ΚΕΙΜΕΝΑ TAXO PARI

Γιατί Τόσο Μίσος Κατά Της Αγαθής;

Ας μιλήσουμε για την προσπάθεια διαδικτυακού κανιβαλισμού της Αγαθής.

Όπως λογικά θα έχετε αντιληφθεί οι περισσότεροι, τις τελευταίες ημέρες εκτυλίσσεται ένα ιδιαιτέρως άγριο κυνήγι μαγισσών από διαδικτυακές ορδές Δικαιωματιστών κανιβάλων συνειδήσεων, με στόχο τη συμπαθή συναγωνίστρια Αγαθή.

Αφορμή και αιτία του όλου αυτού σάλου, το βίντεο της «Γιατί Δεν είμαι φεμινίστρια». Μια απαρίθμηση ουσιαστικά επιχειρημάτων κατά του σύγχρονου Φεμινισμού, που αν και αξιόλογη, δε συνιστά προφανώς την πρώτη και ούτε φυσικά την τελευταία ανάλογη αποδόμηση του δικαιωματικού αυτού κινήματος στην Ελλάδα.

Εδώ και χρόνια, πλείστοι διαδικτυακοί Δεξιοί και όχι μόνο σχολιαστές, ανάλογης και μεγαλύτερης ίσως απήχησης, αποδομούν συστηματικά και ανατέμνουν κυριολεκτικά τα αποσυνδεδεμένα από τη Λογική και την Επιστήμη δικαιωματικά κινήματα και αφηγήματα και παρά ταύτα περνούν σχεδόν απαρατήρητοι, κάτω από τα ραντάρ του Δικαιωματισμού.

Γιατί λοιπόν θα αναρωτηθείτε τόσο μένος κατά της Αγαθής Χριστιάνας.
Σε τι διαφέρει η Αγαθή από όλο τον υπόλοιπο χώρο;

Μα προφανέστατα ως προς το γεγονός πως είναι γυναίκα!
Ένα υποτιθέμενο δηλαδή θύμα, μέλος της φαντασιακής κοινότητας των καταπιεσμένων από την Πατριαρχια Ελληνίδων.
Και όπως καταλαβαίνετε αγαπητοί φίλοι, το αφήγημα περί συνολικής αδικίας, καταπίεσης και θυματοποίησης μπορεί να λειτουργεί μόνο, εφόσον τα μέλη του κοπαδιού, βελάζουν στον ίδιο σκοπό ή τουλάχιστον σιωπούν.

Οι Δικαιωματιστές και ειδικότερα οι Φεμινίστριες μπορούν να αδιαφορήσουν για οποιαδήποτε αποδόμηση των κηρυγμάτων τους, αρκεί αυτή να προέρχεται από άτομα που βρίσκονται εκτός των
υποτιθέμενων κοινοτήτων και μειονοτήτων τους, δηλαδή από τους καταπιεστές και σεξιστές Λευκούς άνδρες.

Ότι εκφέρεται από εκείνους, είναι απλούστατα και νομοτελειακά σεξιστική
και εξουσιαστική επί των γυναικών ρητορική και συνεπώς δεν απαιτεί περαιτέρω αντίδραση, από την πλήρη αδιαφορία και απαξίωση.

Ή έτσι τουλάχιστον θαρρούν πως λειτουργεί ο κόσμος, ατενίζοντας τον μέσα από τη φούσκα τους.

Εκείνο που πραγματικά εξοργίζει τις Φεμινίστριες και είναι πραγματικά απαράδεκτο για εκείνες, είναι τέτοιες αποδομητικές για το Φεμινισμό ρητορικές, να εκφέρονται από άτομα, που ανήκουν στην υποτιθέμενα καταπιεσμένη από την Πατριαρχία κοινότητα των γυναικών, καθώς κάτι τέτοιο συνιστά ευθεία αποστασία από το κοπάδι και προφανώς ισχυρότατη
παρότρυνση προς ανάλογη συμπεριφορά.

Τι ποιο μηδενιστικό αλήθεια για ένα αφήγημα καταπίεσης, από την ασυμφωνία και την άρνηση του από το υποτιθέμενο αντικείμενο και δέκτη της αδικίας του και τι μεγαλύτερος περίγελος ως προς την συνοχή του αντίστοιχου κινήματος;

Καθώς εν τέλει έτσι αντιλαμβάνονται οι Δικαιωματιστές τους ανθρώπους που αυθαίρετα ομαδοποιούν και υπερασπίζονται, ως πειθήνια
δηλαδή όργανα της κοινωνικής αποδήμησης που ονειρεύονται και φυσικά και κύρια ίσως, της οικονομικής τους αποκατάστασης.

Και έτσι ανάλογα πρέπει να αντιδρούν οι γυναίκες ειδικότερα, στην εργαλειοποίση και τη νοητική τους αγελοποίηση.

Εύγε λοιπόν στην Αγαθή για το θάρρος της και μακάρι να ακολουθήσουν και άλλες Ελληνίδες το παράδειγμα της.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Το Μαρτύριο Του Να Είσαι Αριστερός…

Ας μιλήσουμε για το μαρτύριο του να είσαι Αριστερός στην Ελλάδα και όχι μόνο…

Αλήθεια αγαπητοί φίλοι, έχετε αναρωτηθεί ποτέ, πόσο δύσκολη είναι η ζωή των αριστερών ιδεολογικών σας αντιπάλων;

Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι, να εχθρεύεσαι την Κοινωνία, να απαιτείς και να συμβάλλεις ενεργά στην αποδόμηση και καταστροφή της και εκείνη να μη σου αναγνωρίζει ποτέ και αντ’αυτού να σε αντιμετωπίζει ως δύναμη προόδου και κοινωνικής συνοχής;

Να βανδαλίζεις, να καταστρέφεις, να ληστεύεις και να φονεύεις αθώους ανθρώπους και όχι μόνο να δικαιολογεί ο Τύπος τις πράξεις σου αυτές ως πολιτικό ακτιβισμό, αλλά και να αντιμετωπίζεις φυλάκιση το πολύ 15 ετών για το οτιδήποτε;

Να καταλαμβάνεις και να κατέχεις παράνομα δημόσιο και ιδιωτικά κτίρια, ακόμη και ολόκληρη συνοικία των Αθηνών και να την μετατρέπεις σε άνδρο πάσης φύσεως παραβατικής συμπεριφοράς και η Πολιτεία και η Κοινωνία να παρακολουθούν άβουλες και άπραγες, ωσάν αυτό να αποτελεί αποκλειστικό πολιτικό σου δικαίωμα;

Να βοηθάς ενεργά στην παράνομη είσοδο αλλοδαπών στη χώρα και όχι μόνο να μην τιμωρείσαι μαζί με εκείνους, αλλά αντιθέτως να ανακηρύσσεσαι ήρωας του Ανθρωπισμού και εκείνοι Πρόσφυγες;

Να μολύνεις ατιμώρητα κάθε τοίχο του άστεως με συνθήματα μίσους και καλέσματα σε κρεμάλες για τους ιδεολογικούς σου αντιπάλους;

Να καθιερώνεις και να κανονικοποιείς ετήσιους μαζικούς βανδαλισμούς στη μνήμη και στο όνομα νεκρών και κατά βάση παραβατών ομοϊδεατών σου και η Κοινωνία να συναινεί στην ανωμαλία αυτή, μην τυχόν και χαρακτηριστεί φασίζουσα και οπισθοδρομική;

Να ανοίγεις την τηλεόραση και να υπάρχουν σε αυτήν αποκλειστικά σειρές υλιστικές και ηδονιστικές, μουλτικούλτι-δικαιωματικά τοκ σόου και ριάλιτι και πολιτικές εκπομπές, εντελώς αποστειρωμένες από οτιδήποτε και οποιονδήποτε συντηρητικό, εθνικιστικό και γενικότερα αντιδραστικό στη δική σου καθεστηκυία κοσμοθεωρία;

Να πηγαίνεις στο σινεμά και να υπάρχουν σε αυτό αποκλειστικά ελληνικές ταινίες με περιεχόμενο ιστορικές νίκες ή και ήττες της Αριστεράς και ωσάν η ελληνική ιστορία να ξεκινά με τη γερμανική κατοχή και να τελειώνει με τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;

Να μην υπάρχει σχεδόν κανείς προβεβλημένος τραγουδιστής και γενικότερα καλλιτέχνης, που να μην είναι ομοϊδεάτης σου και να μην πολιτικοποιεί σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό την Τέχνη του;

Να φοιτάς στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο και στο Πανεπιστήμιο και να νιώθεις πως βρίσκεσαι σε μεταμαρξιστικό παράδεισο, όπου η πλειοψηφία των καθηγητών, όχι μόνο συμφωνεί μαζί σου, αλλά και καλεί να ριζοσπαστικοποιηθείς ακόμη περισσότερο;

Να χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε ρητορική, που αντιστρατεύεται την ιδεολογία σου και ιδίως τα δικαιωματικά αφηγήματα που συνδέονται με αυτήν, ως ρητορική μίσους και φασισμός και μάλιστα να μπορείς έτσι να κρύβεις το δικό σου μισογυνισμό, ρατσισμό και πάσης φύσεως -ισμό;

Να γίνεσαι αρεστός σε κάθε πολιτικά ορθή παρέα και ιδίως γυναικεία, εξοβελίζοντας τον ανταγωνισμό με τη συγκαταβατικότητα και τον υποτιθέμενο φεμινισμό σου;

Να εμφανίζεσαι μόνιμα ως φιλάνθρωπος και προστάτης της Γης, χωρίς ποτέ όμως να απαιτείται για αυτό κάποια προσωπική σου θυσία και ρίσκο, όπως η στέγαση και συντήρηση λαθρομεταναστών ή η άμεση φιλανθρωπική δράση στην Αιθιοπία ή απλά το οριστικό κλείσιμο του αιρ κοντίσιον στην οικία σου;

Να δικαιολογείς μόνιμα τη δική σου τεμπελιά και αταλαντοσύνη, ως κοινωνική αδικία και μηχανισμό, δαιμονοποιώντας συνεχόμενο το μόχθο, το ταλέντο και τη φαντασία των άλλων;

Να δομείς την ιδεολογία και την πολιτική σου ύπαρξη στην κρατική ιδιοποίηση και αναδιανομή του πλούτου που παράγουν άλλοι, ικανοποιώντας έτσι το φθόνο της πλέμπας, που ο ίδιος καλλιέργησες;

Να είσαι πρώτος επιλαχών κηφήνας σε κρατικές και υπερεθνικές υπαλληλίες και σκοπούς, που ο ίδιος εν πολλοίς δημιούργησες μέσω της αντικοινωνικής σου προπαγάνδας και δράσης;

Να έχεις πλήρη σχεδόν ασυλία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να κανιβαλίζεις ελεύθερα και αγεληδόν με τους ομοϊδεάτες σου, κάθε ιδεολογικό σου αντίπαλο ή απλά άτυχο συνάνθρωπό σου;

Να εμφανίζεσαι ως επαναστάτης και αντισυστημικός και να το πιστεύεις κιόλας, τη στιγμή που το σύστημα εξουσίας ικανοποιεί και νομοθετεί κάθε αίτημα σου, υποστηρίζει έμπρακτα κάθε κοινωνική σου εκστρατεία και φιμώνει, ως και φυλακίζει τον ιδεολογικό σου εχθρό;

ΌΧΙ, αγαπητοί φίλοι!

Προφανέστατα είναι πανεύκολο ως και προσοδοφόρο να είσαι Αριστερός στην Ελλάς και στη Δύση συνολικά.

Εκείνο, που πραγματικά είναι δύσκολο, είναι να είσαι Συντηρητικός και Εθνικιστής.

Ο πραγματικός δηλαδή επαναστάτης ενάντια στο σύγχρονο κόσμο!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Ο Φανταστικός Κόσμος Του Σήμερα.

Ας μιλήσουμε για τον κόσμο, όπου οι φαντασιώσεις γίνονται πράξη και νόμος.

Θαρρείτε αλήθεια πως η φαντασία περιορίζεται στα μυθιστορήματα και η παράνοια στις δυστοπίες της μεγάλης οθόνης;

Όχι αγαπητοί φίλοι!

Η δυστοπία είναι το σήμερα και ήλθε στον κόσμο μας δια της πίστης στο φανταστικό.

Πιστέψαμε πως οι γυναίκες έχουν τις ίδιες ικανότητες με τους άνδρες, με αποτέλεσμα να επιβάλλουμε την ισότητα, εκεί που είναι αδύνατη, λόγω ακριβώς της διαφοράς ικανοτήτων των δύο φύλων.

Πιστέψαμε χάριν της έκλυτης και ξέγνοιαστης σεξουαλικής δραστηριότητας ανδρών και γυναικών, πως τα έμβρυα δεν είναι άνθρωποι, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η βιολογική συνέχεια των ευρωπαϊκών και δυτικών μας εθνών.

Πιστέψαμε πως ο άνθρωπος μπορεί και διαμορφώνει το κλίμα ενός ολόκληρου πλανήτη, με αποτέλεσμα να ριψοκινδυνεύουμε και να θυσιάζουμε εν τέλει το ύψιστο επίπεδο ευμάρειας και ευζωίας στην ανθρώπινη ιστορία και να συζητάμε σοβαρά ακόμη και τον εθελούσιο αφανισμό του είδους μας.

Πιστέψαμε πως το ελεύθερο εμπόριο και η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας θα φέρουν την παγκόσμια ειρήνη και συνεννόηση, με αποτέλεσμα να μεταφέρουμε και να χαρίσουμε τελικά το μέγιστο μέρος της βιομηχανικής μας παραγωγής στην Ανατολή και να θησαυρίσουν παράλληλα ελιτιστές παγκοσμιοποιητές και τραπεζίτες.

Πιστέψαμε στο φυσιολογικό της παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς και δώσαμε συγχωροχάρτι και ελευθέρας στην παράνοια, με αποτέλεσμα να κυκλοφορούν ανάμεσα μας τρελοί, παριστάνοντες τα μωρά, τα πόνι και τους βρικόλακες.

Πιστέψαμε πως η ύπαρξη των ζώων έχει την ίδια αξία με τη δική μας και πως ο σεβασμός στην πρώτη συνιστά δείγμα της ανθρωπιάς μας, με αποτέλεσμα άνθρωποι πλέον να καταστρέφονται οικονομικά ή ακόμη και να φυλακίζονται, για τη θανάτωση ή απλά κακοποίηση ενός σκύλου ή μιας γάτας.

Πιστέψαμε πως οι εγκληματίες είναι θύματα και πως η κοινωνίας είναι η πηγή και η αιτία της παραβατικότητας, με αποτέλεσμα δολοφόνοι να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να μην μπορούμε καν να υπερασπιστούμε νόμιμα την οικία και την οικογένεια μας.

Πιστέψαμε πως η απάντηση στην ένοπλη βία των εγκληματιών, είναι η απαγόρευση της οπλοκατοχής και οπλοφορίας των πολιτών, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε στο έλεος κάθε παραβάτη και φυσικά της εκάστοτε εξουσίας.

Πιστέψαμε πως το ατελείωτο χάρτινο νόμισμα και ουσιαστικά ο κοπανιστός αέρας είναι η λύση και η πανάκεια για κάθε οικονομικό πρόβλημα, με αποτέλεσμα να μη μας φθάνουν ποτέ τα χρήματά μας και τα κράτη μας να βρίσκονται μόνιμα στο χείλος της χρεωκοπίας και στο έλεος των τραπεζών.

Πιστέψαμε πως το αίμα και η κοινή καταγωγή δεν αποτελούν συστατικό στοιχείο της εκτεταμένης οικογένειας του έθνους, με αποτέλεσμα η εθνικότητα να αποτελεί πλέον συναλλάξιμο προϊόν και οι ευρωπαϊκές κοινωνίες μεταγραφικές αγορές αφρικανικού και ασιατικού ανθρώπινου δυναμικού.

Πιστέψαμε πως τα ζευγάρια ομοφυλόφιλων αποτελούν φυσιολογική μορφή οικογένειας και αναπαραγωγική μονάδα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν σήμερα οικογένειες, που χρειάζονται νομοτελειακά τρίτους για την τεκνοποίησή τους.

Πιστέψαμε πως διαφορετικοί πολιτισμοί μπορούν να συνυπάρξουν ισότιμα, αυτόνομα και ειρηνικά στην ίδια κοινωνία, με αποτέλεσμα να μεταφέρουμε τις παγκόσμιες εθνικές και πολιτισμικές συγκρούσεις στις πόλεις και στις γειτονιές μας.

Πιστέψαμε τέλος-μόνο εμείς οι Έλληνες και οι Δυτικοί…-πως ο Κόσμος δεν έχει σύνορα και όπου γης και πατρίς, με αποτέλεσμα να κατακλύζουμε τις χώρες μας με τους ατελείωτους και κατά βάση ατάλαντους απόκληρους του Τρίτου Κόσμου.

Και έπεται ακόμη περισσότερη πίστη στο παρανοϊκό.

Καλώς ήρθατε λοιπόν στο φανταστικό κόσμο του σήμερα.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Γιατί Ο Δικαιωματισμός Είναι Καταδικασμένος Να Αποτύχει.

Δικαιωματισμός.

Η ιδεολογική και νοητική γάγγραινα της εποχής μας.

Προσφυγολάτρες, lgbtq-abcdefg, φεμινίστριες, οικολόγοι, κτηνολάτρες και πάσης φύσεως άλλοι ακτιβιστές, υποτιθέμενα καταπιεσμένων μειονοτήτων.

Το αποκορύφωμα της δυτικής αισιοδοξίας και της πάσι θυσία επίτευξης της άπιαστης ευτυχίας, εκδηλούμενο ως μόνιμη θυματοποίηση. Το τελικό και παρακμιακό στάδιο του προοδευτισμού, που μην έχοντας αφήσει τίποτα ανέγγιχτο και αναλλοίωτο, προσπαθεί πλέον να συνθλίψει την αρχέγονη ιεραρχία και δομή των ανθρώπινων κοινωνιών, ακόμη και την ίδια τη βιολογία και τη θέση του ανθρώπου εντός της Πλάσης.

Ένα φαινομενικά ασταμάτητο κύμα κοινωνικής αποδόμησης, που όμως εν τέλει είναι καταδικασμένο να τελματώσει και να αποτύχει, εξαιτίας ακριβώς της ανορθολογικής δομής, των αντιτιθέμενων στόχων και της ακραίας υποκρισίας των κινημάτων, που απαρτίζουν το Δικαιωματισμό.

Καταρχάς και σημαντικότερα ίσως από όλα, ο Δικαιωματισμός έχει συνολική νοητή και απαραβίαστη ιεραρχία, η οποία λογικότατα καταπιέζει και συμμορφώνει τις επιδιώξεις αρκετά διαφορετικών ομάδων συμφερόντων.

Οι ακτιβιστές δηλαδή των επιμέρους δικαιωματικών κινημάτων, όντες υπό την εκτεταμένη ομπρέλα του Δικαιωματισμού και της Νέας Αριστεράς, ασπάζονται τους συλλογικούς στόχους αυτών, οι οποίοι όμως έχουν σαφή σειρά προτεραιότητας, βάσει της έντασης της υποτιθέμενης καταπίεσης και αδικίας.

Ο Πολυπολιτισμός και τα δικαιώματα εθνικών μειονοτήτων, προηγούνται των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ, τα οποία με τη σειρά τους προηγούνται των δικαιωμάτων των φεμινιστριών, που προηγούνται επόμενα εκείνων των κτηνών κ.ο.κ..

Τι γίνεται όμως όταν συγκρούονται οι στόχοι ανισοβαρών μεταξύ τους κινημάτων;

Μα προφανώς η επιλεκτική στάση και θυσία του αγώνα του κατώτερου ιεραρχικά σκοπού, χάριν του ανώτερου. Κάτι, που φυσικά αποτελεί και την αιτία των όσων λογικών πλανών του Δικαιωματισμού, που τόσο γέλιο και οργή μας προκαλούν.

Οι φεμινίστριες οδύρονται για την ”πατριαρχική” ενδυματολογική καταπίεση των γυναικών στο δυτικό κόσμο, αλλά παράλληλα αγωνίζονται για το δικαίωμα των Μουσουλμάνων γυναικών να φορούν χιτζάμπ, το χαρακτηριστικότερο δηλαδή σύμβολο πατριαρχικής καταπίεσης των κοινωνιών τους.

Οι φεμινίστριες καταδιώκουν μετά μανίας οποιαδήποτε αναφορά περί βιολογικής ανισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών, παρά ταύτα όμως δέχονται στο γυναικείο αθλητισμό τρανς γυναίκες, οι οποίες και συνθλίβουν με χαρακτηριστική άνεση τις γυναίκες αντιπάλους τους.

Οι ΛΟΑΤΚΙ αγωνίζονται ακατάπαυστα για την κανονικοποίηση της σεξουαλικότητάς τους στις δυτικές κοινωνίες, αλλά την ίδια στιγμή υποδέχονται εγκάρδια ορδές τριτοκοσμικών, με ακραία αντιομοφυλοφιλική διάθεση και κουλτούρα.

Οι κτηνολάτρες βιγκανοί διαμαρτύρονται ατελείωτα κατά της κρεατοφαγίας και της κακοποίησης ζώων κι όμως τηρούν ακραία του τάφου σιωπή, μπροστά στη ύπαρξη των ακραία μολυσματικών και βάρβαρων αγορών βρώσης ζωντανών ζώων στην Κίνα.

Και πάει λέγοντας.

Από την άλλη μεριά, τα δικαιωματικά κινήματα φαντάζουν ανούσια, καθ’ότι έχουν ήδη επιτύχει τους στόχους, με τους οποίους έχουν ταυτιστεί στη συνείδηση των δυτικών λαών.

Οι γυναίκες εδώ και δεκαετίες έχουν επιτύχει την πλήρη νομική, οικονομική και κοινωνική τους εξίσωση με τους άνδρες.

Οι ομοφυλόφιλοι και οι διαφυλικοί έχουν πλήρη και αντίστοιχα με τον υπόλοιπο πληθυσμό αστικά δικαιώματα, σε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες.

Οι πρόσφυγες και λαθρομετανάστες, όχι μόνο προστατεύονται, αλά ουσιαστικά έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους ιθαγενείς της Δύσης, καθώς παραβατούν ατιμώρητα, διατηρούν ακέραιο τον τρόπο ζωής τους και παράλληλα συντηρούνται άνευ όρων από τους δεύτερους.

Πως λοιπόν προσπαθούν οι Δικαιωματιστές να επεκτείνουν το βίο των κινημάτων τους;

Μα προφανώς επεκτείνοντας τα σε όλο και περισσότερα υποτιθέμενα θύματα και επιδιώξεις, που όμως ουδεμία σχέση έχουν με τους αρχικούς στόχους τους.

Μία κατάσταση κινηματικής εκπόρνευσης, που δε θα μπορούσε να είναι περισσότερο εμφανής, από ότι στα δημόσια όργια των ΛΟΑΤΚΙ, τα λεγόμενα Πράιντ, όπου κλέβουν συνεχόμενα την παράσταση επιδειξιομανείς, σαδομαζοχιστές και πάσης φύσεως φετιχιστές, που καμία φυσικά σχέση έχουν με την αποδοχή της ομοφυλοφιλίας στην κοινωνία.

Συγχρόνως οι Δικαιωματιστές, πέφτοντας στις προαναφερόμενες λογικές πλάνες και προσπαθώντας να καταρρίψουν καταφανείς επιστημονικές αλήθειες, καταφεύγουν νομοτελειακά στο συναίσθημα για την προώθηση των δυστοπικών τους οραμάτων. Είτε δηλαδή χρησιμοποιούν ηθικολογίες και ψευδοανθρωπισμούς, είτε κραυγάζουν συνεχόμενα, ώστε να καλύψουν κάθε λογικό αντίλογο, τον οποίο ούτως ή άλλως αποφεύγουν ως φασίζοντα.

Μία συνεχόμενη όμως δαιμονοποίηση του υπόλοιπου πληθυσμού και απαξίωση του ορθολογισμού αντίστοιχα, που εν τέλει εξαγριώνει και τον πιο φιλελεύθερο πολίτη, έναντι του Δικαιωματισμού.

Καταληκτικά, αλλά όχι και ασήμαντα, ο Δικαιωματισμός στερείται επαναστικότητας.

Παρά τους συμβολισμούς και τη συναισθηματική τους ταύτιση με μαρξιστικά επαναστατικά και εξισωτικά αφηγήματα, οι Δικαιωματιστές ουσιαστικά ταυτίζονται με το κατεστημένο, το οποίο και τους προστατεύει ποικιλοτρόπως, νομοθετεί επιμελώς τα αιτήματα τους και εν τέλει διώκει κανονικά τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους.

Αν μη τι άλλο, ο τίτλος του επαναστάτη ταιριάζει μάλλον στους Συντηρητικούς, παρά στους Δικαιωματιστές.

Για αυτούς λοιπόν τους λόγους, θεωρώ πως ο Δικαιωματισμός είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Τούτο βέβαια δε σημαίνει, πως δε θα προλάβει να αποσαθρώσει ακόμη περισσότερο τις υλιστικές και ηδονιστικές μας κοινωνίες.

Το αντίθετο ακριβώς. Όσο περισσότερο θα απαξιώνονται και θα λοιδορούνται οι Δικαιωματιστές, τόσο πιο μανωδιώς θα επιτίθενται στι κοινωνικές και κρατικές μας δομές.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Αριστερές Απορίες: «Γιατί Έχουμε Σύνορα;»

Ας μιλήσουμε για τους λόγους για τους οποίους υπάρχουν τα σύνορα.

”Βλέπεις πουθενά γραμμές στη Γη από το Διάστημα;
Γιατί λοιπόν να θέτουμε τεχνητά όρια μεταξύ των ανθρώπων στον Πλανήτη΄”

Γιατί προφανώς δεν έχουμε αρκετά οικοδομικά υλικά ώστε να περιφράξουμε κάθε κράτος του Κόσμου, όπως έχεις πράξει εσύ με τη βίλα σου στο νησί, θα έλεγε ίσως κάποιος από εμάς…

Καθ’ότι όμως υπάρχουν πλείστοι συμπολίτες μας που προβληματίζονται ειλικρινώς από τέτοια ακραία απλοϊκά αφηγήματα και επιχειρήματα,
ας αφήσουμε κατά μέρος τους αστεϊσμούς και ας απαντήσουμε ολοκληρωμένα περί της αναγκαιότητας και χρησιμότητας των κρατικών συνόρων

Καταρχάς έχουμε σύνορα, γιατί ατελείωτες γενιές Ελλήνων πριν από εμάς περιχαράκωσαν τη γωνιά αυτή του Πλανήτη με το αίμα το δικό τους και των εχθρών τους. Πρόκειται δηλαδή για διαχρονική και συνεχόμενη επιβολή ισχύος, που μάλιστα αποτελεί απόλυτη προϋπόθεση της δημιουργίας και εξέλιξης ξεχωριστού έθνους και κοινωνίας.

Όπως μία οικογένεια χρειάζεται ένα προστατευμένο περιβάλλον για την ομαλή λειτουργία της, έτσι και η μεγάλη οικογένεια που συνιστά η φυλή και το έθνος, χρειάζεται να ζει αποσπασμένα κατά το δυνατό από εξωτερικούς κινδύνους, προκειμένου να συγκροτηθεί να ομογενοποιηθεί και να εξελιχθεί.

Έχουμε σύνορα, ώστε να κάνουμε σαφές σε κάθε επίδοξο ληστή, πως ότι βρίσκεται εντός αυτών, αποτελεί τον πλούτο και την κληρονομιά του λαού του, όπως κάθε ξεχωριστού μέλους αυτού, που φυσικά χρωστά το βιος του στην εγγύηση των συμπολιτών του και στην ξεχωριστή θέση αυτών στον Κόσμο και όχι προφανώς σε αμπελοφιλοσοφίες περί εθελοντικής συνύπαρξης αλλόφυλων και αλλοεθνών.

Έχουμε σύνορα, προκειμένου να προστατεύουμε την Παραγωγή μας και ειδικά τους εργάτες μας, από πλημμύρες φθηνών ξένων αγαθών και εισαγόμενης δουλικής εργασίας, που συνιστούν ουσιαστικά έμμεση
υποβάθμιση και οικειοποίηση του εθνικού μας πλούτου. Κάτι φυσικά, που αντιλαμβανόταν και αντιμαχόταν σταθερά και η ελληνική Αριστερά, πριν καταντήσει έρμαιο των αντιφάσεων του Δικαιωματισμού.

Έχουμε σύνορα, ώστε να μπορούμε αν το θέλουμε, να ελέγχουμε ποιους αλλοδαπούς και μετανάστες θα δεχόμαστε και βάσει φυσικά των αναγκών μας, όπως και να διαχωρίζουμε από αυτούς κατά το δυνατό και εξαρχής παραβατικά στοιχεία, προστατεύοντας έτσι το λαό μας από αχρείαστη πρόσθετη παραβατικότητα. Γιατί αλήθεια, τι πιο άδικο για το θύμα
από το έγκλημα που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί απλά και μόνο με τη μη είσοδο του παραβάτη στη χώρα.

Έχουμε σύνορα, ώστε να μπορούμε να ελέγχουμε και να σταματούμε προ της διασποράς και γιγάντωσης της στη χώρα, κάθε ξενόφερτη λοιμώδη ασθένεια και επιδημία, όπως και να προστατεύουμε με τη σειρά μας
τον υπόλοιπο Κόσμο, από μία που γεννάται μέσα στα σύνορα μας. Εκτός φυσικά και αν νομίζει κάποιος διεθνιστής και μουλτικούλτης, πως τα ανοιχτά σύνορα λειτούργησαν θετικά για την Ανθρωπότητα, ως προς την αντιμετώπιση της τωρινής πανδημίας…

Έχουμε σύνορα, ώστε εάν το επιθυμούμε και το επιτρέπουν οι δυνάμεις μας, να αποτελούμε σανίδα σωτηρίας, για κάθε πραγματικά κατατρεγμένο στον Κόσμο, που αλλιώς θα έπρεπε να περιφέρεται απέλπιδα σε ένα Κόσμο κατά βάση αφιλόξενο και κτηνώδη, όπως άλλωστε και ο μέσος όρος των κοινωνιών και κρατών του.

Αν έχετε την πολυτέλεια να υποκρίνεστε του Ανθρωπιστές κύριοι του Διεθνισμού και του Πολυπολιτισμού, το χρωστάτε αποκλειστικά και μόνο στις οάσεις ανθρωπισμού και ελευθερίας που συνιστούν οι χώρες της Δύσης. Τα σύνορα είναι πηγή του Ανθρωπισμού και όχι εμπόδιο του!

Έχουμε σύνορα εν τέλει, ώστε να διαφυλάττουμε τον ξεχωριστό τρόπο ζωής και σκέψης μας, που φυσικά θα αλλοιωθεί και πιθανώς θα εξαφανιστεί, εφόσον αποτελέσουμε κέντρο διερχομένων και εγκατάστασης
μυριάδων ανθρώπων, με διαφορετικά έως και ασύμβατα σε σχέση με τα δικά μας ήθη και αντιλήψεις. Με ότι αυτό φυσικά συνεπάγεται για τη συνέχεια του ανθρωποκεντρικού πολιτισμού μας, του φάρου ελευθερίας και ελπίδας για την Ανθρωπότητα.

Καθότι και κατά συνέπεια αγαπητοί φίλοι, άνευ των συνόρων, τα ξεχωριστά έθνη της Γης θα παύσουν να διεκδικούν δυναμικά τη θέση τους στον ήλιο και κατά συνέπεια την ανθρώπινη εξέλιξη και ελευθερία και θα καταστούν απλά ένας ατελείωτος όχλος μετρίων και εξισωμένων στο πνεύμα και στη σκέψη, απόλυτα υποταγμένων στη φυσιολογικά τυραννική παγκόσμια Εξουσία.

Λέμε όχι λοιπόν στις παγκοσμιες δομες εξουσίας και την πολτοποιηση των εθνών-κρατών!

Λέμε ναι στη διαφορετικότητα και ποικιλία των εθνών και πολιτισμών!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Μεταναστευτική Πολιτική: Άλλαξε Ο Μανωλιός Και Έβαλε Τα Ρούχα Του Αλλιώς.

Ας μιλήσουμε για την αναλλοίωτη ουσιαστικά, κυβερνητική στάση ως προς τη Λαθρομετανάστευση.

10 μήνες έχουν σχεδόν περάσει από τις τελευταίες εκλογές.

Ένα χρονικό διάστημα απολύτως επαρκές, για να κρίνεις, αν όχι το έργο μιας Κυβέρνησης, τουλάχιστον τις προθέσεις και την αποφασιστικότητά της ως προς τα μείζονα εθνικά προβλήματα και ειδικά τη Λαθρομετανάστευση, που τείνει να πνίξει τη χώρα και να την αλλοιώσει οριστικά εθνολογικά και πολιτισμικά.

Ποιες είναι λοιπόν οι ουσιώδεις διαφορές μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, ως προς την αντιμετώπιση του φαινομένου;

Ποιες ακριβώς βελτιωτικές δράσεις πέτυχε ο ελληνικός λαός με την ψήφο του;

Ο ελληνικός λαός λοιπόν, εξέλεξε μία Κυβέρνηση, που αποκαλεί τους Λαθρομετανάστες, Μετανάστες και Πρόσφυγες, στη θέση μιας Κυβέρνησης, που τους αποκαλούσε Πρόσφυγες και Μετανάστες.

Μία Κυβέρνηση που καταδικάζει τη ξενοφοβία, στη θέση μιας Κυβέρνησης, που αποκήρυσσε τα σύνορα.

Μία Κυβέρνηση που χαίρεται πως η Ελλάδα γίνεται πολυπολιτισμική,σ τη θέση μιας Κυβέρνησης, που στενοχωριόταν που η Ελλάδα είναι ελληνική.

Μία Κυβέρνηση που επιζητεί το χειροκρότημα των Ευρωπαίων εταίρων μας, για την προσφυγολατρεία της, στη θέση μιας Κυβέρνησης, που κατηγορούσε τους Ευρωπαίους εταίρους, για το ότι δεν επιδείκνυαν την ίδια προσφυγολατρεία με εκείνη.

Μία Κυβέρνηση που ανάγει την απραξία της στις ευρωπαϊκές αποφάσεις, στη θέση μιας Κυβέρνησης, που ανήγαγε την εγκληματική της ανευθυνότητα, στο επίπεδο του Ανθρωπισμού.

Μία Κυβέρνηση που καλεί την Τουρκία να σεβαστεί το Διεθνές Δίκαιο, στη θέση μιας Κυβέρνησης, που καλούσε τη Διεθνή Κοινότητα να εγκαλέσει την Τουρκία.

Μία Κυβέρνηση που διασπείρει Λαθρομετανάστες στη χώρα, φοβούμενη ταραχές στη Μόρια, στη θέση μιας Κυβέρνησης, που παρακαλούσε για ταραχές στη Μόρια, προκειμένου να μπορεί να διασπείρει Λαθρομετανάστες στη χώρα.

Μία Κυβέρνηση της οποίας τα στελέχη τίθενται σε καραντίνα, όταν λέγουν κάτι λογικό, στη θέση μιας Κυβέρνησης, της οποίας τα στελέχη διπλασίαζαν τον τόνο και την προκλητικότητά τους, όταν εγκαλούνταν για κάτι παράλογο.

Ο ελληνικός λαός εν τέλει, εξέλεξε μία Κυβέρνηση που φοβάται να αντιμετωπίσει τη Λαθρομετανάστευση, μην τυχόν και χαρακτηριστεί αντιδραστική και παρεκκλίνουσα ως προς την Πολιτική Ορθότητα και το Διεθνές Δίκαιο, στη θέση μιας Κυβέρνησης, που πίστεψε ειλικρινά στη Λαθρομετανάστευση, ως εργαλείο εκπλήρωσης του διεθνιστικού της οράματος για την Ελλάδα.

Καιρός είναι λοιπόν, ο ελληνικός λαός να εκλέξει επόμενα μία Κυβέρνηση με εθνικό όραμα και με το απαιτούμενο θάρρος να αντιμετωπίσει τελειωτικά τη Λαθρομετανάστευση!

Η λύση υπάρχει και είναι μία!

Να κλείσουν τα σύνορα και να απελαθούν όσοι έχουν έρθει παράνομα στη χώρα!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Ο Δαίμονας Της Ισότητας.

Ας μιλήσουμε για τον δαίμονα της ισότητας.

Έχετε αλήθεια αναρωτηθεί ποτέ, ποιος είναι ο μεγαλύτερος πνευματικός εχθρός μας;

Ποια είναι η κινητήριος δύναμη που ωθεί τους Αριστεριστές και Δικαιωματιστές ειδικότερα, αντιπάλους μας, σε τόσο φρενήρεις προσπάθειες μετασχηματισμού της Κοινωνίας μας και παρά το φαινομενικό παραλογισμό των ίσων κηρύσσουν;
Η ιδιοτέλια;
Υπόγειες συνωμοσίες;
Το μίσος τους για όσους φαντάζουν φυσιολογικοί και επιτυχημένοι σε σχέση με αυτούς;

Ναι, σίγουρα όλα τα παραπάνω αποτελούν ως ενός βαθμού παράγοντες δράσης των φανατισμένων αυτών μειονοτήτων. Εν τέλει όμως, χρειάζεται ένα ιδεολογικό επίκεντρο, ένας χιλιαστικός στόχος για τη μη ορθολογική
και φανατισμένη κινητοποίηση τόσων ανθρώπων, που δεν είναι άλλος από την μόνιμη επιδίωξη εξίσωσης όλων έναντι όλων, σε κάθε νοητή διάσταση και κατάσταση.
Η ίδια δηλαδή ασταμάτητη δύναμη, που μετασχηματίζει σταθερά τις ανθρώπινες συνειδήσεις και κοινωνίες, από την Αρχαιότητα ως και σήμερα.
Και όπως κάθε τι άλλο σχετικό με την οργανωμένη ανθρώπινη συνύπαρξη, έτσι και η ισότητα ανάγει την ύπαρξη της στους αρχαίους προγόνους μας και ειδικότερα τη σύλληψη της φυσικής ισότητας των ανθρώπων, ενισχυόμενη φυσικά στη πορεία και από την έλευση του Χριστιανισμού και από το κήρυγμα του περί ίσης αξίας και ευκαιρίας σωτηρίας των πάντων, έναντι του Κυρίου και ειδικά την ώρα της Κρίσης.
Και μπορεί η παρακμή της Ρώμης και η έλευση των βαρβάρων να αφάνισε προσωρινά τα φώτα του αρχαίου πνεύματος και να έθεσε φραγμό στην πορεία εξίσωσης, αυτή όμως συνέχισε αργά και σταθερά το έργο της και στη δυτική βαρβαρική αυταρχικότητα, χάρη στη διαβρωτική στην κοινωνική και κρατική ιεραρχία δράση της Εκκλησίας και στο συνεχόμενο οικονομικό μετασχηματισμό και την εκ νέου αστικοποίηση της Δύσης.

Ώσπου φθάνουμε στην Αναγέννηση και ιδίως στην εποχή του Διαφωτισμού, οπότε και ανακαλύπτονται ξανά και κηρύττονται ασταμάτητα οι έννοιες της ισότητας, της ελευθερίας και της λαϊκής κυριαρχίας, συνεπαίρνοντας ακόμη και τους ευγενείς και μονάρχες της Ευρώπης, που αυτοκτονικά εντελώς υπήρξαν πρωτεργάτες της ίδιας της Γαλλικής Επανάστασης, του απόλυτου σχεδόν θριάμβου της ισότητας στη σύγχρονη ιστορία.


Και μπορεί η τελευταία πράγματι να εκφυλίστηκε εξαιτίας της μονόπλευρης επιδίωξης της ισότητας και της πλήρους ταυτόχρονης απαξίωσης της πολιτικής ελευθερίας. Οι σπόροι όμως της ισότητας, που αυτή διέσπειρε στην Ευρώπη, συνέχισαν να ανθίζουν και παρά τη συνεχόμενη συντηρητική αντίδραση στην ήπειρο, κινητοποιώντας ξέφρενα τα πάθη εξίσωσης σε αυτήν και φυσικά τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, των οποίων άλλωστε αποτελεί προαπαιτούμενο.
Την ίδια μάλιστα εποχή εμφανίζεται δυναμικά και οργανωμένα στο προσκήνιο, μια άλλη κατακλυσμική δύναμη εξίσωσης, αυτή τη φορά στο επίπεδο της υλικής ευμάρειας, ο Κοινωνισμός ή αλλιώς Σοσιαλισμός, ο οποίος και άφησε και συνεχίζει να αφήνει στο πέρασμα του, εντατικές θεραπείες και τάφους κρατών και κοινωνιών, στο όνομα της ισότητας.
Και μπορεί πράγματι να υπήρξε εν τω μεταξύ, μια δυναμική προσπάθεια φραγμού στην ισότητα, εκφρασμένη απο τον Εθνικοσοσιαλισμό
και στο όνομα της φυσικής ανισότητας των ανθρώπινων φυλών και εκείνος όμως τελικά συντρίφθηκε απο τις δυνάμεις τις εξισωσης, κύρια φυσικά χάρη στους παράλογους ιπεριαλισμούς των εκφραστών του.
Επί της ουσίας όμως ζούμε σε έναν Κόσμο, που σταθερά και επί αιώνες μετασχηματίζεται σε ένα σύνολο ίσων, άλλα όλο και πιο απομονωμένω
εγώ, τα οποία εξαιτίας ακριβώς της απομόνωσης τους από σύνολα και παραδόσεις, αδιαφορούν όλο και περισσότερο για την ελευθερία τους,
αρκούμενοι αντ’αυτού σε δικαιώματα που τους παρέχει το κομματικοποιημένο κράτος μητέρα τους.
Θα μου πείτε πολλοί, «μα τόσο κακή είναι η σημερινή κατάσταση ισότητας στο δυτικό κόσμο; Δεν έχουμε φτάσει στο ύψιστο επίπεδο
ευμάρειας και σχετικής ελευθερίας για το άτομο στην ανθρώπινη ιστορία;» Προφανώς και ναι. Δεν είμαι μηδενιστής. Ενώ όμως θα μπορούσαμε
ίσως να συζητούμε και να διαφωνούμε ατελείωτα για την ισορροπία ισότητας και πραγματικής ελευθερίας, σίγουρα όμως δεν πρόκειται ποτέ ως νοήμονες άνθρωποι να διαφωνήσουμε για την καταστρεπτική μορφή και πορεία, που έχει πάρει η επιδίωξη της ισότητας στη σύγχρονη εποχή και η οποία δείχνει άλλωστε και τη διαχρονική και αυτοτελή δύναμη, που έχει η
εξίσωση ως ιδέα και σκοπός.
Η Ισότητα δηλαδή και πάρα το γεγονός, πως έχει επιτύχει την πλήρη σχεδόν εξίσωση συνθηκών, οικονομικών και κοινωνικών, δε σταματά να πηδά ασταμάτητα σε νέους σκοπούς, απλά και μόνο με την υπόθεση της αδικίας και της ανισότητας.

Έτσι, επιδιώκεται πλέον η εξίσωση των εθνών και των λαών, μεσώ της συνύπαρξης τους στις ίδιες κοινωνίες, η εξίσωση συμπεριφοράς και μορφής των φύλων, η εξίσωση σεξουαλικών συμπεριφορών και παρεκκλίσεων, ακόμη και ηλικιακά και ακόμη πιο προχωρημένα, η εξίσωση ανθρώπων και ζώων ή και ανθρώπων και έξυπνων μηχανών.


Θα με ρωτήσετε φυσικά και εύλογα, μα τι μπορούμε να κάνουμε μπροστά σε αυτόν το οδοστρωτήρα της Ιστορίας;
Μα φυσικά να χρησιμοποιήσουμε τη βδελυγματική του κατάληξη, ώστε να αποδημήσουμε την ίδια την έννοια της ανεξέλεγκτης ισότητας και
μέσω και χάριν των φυσιολογικών ενστίκτων αυτοσυντήρησης του πληθυσμού, να καλλιεργήσουμε την αξία και τη χρησιμότητα της συντήρησης και παράδοσης, ως μέσου εξισορρόπησης και εξομάλυνσης της Προόδου.
Να δούμε δηλαδή εν τέλει τη σημερινή ιλαροτραγωδία του Δικαιωματισμού, ως ευκαιρία σωτηρίας, παρά ως κατάληξη του δυτικού και ελληνικού, ουσιαστικά, ανθρωποκεντρικού πολιτισμού.

Φτάνει λοιπόν η ισότητα.
Ώρα για ελευθερία.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Ο Μπογιόπουλος Ξαναχτυπά: Ιμπεριαλιστική Δύναμη Η Ελλάδα!

Ας μιλήσουμε για τον υποκριτικό φιλειρηνισμό του Νίκου Μπογιόπουλου.

Ο Λένιν της Άνω Ραχούλας ξαναχτυπά και αυτή τη φορά ως Μαρξιστής απόστολος της ειρήνης.
Τι είπε λοιπόν;
Ούτε λίγο, ούτε πολύ χαρακτήρισε τις ρητορικές προς το παρόν προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης, για ανάσχεση του τουρκικού παράγοντα στη Λιβύη, ως ιμπεριαλιστικές, ανάλογες των δυτικών.
Έραψε χαρακτηριστικά σε ελληνικά της Κομιντέρν:
”ο ελληνικός στρατός είναι να για μην μπαίνουν ξένοι στρατοί μέσα στα σύνορα. Και όχι για να βγαίνει αυτός έξω από τα σύνορα. Τα άλλα, από Κορέα (παλιότερα), μέχρι Κόσοβο, Ιράκ, Αφγανιστάν και Λιβύη σήμερα, δεν είναι ειρήνη δίκαιο, είναι ιμπεριαλισμός πόλεμος.”

Μια δήλωση που ίσως φαντάζει αγαθή και φιλειρηνική σε πολλούς απονήρευτους και άσχετους, είναι όμως επί της ουσίας ακραία βλακώδης και κυρίως υποκριτική, βάσει της ιδεολογίας και κοσμοθεωρίας του συντάκτη της.

Πριν όμως σας πω πως θα έπρεπε πραγματικά να είναι γραμμένη, ας κάνουμε μερικές βασικές και απαραίτητες διαπιστώσεις περί
στρατιωτικής άμυνας, Μαρξισμού-Λενινισμού και σύγχρονου ιμπεριαλισμού.

Η άμυνα ενός κράτους και συγκεκριμένα η δράση του στρατεύματος αυτής, δεν είναι δυνατό να περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στην απόκρουση επίθεσης εχθρικού στρατεύματος στα όρια αυτού, για τον απλούστατο λόγο πως υπάρχουν περιπτώσεις επιθετικότητας και συμμαχιών δυνάμεων, που καθιστούν ατελέσφορη και απέλπιδη την άμυνα του κράτους στα όρια του. Το πιο παραστατικό ίσως παράδειγμα υποθετικής ανάγκης προληπτικής επίθεσης ή έστω ενεργητικής χρήσης του στρατεύματος μας, θα ήταν μια περίπτωση, όπου όλες οι όμορες χώρες μας συμμαχούσαν με την Τουρκία και επέτρεπαν την ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων καθ’όλο το μήκος των χερσαίων ελληνικών συνόρων, με αποτέλεσμα τη νομοτελειακή καταστροφή του ελληνικού κράτους, σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης.

Οι Μαρξ και Ένγκελς και ειδικότερα ο καλός μιμητής του Κλάουζεβιτς και εμφανισιακό πρότυπο του κ. Μπογιόπουλου Λένιν, υπήρξαν ακραίοι ρεαλιστές και καθόλου επιφυλακτικοί ως προς τη χρίση του πόλεμου ως οργάνου πολιτικής, τον οποίο θεωρούσαν συνέχεια της Πολιτικής και κατά συνέπεια της Οικονομίας και των οικονομικών ανταγωνισμών.
Ο δε Λένιν τυποποίησε και συνέδεσε τον πόλεμο με βάση τις ανάγκες του προλεταριακού αγώνα και σκοπού, διαχωρίζοντας τον σε δίκαιο ή άδικο αναλόγως της προσφοράς του στο γενικότερο εργατικό κίνημα, ανεξαρτήτως μάλιστα του αν ήταν επιθετικός ή αμυντικός ή κηρυσσόμενος από αντιδραστικό η κομμουνιστικό κράτος.

Για παράδειγμα το εργατικό κίνημα ενός αντιδραστικού κράτους, επιτρέπεται κάλλιστα να συμμετάσχει στον επιθετικό πόλεμο αυτού έναντι ακόμη και μη αντιδραστικού κράτους, εφόσον αυτό προκαλέσει εργατική επανάσταση στο δεύτερο, όπως αντίστοιχα το εργατικό κίνημα ενός αμυνόμενου κράτους μπορεί να επιλέξει την αποχή ή και τη συνεργία με τον εχθρό, εφόσον αυτός προάγει την άνοδο του προλεταριάτου στην εξουσία. Έτσι άλλωστε εξηγείται και η διαχρονική στάση του ΚΚΕ ως προς τους πολέμους του ελληνικού κράτους, που εξετάζονται αποκλειστικά και μόνο υπό το πρίσμα των συμφερόντων του κόμματος και των αντίστοιχων ΚΚ άλλων χωρών και όχι υπό το πρίσμα του εθνικού συμφέροντος και του ελληνισμού γενικότερα. Καθώς επί της ουσίας ξεχωριστό έθνος και λαό
για τους Μαρξιστές, συνιστά μόνο η εγχώρια εργατική τάξη κάθε κράτους.

Ως προς τον Ιμπεριαλισμό τέλος και ειδικότερα το νεότερο αμερικάνικο, στον οποίο αναφέρεται ο κ. Μπογιόπουλος, αυτός διαφέρει σαφώς από τον παραδοσιακό, καθώς δεν αποσκοπεί στην προσάρτηση και αφομοίωση πληθυσμών και εδαφών, παρά στην επιβολή συγκεκριμένου πολιτικού και οικονομικού συστήματος.
Οι ΗΠΑ δηλαδή μετά το Β’ ΠΠ και όποτε υπήρξαν επιτιθέμενες, απλούστατα προσπάθησαν να καταστήσουν το αντίπαλο κράτος δέκτη της κοσμοθεωρίας και οργάνωσης τους και ανάλογα να το εντάξουν σταθερά στο στρατόπεδο τους, όπως αντίστοιχα έπραττε συνεχόμενα στο Ψυχρό Πόλεμο, η αγαπητή στον κ. Μπογιόπουλο Σοβιετική Άνωση και κάθε σημαντική κομμουνιστική δύναμη στον Κόσμο.
Οι Σοβιετικοί επανειλημμένα επέβαλλαν στρατιωτικά την κυριαρχία και ιδεολογία τους στην κατακτημένη από αυτούς Κεντρικήη και Ανατολική Ευρώπη, έφτασαν δε να προσπαθούν να τις επιβάλλουν ακόμη και σε ακραία συντηρητική και ισλαμική χώρα, όπως το Αφγανιστάν.

Οι Κινέζοι κατέκτησαν διαδοχικά κάθε πρότερη κινεζική αυτοκρατορική επαρχία και προσπάθησαν να επεκταθούν, ακόμη και σε πρότερα κιζενικά προτεκτοράτα, όπως το Βιετνάμ και η Κορέα.
Οι Βορειοβιετναμέζοι μετά τη νίκη τους στον πόλεμο με το Νότο, κατέκτησαν τις δύσμοιρες χώρες του Λάος και της Καμπότζης, κυριαρχώντας σε αυτές ως την πτώση του υπαρκτού Κομμουνισμού.

Ακόμη και οι βαλκάνιοι σύμμαχοι των ιδεολογικών προγόνων του Νίκου Μπογιόπουλου πολεμούσαν σε ελληνικό έδαφος και έσφαζαν ελληνικούς πληθυσμούς, με την ελπίδα της δημιουργίας προτεκτοράτων στη χώρα μας.
Οι μομφές λοιπόν υποστηρικτών της Σοβιετίας, κατά των ιμπεριαλισμών άλλων μη κομμουνστικών δυνάμεων, είναι τουλάχιστον υποκριτικές και δογματικές.

Λέγοντας όλα αυτά, ας δούμε εν τέλει, πως πραγματικά θα έπρεπε να είναι η δήλωση του κ. Μπογιόπουλου:

Ο ελληνικός στρατός είναι για να μην μπαίνουν ή να μπαίνουν ξένοι στρατοί μέσα στα σύνορα και ανάλογα με τις ανάγκες του εργατικού κινήματος. Και όχι για να βγαίνει αυτός έξω από τα σύνορα, εκτός αν το απαιτεί το διεθνές εργατικό κίνημα. Τα άλλα, από Κορέα (όπου ξεκίνησαν τον πόλεμο οι δικοί μας παλαιότερα) μέχρι Κόσοβο, Ιράκ, Αφγανιστάν και Λιβύη σήμερα και ανάλογα με Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία και Αφγανιστάν χθες, δεν είναι ειρήνη δίκαιο, αλλά Ιμπεριαλισμός πόλεμος.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Μία Συζήτηση Για Τις Εκτρώσεις.

-Ναι! Η γυναίκα πρέπει να μπορεί να ελέγχει το σώμα της και είναι δικαίωμά της να κάνει έκτρωση εφόσον το επιθυμεί!

-Αντιλαμβάνεσαι φυσικά, πως το έμβρυο δεν αποτελεί μέρος του σώματος της μητέρας του, αλλά ξεχωριστή βιολογική οντότητα και ανεπανάληπτο γονιδίωμα. Είναι ένας νέος άνθρωπος, που όπως και η μητέρα του πριν από αυτό και πριν το συλλάβει και σκεφτεί να το φονεύσει, έχει το υπέρτατο
δικαίωμα στη ζωή, που θα έπρεπε λογικά να ξεπερνά κάθε άλλο ανθρώπινο δικαίωμα και δυσκολία της κυοφορούσας.

Η σωστή λοιπόν και ειλικρινής επιχειρηματολογία σου θα έπρεπε να είναι, πως η μάνα πρέπει να ελέγχει δύο σώματα και δυο ανθρώπους.

-Μα το έμβρυο δεν είναι άνθρωπος! Όπως και η προνύμφη δεν είναι πεταλούδα!

-Προφανώς συγκρίνεις τον άνθρωπο με την πεταλούδα, επειδή η εξωτερική μορφολογική διαφορά μεταξύ της τελευταίας και της κάμπιας, ενισχύει την επιχειρηματολογία σου περί διαφορετικού όντος, που συνιστά
το έμβρυο. Θα μπορούσες όμως κάλλιστα να χρησιμοποιείς τα απείρως περισσότερα παραδείγματα όντων του Πλανήτη, που έχουν την ίδια σωματική δομή καθ’όλη τη διάρκεια του βίου τους, όπως άλλωστε και ο άνθρωπος.

Πρόκειται φυσικά περί φθηνής σύγκρισης, που πέραν των άλλων δεν αναιρεί τη βασική βιολογική πραγματικότητα, πως δηλαδή η κάμπια και η πεταλούδα είναι το ίδιο ον σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης του. Όπως το ίδιο ον είναι το έμβρυο και ο ενήλικας. Δε γίνεται να προκύπτει εν ον από διαφορικό ον. Δε μπορεί να προκύπτει άνθρωπος από μη άνθρωπο. Το έμβρυο, το βρέφος, το παιδί, ο έφηβος και ο ενήλικας είναι στάδια ζωής και όχι διαφορετικές βιολογικές οντότητες.

-Μα το έμβρυο δεν έχει συνείδηση! Δεν έχει βασικές ανθρώπινες λειτουργίες.

-Όπως αντίστοιχα ένα βρέφος δεν έχει τον ίδιο λογισμό, τις ίδιες σωματικές ικανότητες και την ίδια αντίληψη για την ύπαρξή του και τον Κόσμο με ένα παιδί. Ή ένα παιδί σε σχέση με έναν έφηβο ή ένας έφηβος εν τέλει, με έναν ενήλικα.
Με τη λογική τη δική σου, το ον που λέγεται άνθρωπος, κλιμακώνει την ανθρωπιά του βάσει της ανάπτυξής του και η ανθρώπινη αυτή υπόσταση ολοκληρώνεται μόνο όταν ενηλικιωθεί. Που και αυτό βέβαια είναι σχετικό, καθώς μπορεί κάλλιστα να έχει μόνιμους σωματικούς και νοητικούς περιορισμούς, που να τον καθιστούν επίσης λιγότερο άνθρωπο.


Ουσιαστικά κάνεις και κάνουμε συνολικά ως Κοινωνία τη φιλοσοφική σύμβαση, βάσει υποτιθέμενης απόκτησης συνείδησης, πως όσο ο άνθρωπος κυοφορείται δεν είναι άνθρωπος, ακόμη και λίγο πριν τη στιγμή που θα έρθει στον κόσμο αυτό. Κάτι βέβαια, που είναι αντιεπιστημονικό και παράλογο, άλλα άκρως απαραίτητο, ώστε να μπορείτε να κανονικοποιείτε το μαζικό φόνο ανθρώπων και συνακόλουθα την ανεύθυνη σεξουαλική σας ζωή.

-Μα δεν είναι φόνος ανθρώπου η έκτρωση! Απλά θανάτωση του εμβρύου!

-Ας δεχθώ χάριν του αντιλόγου, πως το έμβρυο δεν είναι άνθρωπος, παρόλο που προκύπτει άνθρωπος από αυτό.
Ο τελευταίος δεν θανατώνεται, όταν θανατώνεται το πρώτο;

-Οχι! Απλά δεν θα έχει υπάρξει ποτέ!

-Αν δηλαδή εσύ επιστρέψεις θεωρητικά στο χθες και με φονεύσεις, δε θα με έχεις φονεύσει και στο παρόν χθες;


Και για να στο κάνω πιο κατανοητό, αν φονεύσω εσένα σήμερα, δε θα είσαι φονευμένος και αύριο; Δε θα έχω τερματίσει την περαιτέρω ζωή σου;
Γιατί αποτελεί διαφορετική πραγματικότητα η σχέση εμβρύου και ενήλικα, που προκύπτει από αυτό; Επειδή ομιλούμε για μεγαλύτερες χρονικά διαστήματα;
Θέλεις να σου πω εγώ γιατί; Γιατί πολύ απλά συνεχίζεις να θεωρείς διαφορετικό ον το έμβρυο, από τον άνθρωπο. Συνεχίζεις δηλαδή να κάνεις υποκειμενικές συμβάσεις για να δικαιολογείς το σκεπτικό σου.

-Μα δεν είναι σίγουρο πως θα προκύψει άνθρωπος από το έμβρυο.

-Προφανώς δεν είναι σίγουρο. Μονό ο θάνατος είναι. Έχοντας όμως υπόψιν, πως η βρεφική θνησιμότητα στην Ελλάδα το 2017 ήταν 4,3 ανά 1000,
κοινώς το αναπτυγμένο έμβρυο και βρέφος στην Ελλάδα έχει πιθανότητα 99,54% να επιβιώσει ως και το πρώτο έτος της ζωής του, εκτός
του σώματος της μάνας του, μπορούμε να θεωρούμε σχεδόν σίγουρο, πως το έμβρυο θα γεννηθεί, θα μεγαλώσει και πως αυτό είναι πιο πιθανό από
το να φτάσουμε εμείς οι δυο στα γεράματα.

-Με βάση τη λογική σου, αποτελεί φόνο και η άδοξη απώλεια σπέρματος και ωαρίων από δυνητικούς γονείς.

-Αυτό και αν είναι άτοπο επιχείρημα. Το ωάριο και το σπερματοζωάριο δε συνιστούν καινούργια ανθρώπινα όντα, με ξεχωριστό από τους
κτήτορες τους γονιδίωμα. Είναι κύτταρα δικά τους, που αναπληρώνονται όσο λειτουργεί το αναπαραγωγικό τους σύστημα.

Ομιλούμε για το φόνο ενός ανθρώπινου όντος που έχει δημιουργηθεί και όχι για τις υποθετικές καταστάσεις πριν τη δημιουργία του. Σκεπτόμενοι έτσι μπορούμε να φτάσουμε να κατηγορούμε μέχρι και το Μπιγκ Μπανγκ για το θάνατο ανθρώπων.

-Μα είναι δυνατό το έτος 2020 να κάνουμε αυτό τον αντίλογο; Έχουμε αποφασίσει οριστικά για τις εκτρώσεις!

-Φαίνεται πως δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για το πως λειτουργεί η κοινωνική εξέλιξη. Τίποτα δε μένει στάσιμο. Κάθε τι αλλάζει ανάλογα με την επικρατούσα κάθε στιγμή αντίληψη και ανάγκη. Εφόσον η πλειοψηφία δεχθεί και πιστέψει, πως ο φόνος των αγέννητων παιδιών της
είναι απαράδεκτος και αρνητικός για το συνολικό καλό, ανάλογα θα αντιδράσει και το σήμερα θα γίνει χθες.

-Είσαι μισογύνης και οπισθοδρομικός!

-Και εσύ κήρυκας θανάτου.

-Άντε γαμήσου!

-Μόνο μαζί σου και μόνο διαλεκτικά.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Μία Συζήτηση Για Τον Πολυπολιτισμό.

-Ναι η Πολυπολιτισμός είναι δυνατός! Μπορούν να συνυπάρξουν ισότιμα και αυτόνομα Πολιτισμοί στην ίδια Κοινωνία και αυτό πραγματικά προωθεί τη συνοχή και τη δύναμη της!


-Αν είναι η δυνατός ο Πολυπολιτισμός, τότε γιατί απαιτεί για την εφαρμογή του, την καταπίεση του ιθαγενούς Πολιτισμού; Γιατί πρέπει να λέγουμε καλές γιορτές και όχι καλά Χριστούγεννα; Γιατί πρέπει να αποφεύγουμε να τσικνίζουμε και να πίνουμε αλκοόλ μπροστά σε Μουσουλμάνους; Γιατί πρέπει να κατεβάζουμε του σταυρούς από τα σχολεία και τις δημόσιες υπηρεσίες μας;


-Γιατί προσβάλλουν τους Μετανάστες και Πρόσφυγες.


-Μα το γεγονός πως τους προσβάλλουν οι δικές μας πολιτισμικές συμπεριφορές, δεν αναιρεί αυτόματα την ισότιμη και ειρηνική συνύπαρξη των Πολιτισμών; Πως γίνεται να συνυπάρχουν Πολιτισμοί προσβλητικοί ο ένας για τον άλλον;


-Δεν είπαμε πως η συνύπαρξη αυτή μπορεί να υπάρξει, χωρίς κάποιους απαραίτητους συμβιβασμούς και περιορισμούς. Προφανώς πρέπει να περιοριστούν ερειστικές συμπεριφορές.


-Έστω. Γιατί όμως οι περιορισμοί αυτοί επιβάλλονται μόνο στην ιθαγενή κουλτούρα και όχι και στις κουλτούρες των αλλογενών; Εμείς αντίστοιχα δεν ενοχλούμαστε από πολύ πιο τραγικές πολιτισμικές πρακτικές, όπως η πλήρης κάλυψη των γυναικών ή η κλειτοριδεκτομή;


-Γιατί εκείνοι είναι ξένοι, μειοψηφούντες και αδύναμοι. Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον τέτοιο, ώστε να νιώσουν ασφαλείς, άνετοι και αποδεκτοί από την Κοινωνία.


-Μα το γεγονός, πως προκείμενου εκείνοι να νιώσουν άνετοι και ασφαλείς, αναγκαζόμαστε εμείς να μη νιώθουμε άνετα και ασφαλώς, δεν ακυρώνει το θετικό και εποικοδομητικό της Πολυπολιτισμικότητας; Τι κερδίζουμε εμείς δηλαδή οι πολλοί, από τον περιορισμό και συμβιβασμό της Κουλτούρας μας, του τρόπου ζωής μας και εν τέλει των πολιτικών μας ελευθεριών;


-Μια μελλοντική δυναμική πλουραλιστική Κοινωνία, απαλλαγμένη από προκαταλήψεις και ρατσισμό, παράδειγμα φωτεινό για όλο τον Κόσμο.


-Μα είναι δυνατόν μια Κοινωνία να γίνει πιο συνεκτική όταν οι Πολίτες της έχουν ακόμη πιο αντιθετικές, ως προς τη μορφή, της αντιλήψεις και οράματα; Είναι δυνατόν να εξαφανίζεται ο ρατσισμός και η προκατάληψη όταν προηγούνται οι πολιτισμικές συμπεριφορές της μιας μόνο πλευράς, που με τη σειρά τους καλλιεργούν τη μνησικακία της άλλης; Είναι τέλος δυνατό, να αποτελεί παράδειγμα για τον Κόσμο ολόκληρο, μια Κοινωνία που θυσίασε τον πρότερο φιλελεύθερο τρόπο ζωής της, που την κατέστησε μάλιστα πόλο έλξης κάθε κατατρεγμένου και απόβλητου της Γης, προκειμένου κατά βάση, να μην ενοχλεί Μουσουλμάνους; Στηρίζεται σε κάποιο υπαρκτό εμπειρικό παράδειγμα η όλη αυτή υπόθεση;


-Βλέπε την Ρωμαϊκή ή τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.


-Μα αυτές ήταν Αυτοκρατορίες, όπως σωστά λέγεις. Αυταρχικά δηλαδή και μη δημοκρατικά κράτη, όπου οι κατακτημένοι Πολιτισμοί πειθαρχούσαν και υποβιβάζονταν στην κυρίαρχη κουλτούρα του Κράτους, λόγω φόβου βίας και καταστολής.


-Τις ΗΠΑ.


-Μα οι ΗΠΑ είναι κράτος εξαρχής μη εθνικό, δομημένο σε πολιτειακές και ελευθεριακές ιδέες, παρά σε κοινή καταγωγή και Πολιτισμό. Εμείς είμαστε έθνος και κράτος αμιγές και συμπαγές, με μακραίωνη αυτόνομη πολιτισμική συνέχεια, τα οποία και αποτελούν τα συνεκτικά στοιχεία της συνύπαρξης μας.


-Τη σύγχρονη δυτική Ευρώπη.


-Μα αυτή και αν αποτελεί πανωλεθρία της Πολυπολιτισμικότητας. Παντού οι δείκτες εγκληματικότητας οργιάζουν. Τα ισλαμικά γκέτο έχουν μετατραπεί κυριολεκτικά σε αυτόνομες οντότητες και νησίδες εθιμικού δικαίου. Εκκλησίες βανδαλίζονται νυχθημερόν και δαιμονοποιείται οποιαδήποτε πολιτισμική εκδήλωση των ιθαγενών Ευρωπαίων. Παντού ο Εθνικισμός βρίσκεται στην άνοδο.


-Λόγω φασιστικής προπαγάνδας.


-Μα η υποτιθέμενα φασιστική αυτή προπαγάνδα υπήρχε και πρότερα. Βρήκε πρόσφορο έδαφος στα υπαρκτά και γιγάντια προβλήματα που δημιουργεί η αδιέξοδη Πολυπολιτισμικότητα σας. Απλούστατα δεν είναι δυνατό να πείσετε τους ευρωπαϊκούς λαούς, πως είναι επωφελές για εκείνους, να νιώθουν ξένοι στην ίδια τους την πατρίδα και μάλιστα να πληρώνουν για αυτό. Η προπαγανδιστική σας αυτή αποτυχία και μάλιστα έχοντας την πλήρη συνεργασία και υποστήριξη των Κρατών και των ΜΜΕ, αποτελεί άλλη μια απόδειξη του ανέφικτου της Κοσμοθεωρίας σας.


-Είσαι φασίστας!


-Ξέχασες να πεις, πως θέλω και χάπια και τρελογιατρό.


-Άντε γαμήσου!

-Μόνο μαζί σου και μόνο διαλεκτικά.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.