Συντάκτης: <span class="vcard">taxopari</span>

Ο Λίβανος Τα Έκανε Σαλάτα.

Δε ξέρω πραγματικά, τι είναι χειρότερο:
1.το να έχεις τόση ανευθυνότητα και ανοργανωσιά ως Πολιτεία, ώστε να πιάνουν φωτιά και να εκρήγνυνται χιλιάδες τόνοι εκρηκτικών, που βρίσκονται αφύλακτοι και πεταμένοι στο κύριο λιμάνι και πρωτεύουσα της χώρας σου;
2.να σου επιτίθεται κάποιος, χρησιμοποιώντας χιλιάδες τόνους εκρηκτικών που βρίσκονται αφύλακτοι και πεταμένοι στο κύριο λιμάνι και πρωτεύουσα της χώρας σου;

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Αντάρτικο Λάιβ 4/8/20 – Ως Πότε Θα Αντιμετωπίζουμε Τον Κινεζοιό, Ως Κάτι Έκτακτο;


Ως Πότε Θα Αντιμετωπίζουμε Τον Κορωνοιό, Ως Κάτι Έκτακτο;

Ας μιλήσουμε για την αποδοχή του κινέζικου ιού, ως μέρος της κανονικότητάς μας.

Καταρχάς ας γίνει ξεκάθαρο, πως οι παρακάτω σκέψεις μου, δε στοχεύουν στο μηδενισμό της ύπαρξης και της επικινδυνότητας του Covid19.

Εξαρχής άλλωστε, ήμουν μεταξύ των ελάχιστων σχολιαστών του εξωκοινοβουλευτικού δεξιού χώρου, του τόσο ρέποντα στην αμφιβολία, την αντίδραση και τη συνωμοσιολογία, που υποστήριξα τη λήψη έκτακτων μέτρων περιορισμού των δραστηριοτήτων του πληθυσμού, προς αποφυγή μετάδοσης της νόσου.

Όχι βέβαια ότι μπορούσα τότε να γνωρίζω την αποτελεσματικότητα αυτής της δράσης, πόσο μάλλον τις παράπλευρες επιπτώσεις αυτής.

Δεν είχα δε, την παραμικρή αμφιβολία ως προς τις οικονομικές δυσχέρειες, που θα προκαλούσε μία γενικευμένη καραντίνα, όπως και για το έλλειμμα ελευθερίας, που αυτή θα δημιουργούσε.

Καταλάβαινα όμως, πως με βάση τη μεταδοτικότητα και φονικότητα του ιού και τα ανύπαρκτα τότε μέσα αντιμετώπισής του, η μόνη οδός που φάνταζε λογική, ήταν εκείνη της ατομικής και εν τέλει συλλογικής απομόνωσης.

Κάτι που εκ του αποτελέσματος και τουλάχιστον στην ελληνική περίπτωση, αποδείχθηκε ορθό και σωτήριο.

Η φτωχή Ελλάς, με το παραπαίον και ούτως ή άλλως προβληματικό σύστημα υγείας της, κατάφερε μέχρι στιγμής, να εμφανίσει εκ των μικρότερων δεικτών θνησιμότητας λόγω Covid19 στην Ευρώπη· σε βαθμό μάλιστα τέτοιο, ώστε μέγα μέρος του ελληνικού πληθυσμού, να αμφιβάλλει ως προς την επικινδυνότητα, ως και την ύπαρξη του ιού, απλά και μόνο λόγω των ολίγων αναλογικά θυμάτων του στη χώρα.

Μία επιτυχία, που αν μη τι άλλο και λογικά, μόνο στην άμεση σχετικά επιβεβλημένη καραντίνα στη χώρα, μπορεί να χρεώνεται.

Και ναι, δεν αμφιβάλλω.

Υπάρχουν αρκετές σκιώδεις πτυχές της πανδημίας· πράγμα απολύτως λογικό άλλωστε, εν μέσω κρίσης και ατελείωτης παραπληροφόρησης.

Σαφώς και γεννούν ερωτήματα ως προς τη φονικότητα του κινέζικου ιού, τα αρκετά χαλαρά κριτήρια, ως προς την ταυτοποίηση θανάτων εξαιτίας αυτού.

Σίγουρα επίσης, υπάρχουν ιδιοτελή συμφέροντα και επιδιώξεις ισχύος, που μεγενθύνουν τα αποτελέσματα και τον κίνδυνο της πανδημίας· με χαρακτηριστικότερο φυσικά παράδειγμα, την επίμονη επιβολή καραντίνας στις ελεγχόμενες από τους Δημοκρατικούς Πολιτείες και Δήμους των Η.Π.Α..

Δε χωρά δε αμφιβολία, πως ο ιός έχει εμφανίσει διαφορετικές ως προς τη φονικότητα και μεταδοτικότητά τους μεταλλάξεις και πως μάλλον αυτός έχει μεταδοθεί ασυμπτωματικά, σε αρκετά μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων, απ’ότι αρχικά εκτιμούνταν· με ότι αυτό συνεπάγεται για την αποτελεσματικότητα των μέτρων πρόληψης.

Με βάση όμως το δεδομένα μεγάλο πλέον αριθμό θυμάτων στον Πλανήτη-πολλαπλάσιο εκείνων της εποχικής γρίπης-και τη σαφέστατα μειωμένη θνησιμότητα στην εσώκλειστη επί μήνες Ελλάδα, μπορούμε εν τέλει μάλλον να χαιρόμαστε για τις επιλογές μας· πόσο μάλλον εφόσον αυτές μας ανέλιξαν παράλληλα και ηθικά, λόγω της πρόνοιας και των προσωπικών μας θυσιών, χάριν των γηραιότερων και των πιο αδύναμων μεταξύ ημών.

Λέγοντας τούτα όμως, ποτέ δε κάναμε σύμβαση ως Έλληνες και πολίτες του Κόσμου γενικότερα, πως οι θυσίες μας αυτές θα είναι μόνιμες.

Εξαρχής λογίσαμε την κατάσταση ως έκτακτη και ως τέτοια δικαιολογούσε την αναστολή της κανονικότητας μας· θεωρήσαμε δηλαδή, πως μπορούσαμε να θυσιάσουμε, έστω προσωρινά και έκτακτα, τη συνολική και προσωπική μας ευμάρεια, προς σωτηρία μέρους του πληθυσμού και ορθώς το πράξαμε.

Τι συμβαίνει όμως από τη στιγμή, που η κατάσταση αυτή καθίσταται μόνιμη και ουσιαστικά μόνιμα έκτακτη;

Πως πρέπει να λειτουργούμε και να αντιδρούμε, εφόσον και κατά τα φαινόμενα, ο κινέζικος ιός θα αποτελεί πλέον πάγια εποχική νόσο του ανθρώπινου πληθυσμού;

Δε θα πρέπει πλέον να σχετίζουμε και να συγκρίνουμε τις επιπτώσεις αυτού, με τα αρνητικά αποτελέσματα της μόνιμης προσπάθειας ανάσχεσης του;

Είναι δυνατόν συνολικά το ανθρώπινο είδος, να περιορίζει μόνιμα την οικονομική του δραστηριότητα και με ότι αυτό συνεπάγεται για την ευζωία δισεκατομμυρίων ανθρώπων, χάριν της σωτηρίας της υπέργηρης μειοψηφίας του;

Είναι δυνατόν επίσης, να ανεχόμαστε για τους ίδιους λόγους, το μόνιμο περιορισμό των σκληρά αποκτημένων μας ατομικών μας ελευθεριών και δικαιωμάτων;

Που σταματά η κρατική αυταρχικότητα;

Κάθε φορά που θα εμφανίζεται αύξηση κρουσμάτων και νεκρών του κινέζικου ιού, θα μπορεί η Πολιτεία να επιβάλλει περιορισμό των δραστηριοτήτων μας; Μήπως θα μας επιβάλλει και ετήσιο επαναλαμβανόμενο εμβολιασμό, αποκτώντας πρωτόγνωρο και παράνομο έλεγχο επί του σώματός μας;

Θα ρίξουμε στον κάλαθο των αχρήστων, το ύψιστο επίπεδο ευμάρειας και ελευθερίας στην Ιστορία του ανθρώπου, προκειμένου να περιορίζουμε ατέρμονα μια μόνιμη πλέον αιτία θανάτων, όπως και τόσες άλλες;

Μήπως τελικά αγαπητοί φίλοι, πρέπει να αποδεχθούμε τον κινέζικο ιό ως μέρος της πραγματικότητας και κανονικότητάς μας και όχι ως ρυθμιστή αυτών;

Εύλογα θαρρώ ερωτήματα, που βέβαια, ποτέ δεν πρόκειται να τεθούν σε χρηματισμένα ως προς την κινδυνολογία μέσα παραπληροφόρησης, ούτε και από υποκριτές πολιτικούς, υπηρέτες της ηθικολογίας και του τρόμου όχλων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Μπορούμε όμως να τα θέσουμε στον εαυτό μας και συνολικά στην Εξουσία.

Δίκαιος και ισότιμος δημόσιος διάλογος τώρα.

Φτάνει πια με τον μονόλογο των ”ειδικών”.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Γρικ Σι Εν Εν.

Την ίδια στιγμή σε ελληνόφωνο ρεπορτάζ, όχι μόνο δεν αναφέρεται το όνομα Κλίντον, αλλά αποτελεί μέρος του ρεπορτάζ άσχετη σκηνή από κοσμικό πάρτι της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 90′, όπου χαιρετιούνται ο Επστιν με τον νυν Πρόεδρο Τραμπ.

Εμετική παραπληροφόρηση και αποσιώπηση.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Είμαι Νουδούλης;

Ας μιλήσουμε για τη γελοία εκστρατεία συκοφάντησης μου.

Όπως λογικά θα γνωρίζετε πολλοί, τους τελευταίους μήνες μαίνεται μία συστηματική προσπάθεια δαιμονοποίησης και απαξίωσης εμού και όσων άλλων δημιουργών συμμετέχουν στην Conserva, ως προπαγανδιστών, ως και πρακτόρων της Νέα Δημοκρατίας, στον εξωκοινοβουλευτικό δεξιό χώρο και ειδικότερα διαδίκτυο.

Μία μονόπλευρη και κατά βάση επί προσωπικού επίθεση, με κύριο εκφραστή τον ανώνυμο υβριστή, ομιλούντα με το ιδιαιτέρως ταιριαστό ψευδώνυμο Κανένας και τους εξίσου αισχρούς ανώνυμους έφηβους, που αποτελούν κατά βάση το φανατισμένο κοινό του.

Μία επίθεση, που υποτιθέμενα έχει ως αφορμή την προσωπική αντιπαλότητα του συγκεκριμένου ατόμου με τους πρώην συνεργάτες του και νυν ”Νουδούληδες” της Right Society· επί της ουσίας όμως, την προφανή έλλειψη απήχησης του στο δεξιόστροφο κοινό του διαδικτύου και κατά τα φαινόμενα και τις εντολές ακροδεξιών και εθνικοσοσιαλιστικών κύκλων και ομάδων, που ενοχλούνται εξίσου από το συστηματικό διαφωτισμό και αφύπνιση του πειθήνιου ποιμνίου τους.

Επίθεση και στάση παρεμπιπτόντως, από την οποία προφανέστατα δε μπορεί να θεωρείται αποκομμένος και αποστασιοποιημένος, ο οποιοσδήποτε συνεργάτης του συγκεκριμένου συκοφάντη, που συμμετέχει οργανικά στις εκπομπές του, ανεχόμενος ως και επικροτώντας τους τακτικούς χλευασμούς και τις ύβρεις εναντίον μου και των φίλων και συναγωνιστών μου.

Πως ακριβώς αποδεικνύεται υποτιθέμενα, θα αναρωτηθείτε, πως είμαι Νουδούλης;

Δια της αποκάλυψης των στρεβλών ιδεολογικών μου θέσεων και της ταύτισης αυτών με εκείνες της επίσημης Νέας Δημοκρατίας;

Όχι φυσικά!

Πως θα μπορούσε άλλωστε να γίνει κάτι τέτοιο, εφόσον έχω υπάρξει σταθερότατος στις παραδοσιοκρατικές μου θέσεις, τις τόσο αντίθετες σε εκείνες του κυβερνώντος κόμματος;!

Είμαι ξεκάθαρα κατά της Λαθρομετανάστευσης και της αντινατιβιστικής στάσης της ΝΔ·

αποδομώ νυχθημερόν το Δικαιωματισμό και την προφανή αδράνεια της Κυβέρνησης, ως προς την ακύρωση προηγούμενη δικαιωματικής νομοθεσίας·

αρνούμαι τις εκτρώσεις για πάσα σχεδόν δικαιολογία και λοιδορώ τη φοβική στάση της μόνιμα υποκύπτουσας στην Πολιτική Ορθότητα κεντροδεξιάς παράταξης·

προπαγανδίζω την ανταγωνιστική και επιθετική, έναντι της εθνικής εχθράς, εξωτερική πολιτική, αποδομώντας κάθε φοβική και υποχωρητική στάση της Κυβέρνησης·

είμαι σταθερός και μοναχικός σχεδόν κήρυκας της ακύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών και της πλήρους αδιαφορίας της ΝΔ, ως προς αυτήν·

υπήρξα ακόμη και σταθερός αρνητής της ψήφου για το κυβερνών κόμμα στις περασμένες εθνικές εκλογές και παρά την πάνδημη σχεδόν διάθεση αποπομπής της Αριστεράς από την Εξουσία, με κάθε δυνατό μέσο και ιδεολογική θυσία.

Πως λοιπόν προσπαθεί η ”άλλη” πλευρά, να με ”ξεμπροστιάσει”;

Μα φυσικά με συρραφές αποσπασματικών δηλώσεων μου, όπου από τη μία αρνούμαι και καταδικάζω την αντικρατική βία ακροδεξιών και εθνικοσοσιαλιστών-βλέπε επεισόδια με Αστυνομία στα συλλαλητήρια για το Σκοπιανό και το λιντσάρισμα Αστυνομικών και την πολιορκία στρατοπέδου του Ελληνικού Στρατού στη Λέσβο-και από την άλλη επικροτώ θετικές κινήσεις και πρωτοβουλίες της τωρινής κυβέρνησης-βλέπε απόκρουση τουρκικών επιθέσεων στον Έβρο και το Καστελόριζο και προσπάθεια εκκαθάρισης Εξαρχείων-.

Επιβεβαιώνοντας δηλαδή άθελα και βλακωδώς, πως είμαι οπαδός της ευταξίας και ευνομίας και δεκτικός και θετικός απέναντι σε οποιαδήποτε δράση, που βελτιώνει την πραγματικότητα του έθνους, του κράτους και του λαού!

Πρότυπο δηλαδή Συντηρητικού και Πατριώτη!

Όχι λοιπόν, φίλοι μου.

Προφανώς και δεν είμαι Νουδούλης.

Εκείνοι όμως είναι ακροδεξιοί, κήρυκες της αναρχίας από τα Δεξιά και αντιδημοκράτες, κεκαλυμμένοι και ενοχικοί αντισημίτες και νεοναζί, που κηρύσσουν το ανέφικτο πολιτικά και ανάλογα πολεμούν, όποιον κηρύσσει το μετριοπαθή πολιτικό ρεαλισμό και το εφικτό.

Περιθωριακοί και αιθεροβάμονες, που ακριβώς επειδή γνωρίζουν, πως όσα προπαγανδίζουν δεν έχουν καμία εφαρμογή στην πραγματικότητα μας, προσδίδουν ατελείωτο επαναστατικό μεγαλείο στα αφηγήματά τους, προς τέρψιν προφανώς, φαντασμένων και ανώριμων νεανιών.

Επικίνδυνοι, που μόνο δια της απαξίωσης των θεσμών και του έννομου αγώνα και ουσιαστικά της διάλυσης του Κράτους, μπορούν να ελπίζουν στην υλοποίηση των δυστοπικών οραμάτων τους.

Άνθρωποι εν τέλει, που ζουν για την επανάσταση και τον πόλεμο και αδιαφορούν πλήρως για αναλογικές και μετρημένες λύσεις στα προβλήματά μας.

Φοβού τους κήρυκες του εύκολου, αλλά αιματηρού.

Οι ”λύσεις” τους, είναι συχνά χειρότερες των προβλημάτων σας.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.

Βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=cN8yDT3LwnA


Αντάρτικο Λάιβ 31/7/20 – Είμαι ΝουΔούλης;


Η Δικτατορία Της Ανθρώπινης Ζωής.

Γράφει ο Πέτρος Γαλάνης:

Καθώς βαδίζουμε στο πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου και έχει περάσει η πρώτη φάση της καραντίνας με τους Έλληνες σταδιακά να βγαίνουμε από τα σπίτια μας έστω και υπό περιορισμούς, είναι πανθομολογούμενο ότι απλώς αλλάζουμε φάση και σε καμία περίπτωση δεν τελειώνουμε με αυτήν την πανδημία την οποία σταδιακά φαίνεται ότι αρχίζουμε και να συνηθίζουμε.

Με το παρόν κείμενο, θα προσπαθήσω να ιχνηλατήσω όσο αυτό είναι εφικτό τις εξελίξεις της επόμενης ημέρας και πώς οι ζωές μας ενδεχομένως θα αλλάξουν δια παντός μέσα από την κατάσταση την οποία όλοι ζούμε.
Είναι πασιφανές, θεωρώ, ότι στο πλαίσιο της λήψης μέτρων εναντίον της διασποράς του ιού επεβλήθη από τα περισσότερα κράτη μία άτυπη δικτατορία όπου περιεστάλη ένα πλήθος ατομικών αλλά και συλλογικών ελευθεριών, όχι πάντοτε ομολογουμένως με αρκούντως δικαιολογημένο τρόπο. Πλέον, ο ρόλος των ειδικών επιστημόνων και ιδίως των λοιμωξιολόγων έχει λάβει ιδιαζόντως εξέχουσα θέση ενώ οι κυβερνώντες διαμηνύουν σε όλους τους τόνους ότι οι αποφάσεις τις οποίες λαμβάνουν βασίζονται στις υποδείξεις των ειδικών. Σε αυτό το σημείο, ακόμα και ένας όχι τόσο πολύ καχύποπτος πολίτης θα μπορούσε να σκεφθεί ότι μία τέτοια κατάσταση, ιδίως αν συνεχισθεί επί μακρόν, στα χέρια ανθρώπων με όχι και τόσο διαφανείς επιδιώξεις, μπορεί να αποτελέσει δυνητικά εργαλείο για άσκηση πολιτικής η οποία δεν σχετίζεται με υγειονομικές
στοχεύσεις. Εν πάση περιπτώσει, αν και ο πειρασμός είναι μεγάλος, προσωπικά θα αποφύγω συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις και θα αποφύγω να κάνω υποθέσεις τις οποίες δεν μπορώ να στηρίξω με συγκεκριμένα στοιχεία. Αυτό το οποίο θα προσπαθήσω να κάνω είναι να αναζητήσω τις ρίζες της συγκεκριμένης κρίσης στο φιλοσοφικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο έχει στηριχθεί η σημερινή κοινωνία και με αυτήν τη βάση να προσπαθήσω να προβλέψω ποιες μπορεί να είναι οι εξελίξεις στο εγγύς ή απώτερο μέλλον.
Θεωρώντας ως σημείο αφετηρίας το τέλος του Β ́ Παγκοσμίου Πολέμου, μπορούμε να πούμε ότι η πολιτιστική ενότητα της Δύσης και κατ ̓ επέκτασιν η Ελλάδα, βίωσε μία πρωτοφανή περίοδο ευμάρειας και γενικότερης βελτίωσης της ποιότητας ζωής των κατοίκων της ενώ υπήρξε αντικειμενικά η πιο ειρηνική περίοδο την οποία βίωσε στη μακραίωνη ιστορία της. Αυτή η κατάσταση ήταν αποτέλεσμα —μεταξύ των άλλων— των μεγάλων επιτευγμάτων της επιστήμης και ειδικά της ιατρικής αλλά και των ραγδαίων -από τη δεκαετία του ̓80 και μετέπειτα- τεχνολογικών εξελίξεων ενώ η πικρή πείρα των αιματηρών πολέμων οι οποίοι είχαν προηγηθεί, οδήγησε τους λαούς της να αναζητήσουν πιο ειρηνικούς τρόπους για τη διευθέτηση των διαφορών τους. Εκ πρώτης όψεως, αυτή φαίνεται να είναι μία ιδανική βάση για την ανάπτυξη των κοινωνιών, αλλά αν δεν σταθούμε στην επιφάνεια των πραγμάτων και προσπαθήσουμε να δούμε το βάθος της ανθρώπινης σκέψεως, θα ανακαλύψουμε νοητικές και ιδεολογικές παραδοχές τις οποίες σήμερα οι πάντες σχεδόν θεωρούν «αυτονόητες» αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν πάντοτε έτσι.

Καθώς λοιπόν η Δύση προσπαθούσε να γιατρέψει τις πληγές της από τους συνεχείς πολέμους οι οποίοι προηγήθηκαν, υπεύθυνα για τις αλληλοσφαγές
θεωρήθηκαν όλα τα χαρακτηριστικά των λαών τα οποία τους διαχωρίζουν και δυνητικά προκαλούν συγκρούσεις· οι θρησκείες, οι ιδεολογίες, οι εθνικές ιδιαιτερότητες και οι φυλετικές διακρίσεις έπρεπε να παραμερισθούν χάριν της συνεννόησης και ευημερίας των λαών. Οποιαδήποτε ιδεαλιστικού τύπου κοσμοθεωρία η οποία απαιτούσε αφοσίωση από τα μέλη της κατηγορήθηκε ως υπαίτια αυταρχισμού και βιαιότητας ενώ από τους ιδεολογικούς αλλά και πολιτικούς ταγούς των χωρών επεβλήθη ένας ιδεολογικός σχετικισμός ο οποίος στόχευε στο να επικρατήσει η κυρίαρχη ιδεολογία κατά την οποία η απόκτηση της υλιστικής ευμάρειας και η ικανοποίηση των κάθε λογής επιθυμιών σε
ατομικό επίπεδο είναι η υπέρτατη αξία στην κοινωνία αρκεί μόνο στην
προσπάθειά αυτή το άτομο να μην βλάπτει τον διπλανό ο οποίος έχει ακριβώς τους ίδιους στόχους στη ζωή του.

Στην εφαρμογή του αυτό το μοντέλο σε γενικές γραμμές, και παρά τις όποιες δυσκολίες, στις δυτικές χώρες λειτούργησε με επιτυχία· η επιστήμη και η ιατρική προόδευε συνεχώς εξαλείφοντας μέχρι πρότινος τρομερά θανατηφόρες νόσους ή μετατρέποντάς τις ουσιαστικά σε χρόνια νοσήματα και εξασφαλίζοντας πολύ καλή ποιότητα ζωής στους πάσχοντες, η καταξίωση του ανθρώπου μέσω της κατανάλωσης έγινε σχεδόν καθολικό πρότυπο ζωής στις δυτικές κοινωνίες, οι όποιοι πόλεμοι γίνονταν σε περιοχές εκτός του δυτικού κόσμου, τα αυταρχικά σοβιετικά καθεστώτα κατέρρευσαν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, οι οικονομικές κρίσεις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ρυθμίζονταν ενώ ήταν φανερό ότι κανείς πλέον στη Δύση δεν ήταν πραγματικά διατεθειμένος να δώσει το αίμα του για τις πεποιθήσεις του πλην περιθωριακών ίσως περιπτώσεων εγχώριας τρομοκρατίας. Ακόμα και η ισλαμική τρομοκρατία η οποία υπενθύμισε ότι κάποιοι άνθρωποι δεν φοβούνται να μεταχειρισθούν βία χάριν των ιδεών τις οποίες ακολουθούν, δεν στάθηκε ικανή να κλονίσει το οικοδόμημα το οποίο είχε, όπως φαινόταν, πολύ στέρεα θεμέλια. Τέλος, η ραγδαία πρόοδος της τεχνολογίας και ειδικά της πληροφορικής διευκόλυνε όσο ποτέ άλλοτε την επικοινωνία και τη μετακίνηση ανθρώπων αλλά και προϊόντων ή κεφαλαίων προκειμένου να υπάρχει μία συνεχής και -φαινομενικά-διατηρήσιμη ανάπτυξη. Η εμφάνιση όμως ενός αστάθμητου παράγοντα, της
πανδημίας του κορωνοϊού φαίνεται ότι απειλεί όλο αυτό το οικοδόμημα να το τινάξει στον αέρα για τους λόγους τους οποίους θα προσπαθήσω να εκθέσω παρακάτω.

Το κύριο πρόβλημα με τον κορωνοϊό, έναν ιό ο οποίος όπως φαίνεται έχει σχετικά μικρή θνητότητα (μεγαλύτερη πάντως από αυτήν της κοινής γρίπης) αλλά πάντως τρομακτική μεταδοτικότητα, είναι ότι το γεγονός ότι απειλεί λόγω των ιδιοτήτων του να εξαντλήσει τις αντοχές των συστημάτων υγείας ακόμα και των πιο ανεπτυγμένων κρατών. Προκειμένου λοιπόν αυτό να μη συμβεί και με το σύνθημα ότι η απόλυτη ζωή έχει πρώτη προτεραιότητα, τα περισσότερα κράτη είτε εγκαίρως είτε υπό το βάρος τραγικών εξελίξεων, πήραν την τολμηρή απόφαση να νεκρώσουν το σύνολο σχεδόν της οικονομικής ζωής των χωρών τους, πράγμα το οποίο ανέστειλε τη δράση του ιού, πλην όμως επέφερε σημαντικό πλήγμα στις οικονομίες των χωρών ενώ διεσπάρη και ένα κλίμα αβεβαιότητας για το τί μέλλει γενέσθαι ιδίως μέχρι να ανακαλυφθεί η θεραπεία ή το εμβόλιο για την καταπολέμηση της πανδημίας. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο στο οποίο υπεισέρχεται η πολιτική βούληση και υπό συνθήκες μπορεί να μας οδηγήσει και σε λίαν επικίνδυνες ατραπούς τις οποίες θα προσπαθήσουμε να περιδιαβούμε μέσα από την ανάλυση η οποία θα επακολουθήσει.

Όπως έδειξα και παραπάνω, η βάση πάνω στην οποία εδραιώθηκε η κυρίαρχη ιδεολογία είναι η υπόσχεση ότι με αυτόν τον τρόπο θα ξεπερασθούν οι παλαιές συγκρούσεις και οι λαοί δεν θα βιώσουν αυταρχικές διακυβερνήσεις. Η επέλαση όμως της πανδημίας του κορωνοϊού θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα στις πολιτικές αλλά και ιδεολογικές ελίτ των χωρών· τί θα γίνει αν η κατάσταση συνεχισθεί επί μακρόν και τα κράτη αναγκασθούν να λαμβάνουν με κάθε έξαρση του ιού αυταρχικά μέτρα προκειμένου να αναστείλουν τη μετάδοσή του; Με αυτόν τον τρόπο τα έκτακτα αυταρχικά μέτρα γίνονται ουσιαστικά η νέα καθημερινότητα ενώ και οι οικονομίες οι οποίες στηρίζονταν στην ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων και κεφαλαίων – προϊόντων κινδυνεύουν με τρομακτική ύφεση η οποία θα προκαλέσει ανέχεια η οποία θα παραπέμπει σε παλαιότερες ζοφερές εποχές για τις οποίες μαθαίνουμε μέσα από τα μυθιστορήματα και τις ταινίες. Πλέον, το σύστημα είναι πολύ επικίνδυνο να έλθει αντιμέτωπο με τις εσωτερικές αντιφάσεις του και η κοινωνία, αν δεν επιδείξει τα κατάλληλα αντισώματα, να βιώσει μία πρωτοφανή κατάσταση με δυστοπικά χαρακτηριστικά. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι να επιβάλλονται μέτρα από τους πολιτικούς κατά το δοκούν και με αφορμή την προστασία της ανθρώπινης ζωής να δημιουργηθεί μία κοινωνία στην οποία θεμελιώδεις εκφάνσεις του ανθρώπινου βίου όπως η υγιής κοινωνικότητα, οι συλλογικές δραστηριότητες και η πρόσωπο με πρόσωπο επαφή των ανθρώπων να αποτελούν αντικείμενο καχυποψίας και να ποινικοποιούνται ενδεχομένως χωρίς όμως σαφή και ορατή στόχευση δημιουργώντας ένα πρωτοφανές κλίμα τρομοκρατίας και ανασφάλειας στους πολίτες οι οποίοι θα έρχονται αντιμέτωποι με αντιφατικές δηλώσεις αλλά και αποφάσεις χωρίς κάποια εσωτερική συνοχή και χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να διαχωρίσουν το αληθινό από το ψευδές, την πραγματικότητα από την πλαστή απεικόνισή της ιδίως από τα πολύ αμαρτωλά σε αυτόν τομέα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ήδη μία πρόγευση λαμβάνουμε με τους επιστήμονες οι οποίοι περισσότερο δημιουργούν σύγχυση παρά φωτίζουν την κατάσταση και τους πολιτικούς οι οποίοι λαμβάνουν τη μία ημέρα μέτρα τα οποία αναιρούνται την επόμενη ή μέτρα τα οποία τηρούνται με τρόπο μεροληπτικό και χωρίς συνέπεια. Αυτό, πολλοί το θεωρούν αποτέλεσμα μίας ενορχηστρωμένης διεθνούς συνωμοσίας ενώ κάποιοι άλλοι απλώς επικαλούνται την άγνοια των επιστημόνων και των πολιτικών για την αντιμετώπιση της υπάρχουσας κατάστασης. Προσωπικά, φρονώ ότι είναι κάτι βαθύτερο· οι ίδιες οι αντιφάσεις του συστήματος το οποίο έρχεται αντιμέτωπο με μία τρομακτική απειλή βγαίνουν στην επιφάνεια και προσπαθώντας αυτό να σώσει την ύπαρξή του, κατατρώγει ό,τι υγιές έχει απομείνει από τον κοινωνικό ιστό με άγνωστες συνέπειες για το μέλλον όλων μας.

Σίγουρα η κατάσταση την οποία περιγράφω και δεν φαίνεται να είναι και η πλέον φωτεινή και ευχάριστη. Εν τούτοις, στην ιστορία ένα πράγμα το οποίο σίγουρα ισχύει είναι ότι δεν υπάρχουν αναπόφευκτες εξελίξεις και όσοι το ισχυρίσθηκαν τώρα ή στο παρελθόν, στις περισσότερες των περιπτώσεων διαψεύσθηκαν οικτρά. Για μένα, κρίσιμη παράμετρος του πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση είναι τα αντισώματα τα οποία διαθέτουν οι κοινωνίες και εν προκειμένω η ελληνική. Ίσως η απάντηση στον νέο αυταρχισμό ο οποίος αναφύεται είναι να στραφούμε, όσο και αν φανεί κοινός τόπος, στις διαχρονικές συνισταμένες του βίου και να αμφισβητήσουμε ανοιχτά το υλιστικό κοινωνικό μοντέλο το οποίο οδηγεί σε αδιέξοδο. Τέλος, οφείλουμε πάση θυσία να ανασυνταχθούμε ως κοινωνία ανυψούμενοι ως μία γροθιά απέναντι στις επιστημονικές, ιδεολογικές και πολιτικές ελίτ και δηλώνοντας με παρρησία ότι δεν πρόκειται να δεχθούμε επ’αφορμή ή τη προφάσει της καταπολέμησης της πανδημίας μόνιμη παραβίαση των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων μέσα από τα οποία διαφυλάσσεται συνεκτικότητα της κοινωνίας. Πλέον, είναι τόσο κρίσιμο όσο ποτέ το να υπάρξει η περιπόθητη «εθνική ομοψυχία». Είναι θέμα ζωής και θανάτου, συλλογικού αυτήν τη φορά.

Πάτρα, 8 Μαΐου 2020 μ.Χ.
Πέτρος Γαλάνης


Χαμός στην Τσάιναταουν (Big Trouble in Little China).

Πρώτη Προβολή: 1986.

Κατηγορία: Φαντασίας-Δράσης-Πολεμικών Τεχνών.

Σκηνοθέτης: Τζον Κάρπεντερ.

Πρωταγωνιστές: Κερτ Ράσελ, Κιμ Κατράλ, Ντένις Νταν.

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=AXsBBqPb5YE


Ρόμποκοπ (Robocop).

Πρώτη Προβολή: 1987.

Κατηγορία: Επιστημονικής Φαντασίας-Δράσης.

Σκηνοθέτης: Πολ Βερχόφεν.

Πρωταγωνιστές: Πίτερ Γουέλερ, Νάνσι Άλεν, Ρόνι Κοξ.

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=6tC_5mp3udE


Η ώρα του γερακιού (Invasion U.S.A.).

Πρώτη Προβολή: 1985.

Κατηγορία: Δράσης-Πολεμική.

Σκηνοθέτης: Τζόζεφ Ζίτο.

Πρωταγωνιστές: Τσακ Νόρις, Ρίτσαρντ Λιντς.

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=MEJMnLZKuVU