής γαλήνης, που συνιστούν και τα προαπαιτούμενα και συνάμα ζητούμενα κάθε οργανωμένης ανθρώπινης συνύπαρξης.

Εκτός φυσικά και αν νομίζει κανείς φαντασιόπληκτος, πως η κοινωνική ειρήνη και συνεργασία μπορούν να βασίζονται αποκλειστικά στην καλή θέληση των συμπολιτών του, οπότε δεν έχει παρά να μελετήσει τον εφήμερο βίο της πρόσφατης αναρχοκομμουνιστικής κολεκτίβας του CHOP (Capitol Hill Autonomous Zone) στο Σιάτλ των Η.Π.Α., που έληξε μέσα στη βία και τα ναρκωτικά, εμφανίζοντας αύξηση της εγκληματικότητας κατά 525%, σε σχέση με την ίδια περίοδο πέρσι, υπό καπιταλιστική και κρατική κυριαρχία!

https://bit.ly/3eLYegi

Ομιλώντας λοιπόν περί της αχρείαστης αυταρχικότητας αστυνομικών οργάνων, αυτή προφανέστατα είναι καταδικαστέα!

Κανείς δεν είναι υπεράνω του Νόμου· ιδίως μάλιστα εκείνος που τον επιβάλλει, καθώς η συμπεριφορά του αντανακλά άμεσα στη υπόληψη που χαίρει ο Νόμος και το Κράτος μεταξύ των Πολιτών.

Τούτο όμως, δε σημαίνει φυσικά, πως πρέπει να φθάνουμε στο σημείο να γενικεύουμε αρνητικές συμπεριφορές Αστυνομικών και να τις θέτουμε εκτός του γενικότερου πλαισίου και της πραγματικότητας, απλά και μόνο προκειμένου να προωθούμε συγκεκριμένη αντικρατική ατζέντα.

Η υπερβολική βία Αστυνομικών πρέπει να συγκρίνεται με το μέσο όρο και την απόδοση των συναδέλφων τους και μόνο και εφόσον αυτές συμπίπτουν, θα μπορούμε και θα πρέπει να ομιλούμε περί συστημικού προβλήματος βίας και αυταρχικότητας στην Αστυνομία και να απαιτούμε δυναμικά της αναμόρφωση της τελευταίας.

Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα πρέπει τέτοιες συμπεριφορές να αντιμετωπίζονται υπό το πρίσμα της ατομικής ευθύνης του παραβάτη και να τιμωρούνται ανάλογα, χωρίς συνολική δαιμονοποίηση και τιμωρία της Αστυνομίας· κάτι που ούτως ή άλλως θα λειτουργήσει ως παράδειγμα και προειδοποίηση για κάθε ανάλογη συμπεριφορά στο μέλλον.

Εκτός φυσικά και πάλι, εάν ο στόχος μας είναι η παράλυση συνολικά της αστυνόμευσης, στην οποία ξεκάθαρα συμβάλλει ο συστηματικός περιορισμός και ακρωτηριασμός της αστυνομικής δράσης, με αφορμή μεμονωμένες πράξεις ανίκανων ή επικίνδυνων οργάνων της Τάξης.

Με χαρακτηριστικότερο φυσικά παράδειγμα, τον πρόσφατο φόνο του Τζορτζ Φλόιντ από αστυνομικό στη Μινεάπολη των Η.Π.Α.· έναν από τους 5-10 φόνους άοπλων Μαύρων από αστυνομικούς στις Η.Π.Α. των 328 εκατομμυρίων, κάθε χρόνο, που αποτέλεσε αφορμή και δικαιολογία προς μαζικές ταραχές, εμπρησμούς και λεηλασίες, 20 σχεδόν δολοφονίες από ακροαριστερούς όχλους και κυρίως καλέσματα και πραγματικά νομοθετήματα προς περιορισμό της Αστυνόμευσης και μάλιστα σε περιοχές και πόλεις των Η.Π.Α., που όλως τυχαίως και συντριπτικά, κυβερνώνται επί δεκαετίες από προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις και είναι οι μόνες στη χώρα, όπου το έγκλημα ενδημεί και αυξάνεται σταθερά!

Κάτι που μας φέρνει και στο ουσιώδες και ακραία υποκριτικό του σύγχρονου και τεχνητού κατά κύριο λόγο σάλου περί αστυνομικής βίας, που δεν είναι άλλο από γεγονός, πως οι κύριοι εκφραστές της όλης αυτής ρητορικής, είναι κατά βάση οι χειρότεροι εχθροί της κοινωνικής μας συνοχής και οι περισσότερο πληττόμενοι από την ύπαρξη κρατικής καταστολής και άμυνας, το σύγχρονο σκυλολόι της Νέας Αριστεράς και της Αναρχίας!

Που στην περίπτωση την ελληνική, είναι και οι κύριοι παραλήπτες της ”συστημικής αστυνομικής βίας”, την οποία εκείνοι προκαλούν, με την ατελείωτη αντικρατική δράση τους!

Πόσο βολικό αλήθεια αγαπητοί φίλοι της ευταξίας και της ευνομίας, εκείνοι που κανονικοποιούν και νομιμοποιούν την πολιτική βία και την τρομοκρατία και κηρύττουν ξεκάθαρα και ξεδιάντροπα την καταστροφή του κράτους μας και την καταναγκαστική αναδόμηση της κοινωνίας μας, να ηγούνται της προσπάθειας απαξίωσης και παράλυσης της μόνης άμυνας που διαθέτουμε εναντίον τους και πόσο ηλίθιοι εμείς, που λόγω ηθικολογίας και φόβου της πολιτικής ορθότητας, αποδεχόμαστε το υποτιθέμενα ανθρωπιστικό και ανιδιοτελές των παραπάνω κηρυγμάτων!

Ξυπνήστε!

Ο εχθρός είναι προ των πυλών!

Πύλες τις οποίες εμείς του ανοίγουμε, θαρρώντας πως εκείνος είναι ο σωτήρας μας και άγγελος της Προόδου!

Καταργήστε την Αριστερά από τη συνείδησή σας!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Όχι Κύριοι! Η Αγία Σοφία Είναι Διμερές Και Εθνικό Πρόβλημα!

Ας μιλήσουμε για τις υπεκφυγές της πολιτικής μας εξουσίας ως προς την ιεροσυλία της τουρκικής πολιτείας.

Σχεδόν δύο ημέρες έχουν παρέλθει από την ιταμή πρόκληση Ερντογάν και όμως ακόμη η ελληνική Πολιτεία δεν έχει προχωρήσει στην παραμικρή λήψη αντιποίνων έναντι της γείτονας, ως προς μια κίνηση, που σαφέστατα και κυρίαρχα στρέφεται κατά τη χώρας μας.

Και αν αμφιβάλλει κανείς για το τελευταίο, δεν έχει παρά να αναγνώσει τις επίσημες και τουλάχιστον χλιαρές αντιδράσεις κάθε μεγάλης δύναμης του Πλανήτη· οι οποίες άλλωστε φαντάζουν απολύτως λογικές, καθ’ότι και επί της ουσίας η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί δεν αντανακλά αρνητικά στα κύρια συμφέροντα καμίας από αυτές.

Η Τουρκία έχει λειτουργήσει ακραία πιο παραδόπιστα και αναθεωρητικά την τελευταία δεκαετία, αμφισβητώντας ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα και την κυριαρχία πλείστων γειτονικών και όχι μόνο χωρών και εισδύοντας παράτολμα σε χώρους συμφερόντων μεγαλύτερων της δυνάμεων και όμως δεν έχει δεχθεί την παραμικρή ουσιαστική νουθεσία και τιμωρία ως προς τη δράση της, από τη Διεθνή Κοινότητα.

Θα ήταν λοιπόν αστείο πραγματικά να νομίζει κανείς, πως θα συμβεί κάτι τέτοιο με αφορμή την τεμενοποίηση ενός μνημείου της επικράτειας της, που μάλιστα και παρά την τεράστια ιστορική και πολιτιστική του αξία, δεν εκφράζει παρά τις ιδιαίτερες αντιλήψεις και παραδόσεις μιας και μόνο κύριας δύναμης του Κόσμου, της Ρωσικής Ομοσπονδίας· που και αυτή όμως ακόμη και βάσει των αντιδράσεων της, δε φαίνεται διατεθειμένη να διαταράξει την επισφαλή συμμαχία της με την Τουρκία, χάριν ενός ναού, έστω και τόσο σημαντικού.

Η δε θρησκευτική πτυχή του θέματος, μάλλον υπερεκτιμάται ως προς τις διαθέσεις των κρατών του Κόσμου και ιδίως της Δύσης, όχι μόνο λόγω του διαφορετικού κατά βάσει χριστιανικού δόγματος αυτής, αλλά κυρίως λόγω της μικρής έως και ανύπαρκτης επιρροής του απαξιωμένου και διωκόμενου ουσιαστικά χριστιανικού αισθήματος σε αυτήν.

Ας είμαστε λοιπόν ρεαλιστές αγαπητοί φίλοι και ας αντιληφθούμε πως το όλο θέμα αφορά ουσιαστικά μόνο τη γείτονα και εμάς· τη γείτονα και την ηγεσία της ως κίνηση μικροπολιτικού συμφέροντος και επιβεβαίωσης της ισλαμικής και αντιδυτικής της στροφής και εμάς ως χλευασμός του θρησκευτικού μας αισθήματος και κυρίαρχα του εθνικού μας μύθου.

Καθώς προφανέστατα η Αγία Σοφία δεν αποτελεί απλά έναν ορθόδοξο χριστιανικό ναό και συνεπώς αντικείμενο και επίκεντρο λατρείας των Ελλήνων Ορθοδόξων, αλλά παράλληλα και ουσιαστικά ενσάρκωση του αφηγήματος του σύγχρονου ελληνισμού, που παρά τις νεοελληνικές αστικές και διεθνιστικές φαντασιώσεις, συνίσταται στην εδαφική ολοκλήρωση του μεσαιωνικού ελληνικού χώρου και όχι στην Πολυπολιτισμικότητα και το Δικαιωματισμό.

Φαντάζει λοιπόν απολύτως λογικό και αυτοσυντηρητικό, η ελληνική πολιτεία να αντιδράσει μονομερώς έναντι της Τουρκίας για την αισχρή αυτή προσβολή, με τη λήψη αναλογικών και λελογισμένων αντιποίνων.

Και όχι φυσικά με τη ψευδαίσθηση, πως κάτι τέτοιο θα επαναφέρει την Αγία Σοφία στην πρότερη χρήση της· κάτι τέτοιο μάλλον πρέπει να αποκλείεται-άνευ στρατιωτικού απροόπτου και τετελεσμένου-για την επόμενη τουλάχιστον γενιά.

Τα όποια αντίποινα λάβει υποθετικά η ελληνική Κυβέρνηση, θα πρέπει να έχουν ως στόχο την εμπέδωση αισθήματος συνεπειών και τιμωρίας στους γείτονες μας και κυρίως τη διάσωση του πληγωμένου εθνικού φρονήματος και της εναπομείνουσας υπόληψης που έχει η ελληνική πολιτεία μεταξύ των υπηκόων της.

Τι βλέπουμε όμως να συμβαίνει αντ’αυτού;

Μα προφανώς και κατά την πάγια νεοελληνική παρελκυστική συνήθεια, την ελληνική κυβέρνηση και τα συγκοινωνούντα με αυτήν διεθνιστικά και ευρωπαϊστικά παραμάγαζα, να ”ρίχνουν την μπάλα” στην ευρωπαϊκή ”εξέδρα”, προς υποτιθέμενη μετατροπή του διμερούς αυτού προβλήματος με την Τουρκία, σε συνολικό ευρωπαϊκό.

Που βέβαια και θεωρητικά φαντάζει θετική στρατηγική, καθ’ότι προφανέστατα τα κράτη της Ένωσης συνολικά συνιστούν μεγαλύτερο γεωπολιτικό μέγεθος από την Ελλάδα. Προϋποθέτει όμως επί της ουσίας, ένα τέτοιο πολιτικό και οικονομικό απόθεμα από πλευράς της χώρας μας, ώστε οι εταίροι μας και ιδίως οι δανειστές μας Γερμανοί, να παραβλέψουν τις όποιες εμπορικές και στρατηγικές τους σχέσεις με την Τουρκία και να μετατρέψουν τα δικά μας προβλήματα και σε δικά τους.

Κάτι που σαφέστατα δε συμβαίνει ποτέ, με αποτέλεσμα εν τέλει και κατά συνέπεια, η Ελλάς να απαντά στις αναθεωρητικές κινήσεις της Τουρκίας, με ανούσιες φραστικές επικρίσεις και καταδικαστικές δηλώσεις και μόνο.

Πρόκειται δηλαδή επί της ουσίας για απλή προσπάθεια επιμερισμού των ευθυνών των φοβικών μας κυβερνήσεων με το διεθνή παράγοντα, που σε συνδυασμό με τον επικοινωνιακό μετριασμό της κρίσης στο εσωτερικό, απλά αναπαράγει την ίδια μονομερή υποχωρητικότητα της Ελλάδας και επιβραβεύει ουσιαστικά την επιθετική πολιτική της γείτονας.

Ανάθεμα λοιπόν στην τουρκική πολιτεία για τη βλασφημία της και ντροπή και αίσχος στο ελληνικό πολιτικό σύστημα για τη φοβικότητα και την αδιαφορία του.

Η Αγία Σοφία ήταν, είναι και θα παραμείνει ελληνική!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.

Βίντεο: https://www.bitchute.com/video/Oke3C6ZXo9I7/ https://www.brighteon.com/0b11e214-3e83-4b0d-9eb6-a769fd7ffa47


Όχι. Δεν είναι υποχρέωση του Τύπου να μας τρομοκρατεί ως προς τον κινέζικο ιό.

Ας μιλήσουμε για το χρηματισμό των βοθροκάναλων ως προς τον κινέζικο ιό.

Ακούω και διαβάζω συνεχόμενα απόψεις του τύπου: ”τα κανάλια έπρεπε να κάνουν καμπάνια για τον κινέζικο ιό από μόνα τους και χωρίς δημόσιο χρήμα.”

Είναι προφανές πως όσοι ομιλούν έτσι έχουν μαύρα μεσάνυχτα ως προς το ρόλο του Τύπου και την έννοια της ελευθεροτυπίας.

Δεν είναι υποχρέωση του Τύπου να αναμασά αδιαμαρτύρητα το αφήγημα της εκάστοτε Κυβέρνησης, ακόμη και όταν πρόκειται για σχέδιο αντιμετώπισης μιας επιδημίας.

Είναι όμως υποχρέωση του-εφόσον φυσικά θέλει να λειτουργεί ως επόπτης της Εξουσίας- να θέτει ερωτήματα και αμφιβολίες και να προβάλλει και την πιο αιρετική και μειοψηφική γνώμη.

Ο Τύπος και εξαιτίας της μηδαμηνότητας του ατόμου στη σύγχρονη κοινωνία μας, είναι το μόνο μέσο έκφρασης και προβολής ουσιαστικά, που διαθέτει εκείνο, προκειμένου να μη συντρίβεται κάτω από το βάρος της κοινής γνώμης και της αδυσώπητης πλειοψηφίας, πόσο μάλλον για αμφιλεγόμενες καταστάσεις, που ενέχουν σημαντικούς κινδύνους για την προσωπική του ευμάρεια και ευζωία.

Αν είχαμε λοιπόν πραγματικά ελεύθερο και ανιδιοτελή Τύπο, θα έπρεπε να ακούγονται όλες οι φωνές περί της επιδημίας σε αυτόν, ακόμη και εκείνες του μηδενισμού της ή της αδιαφορίας έναντι αυτής.

Κάτι μάλιστα, που θα βοηθούσε και το ίδιο το αφήγημα της καραντίνας και των μέτρων προστασίας, καθ’ότι θα αποκτούσε περαιτέρω αληθοφάνεια και αξιοπιστία, μέσω της αντιπαράθεσης του με συνωμοσιολογικές και ακραία υλιστικές ρητορικές.

Αντ’αυτού, έχουμε Τύπο που εξαγοράζεται προκειμένου να πουλά μηχανικά ακραία κινδυνολογία και εκφοβισμό ως προς την επιδημία και μηδενική κριτική ως προς τη γενικότερη πολιτική της Κυβέρνησης.

Λογικός απολύτως λοιπόν είναι ο ξεδιάντροπος χρηματισμός των τηλεοπτικών καναλιών, με βάση την προσπάθεια επιβολής της Εξουσίας και την αδηφάγα επέκταση της σε κάθε δραστηριότητα των Πολιτών.

Παράλογος εντελώς είναι όποιος θαρρεί πως ο Τύπος και το δημοκρατικό πολίτευμα στη χώρα βαίνουν καλώς.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Εσύ «Διαιρείς» Και Η Αριστερά Βασιλεύει.

Ας μιλήσουμε για την απόλυτη υποκρισία της καταχθόνιας Αριστεράς.

Έχετε αλήθεια αναρωτηθεί ποτέ, πόσο ανεστραμμένη είναι η πολιτική σας θέση και άποψη στην κοινωνία;

Γιατί αλήθεια αγαπητοί φίλοι, χαρακτηρίζεστε περιθωριακοί, ακραίοι και αντικοινωνικοί;;

Επειδή πράγματι δράτε παρά τα φυσιολογικά ένστικτα και αντιλήψεις της πλειοψηφίας ή επειδή απλά αντιδράτε σε νεοπαγείς και επιβαλλόμενες κοινωνικές νόρμες και αντιλήψεις;

Μήπως απλά ζείτε σε μία κοινωνία, τόσο καθοδηγούμενη νοητικά και συνειδησιακά από δυναμικές και υπονομευτικές μειοψηφίες, ώστε είναι δυνατό σε αυτήν, εκείνες να χαρακτηρίζονται ως φορείς της κοινής γνώμης και κανονικότητας και εσείς που απλά και φυσιολογικά πολεμάτε την κοινωνική αναδόμηση και αποδόμηση, να χαρακτηρίζεστε ως αντικοινωνικά και ανατρεπτικά στοιχεία;

Μήπως δηλαδή τελικά, οι ιδεολογικοί σας αντίπαλοι έχουν κατορθώσει να προβάλλουν σε εσάς, κάθε δική τους ανατρεπτική και διασπαστική συμπεριφορά;

Γιατί, ποιοι αλήθεια είναι εκείνοι, που εισάγουν το νέο και επαναστατικό στην κοινωνία και ποιοι εκείνοι που εντείνουν και αναμοχλεύουν σε κάθε ευκαιρία τις διαφορές και αντιθέσεις μεταξύ των ανθρώπων;

Ποιοι είναι εκείνοι που πιέζουν και πειθαναγκάζουν ατελείωτα την πλειοψηφία και την Εξουσία, προς υποδοχή εκατομμυρίων αλλοεθνών από κάθε γωνιά της Γης, παντελώς ασύμβατων πολιτισμικά και οικονομικά ανταγωνιστικών προς τους ιθαγενείς, με φυσιολογικό αποτέλεσμα την ένταση των διαφυλετικών και διαπολιτισμικών αντιθέσεων και μισών και εν τέλει τον πραγματικό ρατσισμό;

Ποιοι είναι εκείνοι που προωθούν την ευφάνταστη και δυστοπική πολυπολιτισμικότητα, την έχουσα ως αποτέλεσμα τη διάσπαση της κοινωνίας σε πλήθος αυτόνομων και ξένων μεταξύ τους κοινοτήτων και παράλληλα τη μεταφορά σε αυτήν κάθε εθνικής και πολιτισμικής αντιπαράθεσης του Κόσμου;

Ποιοι είναι εκείνοι που ενοχοποιούν ως προνομιούχους τους Λευκούς της Δύσης, ακόμη και τους ιθαγενείς Ευρωπαίους και Έλληνες και παράλληλα δικαιολογούν κάθε ανάστροφο ρατσισμό, με λογικότατο αποτέλεσμα την ανάπτυξη πραγματικού λευκού εξτρεμισμού;

Ποιοι είναι εκείνοι που πολεμούν με νύχια και με δόντια τη χριστιανική θρησκεία των ιθαγενών και παράλληλα υποστηρίζουν αναφανδόν μία θρησκεία ξένη και καταφανέστατα και ακραία μισαλλόδοξη και βίαιη, περιθωριοποιώντας έτσι τους πιστούς της πρώτης και αποθρασύνοντας εκείνους της δεύτερης;

Ποιοι είναι εκείνοι που καθιστούν τη συνύπαρξη ανδρών και γυναικών ανταγωνιστική και σχεδόν πολεμική, χρεώνοντας κάθε φυσιολογική διαφοροποίηση των δύο στους άνδρες και εντείνοντας έτσι τη μνησικακία και τον πραγματικό μισογυνισμό μεταξύ των τελευταίων;

Ποιοι είναι εκείνοι που κανονικοποιούν κάθε είδους ακραία μειοψηφικής και παρεκκλίνουσας σεξουαλικής και όχι μόνο συμπεριφοράς και βομβαρδίζουν με αυτήν σε βαθμό κορεσμού και πνιγμού την πλειοψηφία;

Ποιοι είναι εκείνοι που δαιμονοποιούν τις βασικές βιολογικές ανάγκες του ανθρώπου, ακόμη και την ίδια του την κυριαρχία και συνέχεια επί του πλανήτη αυτού, θέτοντας ουσιαστικά τον άνθρωπο κατά του ίδιου του είδους του;

Ποιοι είναι εν τέλει εκείνοι που απαγορεύουν οποιονδήποτε δίκαιο δημόσιο διάλογο, που λογικά θα οδηγούσε στην αλληλοκατανόηση και μετριοπάθεια, καθ’ότι κάτι τέτοιο θα νομιμοποιούσε τον αντίλογο και συνεπώς θα οδηγούσε στο ξεμπρόστιασμα των παρανοϊκών αφηγημάτων τους και της διασπαστικής τους δραστηριότητας;

Μα φυσικά αυτοί που αποκαλούν εσάς περιθωριακούς και ταραχοποιούς, ενώ προφανέστατα εκείνοι είναι οι απόλυτοι εχθροί και υπονομευτές της κοινωνικής μας γαλήνης και συνοχής!

Φτάνει πια με τις ψευδαισθήσεις και την ανεστραμμένη πραγματικότητα!

Πίσω οι κλόουν στα τσίρκο!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Ναι. Είναι η νέα ηθικολογική αριστοκρατία, ηλίθιε.

Ας μιλήσουμε για τους νέους αριστοκράτες και μονοπωλητές των ηθών.

Εσύ!

Εσύ ανήθικε ρατσιστή, σεξιστή και παν-ιστή!

Εσύ κακόμοιρε και δυστυχή καρπαζοεισπράκτορα του δικαιωματισμού, της κλιματοπληξίας και της πολυπολιτισμικότητας!

Σκέφτηκες ποτέ, πόσο εύκολη και ωφέλιμη είναι για τους τους ηθικούς σου επικυρίαρχους, η προώθηση και επικρότηση των πάσης φύσεως κοινωνικών αγώνων και κινημάτων, που δυναστεύουν τη συνείδηση και τη ζωή σου ολόκληρη;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να είσαι υπέρμαχος της πολυπολιτισμικότητας, όταν η μόνη σου εμπειρία από άλλες πολιτισμικές συμπεριφορές είναι εκείνες τις οποίες πλήρωσες να βιώσεις σε τροπικούς τουριστικούς παραδείσους;

Ξέρεις πόσο εύκολα λες μπράβο στο Μεγάλο Περίπατο, όταν έχεις την άνεση να εργάζεσαι δίπλα ή και μέσα στο σπίτι σου ή όταν βλέπεις το άστυ από το προάστιο σου ως μεγάλο ζωολογικό κήπο;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να υπερασπίζεσαι κλιματόπληκτα αφηγήματα και να ασπάζεσαι χιλιαστικές περιβαλλοντολογικές δοξασίες, όταν ο λογαριασμός σου της Δ.Ε.Η., ισούται με το ωρομίσθιο σου;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να δηλώνεις πως μόνο οι μαύρες ζωές μετρούν, όταν δεδομένα και νομοτελειακά οι ζωές των πάντων αξίζουν λιγότερο από τη δική σου;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να συμφωνείς με τη χαλαρή και περιορισμένη αστυνόμευση, όταν ζεις σε αστικό φρούριο με στρατιές ιδιωτικών και όχι μόνο φυλάκων, αποστειρωμένο από παραβατικά στοιχεία και προλετάριους;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να υπερθεματίζεις τα ανοιχτά σύνορα και την ελεύθερη μετανάστευση, όταν μπορείς και μεταφέρεις τα εκατομμύρια σου οπουδήποτε στον Κόσμο και όταν έχεις εγγυημένο το διορισμό και την αποκατάστασή σου σε κάποια ευρωπαϊκή ή διεθνιστική γραφειοκρατία και Μ.Κ.Ο.;

Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να δηλώνεις αντιρατσιστής και υπέρμαχος του πολυφυλετισμού, όταν ζεις σε ακραία μονοφυλετική συνοικία και κοινότητα και η αντίληψή σου ως προς τι άλλες φυλές περιορίζεται στο μεγάλο υποτιθέμενα αφρικανικό φαλλό;

Ξέρεις πόσο εύκολα κηρύττεις στους άλλους την εθελούσια καραντίνα, όταν τα εισοδήματα σου τρέχουν περισσότερο από εσένα ή όταν πληρώνεσαι για να κάθεσαι και να ηθικολογείς στους υπόλοιπους;

Ξέρεις πόσο εύκολα επικροτείς το φιλελεύθερο σωφρονισμό και τις ποινές-τουρισμό, όταν έχεις πλουτίσει φοροδιαφεύγοντας και καταχρώμενος δημόσιο χρήμα και ενδίδεις παράλληλα σε κάθε εκφυλισμένη ασωτία;

Ξέρεις πόσο εύκολα ηθικολογείς στους άλλους περί μειονοτήτων και δικαιωμάτων αυτών, όταν επιδιώκεις την ασυλία για το δικό σου σεξισμό, ρατσιτσμό και -ισμό πάσης φύσεως;

Ξέρεις τέλος, πόσο όμορφο φαντάζει να σε λατρεύει η πλέμπα για την ηθική σου ανωτερότητα και όχι μόνο να σε ζηλεύει για τον πλουτισμό και την ευμάρεια σου;

Ναι, είναι η νέα ηθικολογική αριστοκρατία, ηλίθιε.

Και όπως κάθε αριστοκρατία στην Ιστορία, έτσι κι εκείνη θέλει να νομίζεις πως είσαι ανήθικος αγροίκος και κολίγος.

Δείξε της λοιπόν και εσύ, πόσο άξεστος αρνητής της ”ηθικής” της είσαι.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Μερικές αλήθειες για τα ποσοστά του Προέδρου Τραμπ.

Ας μιλήσουμε περί των επερχόμενων αμερικανικών προεδρικών εκλογών.

Δε χωρά αμφιβολία αγαπητοί φίλοι, πως οι δημοσκοπήσεις αποτελούν σημαντικότατη ένδειξη των διαθέσεων της κοινής γνώμης και κρίσιμο εργαλείο κάθε προεκλογικής εκστρατείας κάθε κόμματος, που επί της ουσίας εκκινεί από την επομένη των περασμένων εκλογών.

Παρά δε, τις επιμέρους σημαντικές αποκλίσεις ιδιαίτερα μονομερών και μεροληπτικών μετρήσεων, που χαρακτηρίζουν τους ιδιαίτερα πολωμένους πολιτικά καιρούς μας, οι δημοσκοπήσεις-τουλάχιστον υπό συγκεντρωτική μορφή-προσεγγίζουν σταθερά και διαχρονικά την εκάστοτε λαϊκή ετυμηγορία· κάτι, που προφανώς ισχύει και για τις Η.Π.Α..

«Μα Πάρι», θα με ρωτήσετε, «πιστεύεις ειλικρινά τους αριθμούς που εμφανίζουν ως προς τη διαφορά Τραμπ-Μπάιντεν, τα αμερικάνικα μέσα και οι δημοσκοπικές εταιρείες;»

Δυστυχώς ή ευτυχώς ναι.

Και εγώ, καθόλου δε χαίρομαι για τις διαφορές 6, 8 και 10 μονάδων που αυτές αποτυπώνουν, ως προς τη δημοφιλία των δύο υποψηφίων. Καταλαβαίνω όμως, πως αυτές προκύπτουν απολύτως λογικά, βάσει των δημογραφικών και πολιτικών συνθηκών των Η.Π.Α. και πως καθόλου δεν αντανακλούν το τελικό αποτέλεσμα και ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από την εκλογή στην Προεδρία της Υπερδύναμης.

Καταρχάς πρέπει να νοήσουμε, πως ο εκλογικό σύστημα για την αμερικανική προεδρία, δεν είναι αναλογικό, αλλά πλειοψηφικό και εκλεκτορικό.

Νικητής δηλαδή στις προεδρικές εκλογές στην εκάστοτε Πολιτεία, αναδεικνύεται εκείνος που συγκεντρώνει απλά περισσότερες ψήφους από τον αντίπαλο του και κατά συνέπεια τους εκλέκτορες που αναλογούν στη συγκεκριμένη πολιτεία και νικητής συνολικά στην Ομοσπονδία, εκείνος που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο αριθμό εκλεκτόρων.

Με απλά λόγια, η απόλυτη αριθμητική υπεροχή ως προς τις ψήφους, καμία απολύτως διαφορά δεν ποιεί, εφόσον αυτή εκφράζεται σε ολίγες πολυάνθρωπες Πολιτείες, όπως της Νέας Υόρκης και της Καλιφόρνιας.

Όταν λοιπόν βλέπουμε τόσο μεγάλες διαφορές σε δημοσκοπήσεις στις Η.Π.Α., πρέπει πάντα να λαμβάνουμε υπόψη, πως αυτές περιλαμβάνουν και υπαρκτές αριθμητικές πλειοψηφίες σε δημοκρατικά ελεγχόμενες πολιτείες, που όμως δεν καθορίζουν το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών.

Κατά δεύτερον, δεν πρέπει ποτέ να πέφτουμε στην παγίδα να λαμβάνουμε ως αξιόπιστη εικόνα, το αποτέλεσμα μιας και μόνο δημοσκόπησης, καθ’ότι αυτή μπορεί κάλλιστα-και ιδίως στην περίπτωση τηλεοπτικών σταθμών-να γίνεται σε επιλεγμένο και στοχευμένο πολιτικά κοινό. Μπορεί δηλαδή-και συμβαίνει συχνά-αυτή να λαμβάνει χώρα σε περιοχή γνωστή ως προς την κομματική της κατανομή και νομιμοφροσύνη.

https://53eig.ht/2Buid5o

Προκειμένου να έχουμε όσο το δυνατό πιο αντικειμενική αντίληψη ως προς τη διαφορά δημοφιλίας των δύο υποψηφίων, είναι απαραίτητο να παρακολουθούμε τον εθνικό μέσο όρο των δημοσκοπήσεων, που και αυτός ακόμη φαντάζει μονομερής, εξαιτίας της σαφέστατης και εκφρασμένης σε ακραίο βαθμό μεροληψίας εις βάρος του Ντόναλντ Τραμπ, των περισσότερων δημοσκοπικών εταιρειών και μέσων παραπληροφόρησης στις Η.Π.Α., εκκινώντας από τις τραγικές πραγματικά προβλέψεις εκλογής της Χίλαρι Κλίντον το 2016.

Έχοντας λοιπόν ως σημείο αναφοράς τον εθνικό μέσο όρο, βλέπουμε πως ο Πρόεδρος Τραμπ κινείται στο 42-43%, μόλις 3-4 μονάδες από το ποσοστό που του έδωσε τη νίκη στις προηγούμενες εκλογές και μάλιστα, μετά από 5 μήνες ατελείωτων χτυπημάτων στην εσωτερική γαλήνη των Η.Π.Α. και φυσικά την Προεδρία του, από την απώλεια 120.000 Αμερικανικών λόγω του κινέζικου ιού και την οικονομική κατάρρευση λόγω του τελευταίου, ως και τις μαζικές ταραχές με αφορμή το θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ, που αν μην τι άλλο, θα ανέμενε κανείς, πως θα έριχναν τις πιθανότητες επανεκλογής του στα Τάρταρα.

Κατά τρίτον και ίσως σημαντικότερα, η προεκλογική εκστρατεία μόλις τώρα πραγματικά εκκινεί υπό πραγματικούς και συνηθισμένους πολιτικούς όρους.

Μόλις το περασμένο Σάββατο έλαβε χώρα η πρώτη προεκλογική συγκέντρωση και μόλις χθες ανακοινώθηκε η συμφωνία των δύο πλευρών για τηλεοπτικά ντιμπέιτ. Δραστηριότητες, που σαφέστατα ευνοούν τον τωρινό Πρόεδρο, λόγω του φοβερά ανώτερου ενθουσιασμού της βάσης του και της προφανούς νοητικής ανισορροπίας του αντιπάλου του και οι οποίες ήταν και εκείνες που του έδωσαν τη νίκη στις προηγούμενες εκλογές, όπου κατάφερε να συντρίψει επί προσωπικού και να ξεπεράσει κατά πολύ σε ενεργητικότητα και προβολή, τη σαφώς πιο δημοφιλή και πιο ”ζωντανή” από το Τζο Μπάιντεν, Χίλαρι Κλίντον.

Καταστάσεις και πραγματικότητες, που εξηγούν παρεμπιπτόντως και τη συστηματική προσπάθεια μηδενισμού των συνήθων προεκλογικών διαδικασιών από πλευράς Δημοκρατικών, με τη δικαιολογία του κινέζικου ιού και παρά την υποκριτικότατη ανοχή τους σε συστηματικές ταραχές και δημόσιους συγχρωτισμούς, με μοναδικούς κατά τα φαινόμενα στόχους, το πλιάτσικο και την αποδόμηση του Προέδρου.

Μην απελπίζεστε λοιπόν με τους αριθμούς, πόσο μάλλον όταν αυτοί τίθενται εκτός του πραγματικού πολιτικού πλαισίου.

Αναλογιστείτε δε καλύτερα, πόσο θα βαρύνει εν τέλει στην υποψηφιότητα Μπάιντεν, η υποστήριξη στις παναμερικανικές ταραχές, η μη καταδίκη της πολιτικής βίας και των πλιατσικολόγων και κυριότερα ο εμμονικός και πολιτικά σκόπιμος περιορισμός των Αμερικανών πολιτών στις ”μπλε” Πολιτείες της χώρας.

Πιστέψτε.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.