Μήνας: Ιούλιος 2020

Η Μέρκελ Κόντραρε Τον Τουρκικό Στόλο, Ανόητε;

Ας μιλήσουμε για την ακατάσχετη μπουρδολογία, περί σωτήριας επέμβασης Μέρκελ.

Ναι! Είναι γεγονός!

Οι Τούρκοι έβαλαν την ουρά στα σκέλια στο Καστελόριζο και κατευθύνονται πλέον προς τα νότια της Κυπριακής Δημοκρατίας, προκειμένου να σώσουν τα προσχήματα της πολυδιαφημισμένης ναυτικής τους εξόρμησης.

Ένας στόχος σαφώς πιο εφικτός, λόγω της προφανούς αεροναυτικής αδυναμίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και της μεγάλης απόστασης της περιοχής από τις βάσεις της ελληνικής αεροπορίας και του ελληνικού στόλου· με ότι αυτό σημαίνει για την ικανότητα συγκέντρωσης επαρκών ελληνικών δυνάμεων αποτροπής, έναντι των τουρκικών προκλήσεων στην περιοχή.

Όπως και να έχει όμως, οι Τούρκοι απέτυχαν παταγωδώς στην προσπάθεια έμπρακτης αμφισβήτησης της μεθορίου της ελληνικής και της κυπριακής Α.Ο.Ζ., η οποία και θα δημιουργούσε ακόμη μεγαλύτερο ρήγμα και απόσταση μεταξύ των δύο ελεύθερων άκρων του ελληνισμού.

Και αντί λοιπόν να επικροτούνται και να τιμώνται οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις για την αποφασιστική στάση και άρτια οργάνωση και παράταξη τους, όπως φυσικά και η ελληνική πολιτική ηγεσία για την έγκριση της άμεσης και σύσσωμης κινητοποίησης του στρατεύματος, βλέπουμε και ακούγουμε στα ελληνόφωνα μέσα παραπληροφόρησης, να χρεώνεται η σημαντική αυτή ελληνική αποτροπή στη Γερμανίδα Καγκελάριο!

”Η Μέρκελ απέτρεψε στρατιωτική σύγκρουση Ελλάδος-Τουρκίας!”

Άκουσον άκουσον!

Ωσάν η Γερμανία να έχει την παραμικρή ικανότητα στρατιωτικής εμπλοκής και πίεσης στο Αιγαίο, πέρα από την αύξηση των ελληνικών όρων δανεισμού!

Ωσάν η Γερμανία να έχει επιχειρήσει και να έχει επιτύχει ποτέ πρότερα διαμεσολαβητικό ρόλο σε στρατιωτική κρίση μεταξύ των δύο χωρών!

Ωσάν η Γερμανία να μην ακολουθεί σταθερά παρελκυστική και μάλλον φιλότουρκη πολιτική, όπως έδειξε το πρόσφατο συνέδριο για τη Λιβύη στο Βερολίνο ή η τουλάχιστον χλιαρή αντίδραση της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας, ως προς την αισχρότατη ασύμμετρη επίθεση της Τουρκίας στον Έβρο!

Και ωσάν εν τέλει και σημαντικότερα, να μπορούσε ποτέ να υπάρξει περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης, με τον ελληνικό στόλο εν απουσία και εν αδυναμία!

Αγαπητοί βλακέντιοι και άσχετοι δημοσιογράφ, μπορεί να υπάρξει ποτέ πόλεμος, χωρίς την αποφασιστική αντίσταση του αμυνόμενου;!

Ακόμη και να ενεπλάκη πραγματικά η κ. Μέρκελ προς εκτόνωση της κρίσης, η τελευταία θα μπορούσε να έχει υπάρξει, με τον Τουρκικό στόλο κινούμενο προς το στόχο του άνευ αντίστασης και εμποδίου;!

Όχι! Απλά οι Τούρκοι θα είχαν πράξει τα ίδια όπως και στη θαλάσσια επικράτεια της κυπριακής δημοκρατίας και οι Γερμανοί θα είχαν αναμασήσει κατόπιν εορτής γενικόλογες αναφορές, περί σεβασμού στο Διεθνές Δίκαιο και την ειρηνική συνύπαρξη!

Και τέλος πάντων, γιατί δεν υπάρχει σταθερή και άμεση αντίδραση της γερμανικής καγκελαρίας σε τουρκικές πετρελαϊκές έρευνες σε Α.Ο.Ζ. χωρών της Ε.Ε., παρά μόνο όταν μία από αυτές κινητοποιεί τις ένοπλες δυνάμεις της για πόλεμο;

Αν μη τι άλλο, είναι λογικό και απολύτως προφανές, πως η συνομιλία Μέρκελ-Ερνογάν, μάλλον λειτούργησε σωτήρια για την τουρκική πλευρά, καθώς εκείνη μπόρεσε να βρει ευκαιρία εύσχημης υποχώρηση από την αμυντική θέση που βρέθηκε βόρεια του Καστελόριζου, εμφανιζόμενη ως πιεζόμενη από τη Δύση και καλοπροαίρετη έναντι διαμεσολάβησης τρίτου!

Θα αναρωτηθείτε βέβαια εξαγριωμένοι «μα γιατί τόση μιντιακή δουλοπρέπεια προς το Βερολίνο;»

Καταρχάς πρέπει να αντιληφθούμε, πως ομιλούμε κατά βάση για ανθρώπους με αντίληψη αμοιβάδας, ως προς οτιδήποτε που ξεπερνά την ανάγνωση οτοκιού, οι οποίοι πέραν των άλλων, μάλλον έχουν ενστερνιστεί και οι ίδιοι, τον τρόμο και την ηττοπάθεια έναντι της γείτονας, που καλλιεργούνν επαγγελματικά σε εμάς.

Κυρίαρχα όμως, πρέπει να καταλάβουμε, πως οι ελληνικές πολιτικές και όχι μόνο ελίτ, έχουν επενδύσει πλήρως την ύπαρξή τους, στην ευρωπαϊκή συμπόρευση και ενοποίηση και συνεπώς οποιαδήποτε διαπίστωση, πόσο μάλλον επικρότηση, της ελληνικής άμυνας και αποτροπής, ενέχει τον κίνδυνο αφύπνισης του ελληνικού λαού, ως προς τη δυνατότητα αυτόνομης εθνικής πορείας του και σημαντικότερα ίσως, την ανάγκη σταθερής συντήρησης και εξοπλισμού αξιόμαχου στρατεύματος.

Πρόκειται λοιπόν για επικίνδυνους ευρωλάγνους γραικύλους, που θα μηδενίσουν ακόμη και άμεση στρατιωτική νίκη της χώρας, προκειμένου αυτή να μην ξεφύγει από την τροχιά των Βρυξελλών και του Βερολίνου και ουσιαστικά να μην λειτουργήσει εθνοκεντρικά και αυτοσυντηρητικά.

Μόνο ροχάλα και πτύελο στα φερέφωνα της Γερμανίας!

Ζήτω ο Στρατός!

Ζήτω το Ναυτικό!

Ζήτω η Αεροπορία!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Αντάρτικο Λάιβ 28/7/20 – Οι Οικονομικές Πτυχές Του Διεθνισμού.


Ο Ασκός Του Αιόλου.

Το να αποδομείς ως χώρα το Διεθνές Δίκαιο, σαφώς και είναι δίκοπο μαχαίρι.

Μπορεί αυτό πράγματι να φαντάζει αδύναμο λόγω της εθελούσιας ουσιαστικά αποδοχής του από τις Δυνάμεις του Κόσμου.

Και μπορεί πράγματι, απαξιώνοντας και χλευάζοντας το, να προωθείς ευκαιριακά και τυχοδιωκτικά τα συμφέροντα σου.

Εν τέλει όμως, διαβρώνεις και τη θέληση των γειτόνων και αντιπάλων σου, να ευθυγραμμίζονται με τους εθιμικούς κανόνες της Διεθνούς Κοινότητας, με ότι αυτό σημαίνει για τη δική σου κρατική συνοχή και ασφάλεια.

Πόσο μάλλον στην περίπτωση της Τουρκίας, που περιτριγυρίζεται από πληγωμένα και θιγόμενα από αυτήν έθνη.

1912 εράουντ δε κόρνερ.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Τούρκος καλός.

Αποτελεί σαφώς ξεχωριστή περίπτωση στάσης λαού, έθνους και πολιτείας και ειδικά εν έτει 2020, η υπερηφάνεια και η έπαρση ως προς την κατάκτηση, το πλιάτσικο και το σφετερισμό των μνημείων άλλου έθνους.

Μόνο οι Τούρκοι συμπεριφέρονται έτσι και μόνο στην Τουρκία δεν πέφτει βροχή η ροχάλα για ανάλογες ρητορικές.

Γιατί προφανώς οι Τούρκοι είναι ληστρικός λαός της στέπας και φυσικά ένοχοι και φοβισμένοι έναντι εκείνων που έχουν ληστέψει και βλάψει.

Στον Τούρκο αξίζει μία και μόνο συμπεριφορά.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.

Worshippers attend afternoon prayers and visit Hagia Sophia Grand Mosque, for the first time after it was once again declared a mosque after 86 years, in Istanbul, Turkey, July 24, 2020. REUTERS/Umit Bektas

Αντάρτικο Λάιβ 24/7/20 – Ποιος Θα Υποχωρήσει Πρώτος;


Όχι Ανόητε! Η Ελλάς Δεν Είναι Στρατιωτικά Αδύναμη Έναντι Της Τουρκίας!

Ας μιλήσουμε για τις αυταπάτες και την ασχετοσύνη ως προς την ελληνική άμυνα.

Είναι απολύτως λογικό, ο μέσος συμπολίτης μας, να έχει ελάχιστη και αποσπασματική γνώση και αντίληψη ως προς τη διεξαγωγή του πολέμου.

Όχι μόνο, δε συνιστά μέρος της φρενήρους βιοποριστικής καθημερινότητάς του, αλλά επιπλέον και επί της ουσίας, αντίκειται νοητικά ως φαινόμενο και εργαλείο πολιτικής, στην ιδεαλιστική και φιλελεύθερη ψευδαίσθηση που συνιστά η πραγματικότητά του.

Μία άγνοια, που προφανέστατα είναι ακραία επιζήμια, τουλάχιστον ως προς την ελληνική εμπειρία και πραγματικότητα, καθ’ότι προφανέστατα ο στρατηγικός μας περίγυρος απέχει μακράν από τις ακτές της Βόρειας Θάλασσας και τον ρου του Δούναβη.

Η Ελλάς και ειδικά στα ανατολικά της, αντιμετωπίζει το μόνιμο κίνδυνο σμίκρυνσης και εδαφικού ακρωτηριασμού, ως αποτέλεσμα της σταθερά επεκτατικής πολιτικής, μιας δύναμης αναίσθητης ως προς τις σταθερές και τους ιδεαλιστικούς στόχους του Διεθνούς Δικαίου και αδιάφορης ως προς τις ρητορικές κατά βάση συνέπειες της παραβίασής του.

Ο Έλληνας σαφέστατα θα έπρεπε να είναι εξοικειωμένος με την έννοια, τουλάχιστον, του Πολέμου, τόσο προς συναισθηματική ετοιμότητα του έναντι αυτού, όσο κυρίως προς αποδοχή του ως πραγματικού εργαλείου αποτροπής της επιθετικότητας της Τουρκίας και όχι μόνο.

Πέρα όμως από την άγνοια και αμάθεια-που τουλάχιστον αφήνουν περιθώρια στην αποδοχή της αυθεντίας-υπάρχει η ακόμη χειρότερη και πιο επικίνδυνη ημιμάθεια των μηδενιστών, αλλά και των υπεραισιόδοξων ”ειδικών” των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που αναπαράγουν και αναμασούν γενικόλογες διαδικτυακές στατιστικές και απλές συγκρίσεις στρατευσίμων και οπλισμού, ως άρνηση ή ενθάρρυνση αντίστοιχα οποιασδήποτε πιθανής πολεμικής εμπλοκής.

Που βέβαια είναι βολικό και απολύτως συμβατό με τη λατρεία του σύγχρονου ανθρώπου για τη γενίκευση και την άμεση διαμόρφωση γνώμης, σίγουρα όμως δε μπορεί να αποτελεί σοβαρή επιχειρηματολογία ως προς την Πολιτική και ιδίως την ένοπλη μορφή της.

Χωρίς δε να μηδενίζω τον κίνδυνο της πολεμολαγνείας κάποιων, θα επικεντρώσω την κριτική μου στους φαντασιόπληκτους μηδενιστές της ελληνικής ικανότητας αποτροπής, καθώς αυτοί αντικειμενικά είναι πολύ περισσότεροι και επειδή το πρόβλημα της χώρας μας εντοπίζεται και επικεντρώνεται κυρίαρχα στη φοβική στάση και υποχωρητικότητα του λαού της συνολικά έναντι της γείτονας, παρά στην ανύπαρκτη και παράτολμη επιθετικότητά της.

Δε χωρά αμφιβολία, πως η απλή παράθεση αριθμών, εκτός πλαισίου και της εφαρμογής αυτών, αποτελεί ανορθολογική στάση και προσέγγιση σε κάθε τομέα του ανθρώπινου επιστητού· χωρίς φυσικά να αποτελεί εξαίρεση ο Πόλεμος και η Στρατηγική, που μάλλον πρέπει να θεωρούνται οι πιο συγκυριακές και εμπειρικές ανθρώπινες δραστηριότητες.

Ο Πόλεμος ειδικότερα, είναι τόσο εξαρτημένος από την ψυχολογία, τις υποκειμενικές αποφάσεις και διαίσθηση των ηγητόρων, ακόμη και την απλή τύχη και σύμπτωση, ώστε θα ήταν ούτως ή άλλως βλακώδες να προκρίνει κανείς το αποτέλεσμα μιας πολεμικής αναμέτρησης βάσει αριθμών, ακόμη και πολύ δυσανάλογων.

Έστω όμως πως παραβλέπουμε τις συγκυρίες και το απρόβλεπτο της μάχης και προσπαθούμε να εξάγουμε κάποια βασικά συμπεράσματα ως προς την ικανότητα και τη ισχύ ενός στρατεύματος σε καιρό ειρήνης.

Μπορεί να γίνει αυτό, απλά και μόνο μετρώντας τον αριθμό των στρατευσίμων, των πλοίων, των αεροσκαφών και των στρατιωτικών οχημάτων της, χωρίς καμία αναφορά στην έκταση και τη φύση των συνόρων και των αντίπαλων στρατευμάτων της;

Χωρίς να λάβουμε υπόψη την ποιότητα και το σύγχρονο του οπλισμού της;

Χωρίς τέλος να αξιολογήσουμε την εμπειρία και το επίπεδο εκπαίδευσης και ετοιμότητας του στρατιωτικού προσωπικού της;

Προφανέστατα όχι!

Είναι μεγαλύτερη η ισχύς του Ινδονησιακού στρατού από εκείνη του ελληνικού, επειδή ο πρώτος μετρά 300.000 και ο δεύτερος 100.000;

Φυσικά και όχι!

Ο ινδονησιακός στρατός πρέπει να καλύπτει απείρως πιο μεγάλη και ασύνδετη επικράτεια σε σχέση με την ελληνική, αντιμετωπίζει πλήθος εσωτερικών και εξωτερικών απειλών, εν αντιθέσει με τη μία και μόνη απειλή που αντιμετωπίζει ο ελληνικός στρατός και εν τέλει και κυριότερα συνιστά κατά βάση δύναμη ελαφρού πεζικού, κατάλληλη για αγώνα σε τροπικό κλίμα, παρά βαριά μηχανοκίνητη δύναμη, όπως το ελληνικό στράτευμα.

Είναι το Ναυτικό της Βραζιλίας πιο ισχυρό του ελληνικού, επειδή έχει σημαντικά μεγαλύτερο τονάζ και επιπλέον ένα ελαφρύ αεροπλανοφόρο;

Ούτε για αστείο!

Οι κύριες μονάδες επιφανείας και τα υποβρύχια της Ελλάδος είναι και περισσότερα και πιο σύγχρονα ή εκσυγχρονισμένα, το βραζιλιάνικο ελικοπτεροφόρο-αεροπλανοφόρο έχει τόση ισχύ, όση προστασία του προσφέρει ο υπόλοιπος στόλος, ενώ το μέγιστο τμήμα του βραζιλιάνου στόλου αποτελείται από άοπλα σχεδόν βαρέα και ελαφρά περιπολικά και ερευνητικά σκάφη, προς κάλυψη των ατελείωτων ποταμών της χώρας και την έρευνα και διάσωση στην τεράστια ωκεάνια Α.Ο.Ζ. της νοτιοαμερικάνικης χώρας.

Είναι τέλος ο στόλος αναχαιτιστικών της Λούφτβαφε πιο ισχυρός από εκείνον της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας, επειδή ο πρώτος αποτελείται από ισάριθμα με τα ελληνικά Εφ 16 και Μιράζ 2000, Γιουροφάιτερ;

Όχι!

Πέραν των σαφών και χρόνιων προβλημάτων επιμελητείας και λειτουργίας των γερμανικών Γιουροφάιτερ, που έχουν ως αποτέλεσμα τη σαφώς μικρότερη διαθεσιμότητά τους έναντι των απλούστερων ελληνικών μαχητικών, υπάρχει και σαφέστατη διαφορά εκπαίδευσης και πτητικής εμπειρίας, που δημιουργεί η στασιμότητα του γερμανικού στόλου και κυρίως η ατελείωτη μάχιμη σχεδόν εκπαίδευση των Ελλήνων χειριστών πάνω από το Αιγαίο, σε κλειστές ιδίως αερομαχίες.

Ανάλογα λοιπόν θα πρέπει να προσεγγίσουμε και τη διαφορά και την αναλογία ισχύος μεταξύ των στρατευμάτων Ελλάδος και Τουρκίας, λαμβάνοντας υπόψη τα επιμέρους χαρακτηριστικά της γεωγραφικής θέσης και του περίγυρου κάθε χώρας και φυσικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του προσωπικού και του οπλισμού τους.

Η Τουρκία σαφώς και έχει υπερδιπλάσιο χερσαίο στράτευμα από την Ελλάδα. Αυτός όμως πρέπει να καλύπτει όχι μόνο τον Έβρο, τα μικρασιατικά παράλια και την κατεχόμενη Κύπρο, αλλά και εξίσου εχθρικά σύνορα στην Αρμενία και ιδίως στη Συρία, όπου μία ενδεχόμενη μαζική σύρραξη Ελλάδος-Τουρκία θα αποτελούσε πρώτης τάξεως ευκαιρία ανατροπής των όποιων εδαφικών κερδών της γείτονας, στα πλαίσια της ενεργούς συμμετοχής της στο συριακό εμφύλιο, ίσως δε και μία ευκαιριακή αναθέρμανση του κουρδικού αντάρτικου εντός της Τουρκίας.

Η Ελλάς από την άλλη, μην αντιμετωπίζοντας ουσιαστικά άλλο αξιόμαχο γειτονικό στράτευμα, μπορεί και συγκεντρώνει το σύνολο του στρατού της έναντι των συνόρων της με την Τουρκία, εκμεταλλευόμενη παράλληλα την αμυντική και γεωγραφική της θέση, οι οποίες ούτως ή άλλως απαιτούν πολλαπλάσιο αριθμό εχθρικών στρατευμάτων για ανατροπή τους.

Προκειμένου οι Τούρκοι να διατρήσουν το μέτωπο του Έβρου, θα πρέπει να επιτύχουν πολλαπλά προγεφυρώματα σε ιδιαίτερα ευμετάβλητο ως προς την παροχή του ποταμό και να προελάσουν σε ημιορεινό έδαφος και στενό μέτωπο, έναντι της μάζας του οχυρωμένου ελληνικού στρατού· αντιμετωπίζοντας δε πάντα το ενδεχόμενο και σε περίπτωση αποτυχίας τους, να υποστούν εκείνοι αντεπίθεση και πόλεμο ελιγμών στο πεδινό έδαφος της Ανατολικής Θράκης και ολίγα χιλιόμετρα έξω από την Πόλη.

Εξίσου δε ριψοκίνδυνη φαντάζει και η όποια προσπάθεια κατάληψης κύριου νησιού του οχυρωμένου Ανατολικού Αιγαίου, με την παρουσία χιλιάδων στρατευμένων και εθνοφυλάκων σε κάθε ένα από αυτά· αποβατικές επιχειρήσεις που μάλλον θα απαιτούσαν πολλαπλάσιο αριθμό προσωπικού για την πραγμάτωσή τους.

Θα μου πείτε «τα μικρότερα νησιά;»· σαφώς και είναι εντός των δυνατοτήτων των ισχυρών αποβατικών δυνάμεων και μέσων των Τούρκων. Πάντα όμως με την προϋπόθεση πως θα έχουν επιτύχει τέτοια αεροναυτική υπεροχή, ώστε να μπορούν να μεταφέρουν τις δυνάμεις τους, να τις ενισχύουν και να εμποδίζουν την προσπάθεια ελληνικής ανακατάληψής τους.

Είναι όμως τέτοια η υπεροχή των Τούρκων σε υλικό σε θάλασσα, αέρα και και ξηρά, ώστε να θεωρείται νομοτελειακή μία τέτοια κατάσταση;

Ευτυχώς όχι ακόμη.

Ο Στόλος διαθέτει ίσο σχεδόν αριθμό κύριων μονάδων επιφανείας και υποβρυχίων, με τα τελευταία δε να είναι ξεκάθαρα πιο σύγχρονα και φονικά από τα αντίστοιχα τουρκικά· ο δε τουρκικός στόλος αντιμετωπίζει μόνιμα το πρόβλημα του μη ασφαλούς ελλιμενισμού του, λόγω της εγγύτητας των μικρασιατικών παραλίων στο μέτωπο του Αιγαίου.

Η Αεροπορία κατορθώνει ακόμη, παρά τη χρόνια έλλειψη εξοπλισμών και χάρη και στην ανόητη προτίμηση των Τούρκων στα μη λειτουργικά ακόμη Ες 400, έναντι των επίφοβων μαχητικών κρούσης Εφ 35, σχετική ποσοτική και ποιοτική ισορροπία έναντι της τουρκικής αεροπορίας και συντριπτική ανωτερότητα σε αντιαεροπορικά συστήματα, χωρίς μάλιστα να γνωρίζουμε πόσο αρνητικά έχει επηρεάσει το αξιόμαχο των Τούρκων, η μαζική φυγή και δίωξη έμπειρων αεροπόρων τους.

Ο Στρατός τέλος, διαθέτει επί της ουσίας και σε αναλογία πάντα με τη αμυντική του θέση, ίσο αριθμό κύριων συστημάτων-άρματα τρίτης γενιάς, αυτοκινούμενα πυροβόλα, πολλαπλούς εκτοξευτές πυραύλων, επιθετικά ελικόπτερα κ.ο.κ.-, καθώς ακόμη οι Τούρκοι δεν έχουν παράξει κατά μάζες τα νέα και εγχώρια κατά βάση σύγχρονα συστήματά τους-άρμα Αλτάι, ΤΟΜΑ Τουλπάρ κ.ο.κ.-.

Η πιο προβληματική μάλλον περιοχή για την όλη ελληνική άμυνα, είναι φυσικά το μέτωπο της Κύπρου, λόγω της απόστασης της νήσου και της έλλειψης σταθερής ελληνικής αεροναυτικής παρουσίας, που όμως δε μειώνει το μακράν πιο αξιόμαχο-από ότι το 74- της ίδιας της Εθνικής Φρουράς και των εφέδρων της.

Καταληκτικά και ως προς τη μεγαλύτερη μάχιμη εμπειρία των Τούρκων και συγκεκριμένα του στρατού και των ειδικών τους δυνάμεων, αυτή προφανώς είναι υπαρκτή, λόγω της εμπλοκής της γείτονας στη Συρία και στα βουνά της Ανατολίας. Συνίσταται όμως κυρίως σε αγώνα κατά ανταρτών και σχεδόν άοπλου ελαφρού πεζικού, παρά σε αγώνα κατά σύγχρονου μηχανοκίνητου στρατού, όπως στην περίπτωση της εμπλοκής τουρκικών δυνάμεων έναντι Σύρων και Ρώσων στο μέτωπο του Ιντλίπ, που μόνο ως τιμητική για τη γείτονα δε φαντάζει…

Καταληκτικά, λέγοντας όλα αυτά, δεν επιδιώκω φυσικά να ωραιοποιήσω τα πράγματα και να καθησυχάζω.

Σαφώς και υπάρχει ψαλίδα της στρατιωτικής ισχύος των δύο χωρών, η οποία μεγαλώνει συνεχόμενα, απλά και μόνο λόγω της διαφοράς εξοπλισμών αυτών και της δημογραφικής δυσαναλογίας τους.

Τούτο όμως δε σημαίνει πως δεν πρέπει να εκτιμούμε ρεαλιστικά την τωρινή αποτρεπτική ικανότητα των Ενόπλων μας Δυνάμεων, που αποτελεί και τον ουσιαστικό λόγο πίσω από τη αποφασιστική δράση της γείτονας, προς οριστική απόκτηση των όσων επιδιώκει έναντι του Ελληνισμού και όχι προφανώς υπεκφυγικές συνομιλίες με τη Γερμανίδα καγκελάριο…

Αντιθέτως, πρέπει να τονίζουμε πάντα την πραγματικότητα αυτή, καθ’ότι μόνο έτσι θα γίνεται αντιληπτή και κατανοητή στον μέσο Έλληνα, η ανάγκη μόνιμων οικονομικών θυσιών για τη διατήρηση του στρατιωτικού αξιόμαχου και ουσιαστικά της αυτονομίας του Έθνους.

Αναθαρρείτε λοιπόν Έλληνες και μην απελπίζεστε από ηλίθιους και κακόβουλους.

Ζήτω ο Στρατός!

Ζήτω το Ναυτικό!

Ζήτω η Αεροπορία!

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Μούτι σε βοήθεια.

Ακόμη και στην υποχώρηση η Γερμανία υποστηρίζει τη γείτονα.

Γιατί φυσικά αγαπητοί φίλοι, αν ο τουρκικός στόλος δεν εξήλθε στο πέλαγο, είναι επειδή το απέτρεψε η μούτι-μουλτικούλτι και όχι επειδή ανέμενε με το δάχτυλο στη σκανδάλη ο ελληνικός στόλος.

Επικοινωνιακό στρίβειν δια του Βερολίνου.

Και τα ελληνόφωνα ευρωλάγνα παπαγαλάκια στην τι βι φωνάζουν γιαβόλ.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Αντάρτικο Λάιβ 21/7/20 – Πόσο Σημαντική Είναι Η Κοινή Καταγωγή;


Ένας Ναζί στον καθρέφτη.

Οι φιλελέδες που κατηγορούν εσάς ως Ναζί και υποτιθέμενους λάτρεις της ανωτερότητας της φυλής σας, επειδή ανησυχείτε ως προς την εθνολογική αλλοίωσης της χώρας σας, σας λέγουν από την άλλη πως δε χρειάζεται να ανησυχείτε ως προς τους Λαθρομετανάστες, καθώς αυτοί θα αφομοιωθούν.

Τουτέστιν, θα ζαλιστούν από τον ανώτερο πολιτισμό και τρόπο ζωής μας και θα ξεπεράσουν πάραυτα τους δικούς του.

Ναι. Δεν είναι ρατσιστές καθόλου.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.


Εδώ το καλό σφουγγάρισμα!

Δε νιώθετε και εσείς να σας ανεβαίνει το μεσημεριανό στο στόμα, ακούγοντας τους σαλιάρηδες δημοσιοφράφ να ηρωοποιούν τον Γάλλο Πρόεδρο, επειδή υποτιθέμενα αγωνίζεται για να πάρουμε παραπάνω τζάμπα χρήματα από την Ε.Ε., σε κάτι που ξεκάθαρα είναι επικοινωνιακό σόου για εσωτερική κατανάλωση, στο οποίο επιπλέον δεν έχουμε τον παραμικρό λόγο ως χώρα;

Πόση αναξιοπρέπεια ακόμη να διδαχθεί αυτός ο έρημος λαός;

Αλλά τι να περιμένει κανείς από ανθρώπους, που θυσιάζουν το ύψιστο δημοκρατικό τους λειτούργημα στην κατουρημένη ποδιά του κάθε κρατικοδίαιτου εργολάβου;

Απλά λακέδες και σφουγγοκωλάριοι.

Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να ακυρωθεί.